«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԵԽԽՎ հայաստանյան պատվիրակության նախկին ղեկավար, ՀՀՇ վարչության անդամ Հովհաննես Իգիթյանը։
– Պարոն Իգիթյան, ԵԽԽՎ նախագահ Պեդրո Ագրամունտը հնարավոր է հրաժարական տա։ ԵԽԽՎ անդամ պետությունների ներկայացուցիչներին չի բավարարել նրա ներողությունը՝ Ռուսաստանի պատգամավորների պատվիրակության հետ Սիրիա այցելելու հետ կապված։ Ընդհանուր իրավիճակն ինչպե՞ս կմեկնաբանեք։
– Նախ՝ Ագրամունտն այն մարդը չէր, որ պետք է ղեկավարեր Եվրախորհուրդը՝ բազմաթիվ սկանդալների մեջ է թաղված՝ թե՛ Եվրախորհրդում և թե՛ իր երկրում։ Այս մարդը վարկաբեկված է և վարկաբեկում էր Եվրախորհրդի ողջ իմաստը։ Նույնիսկ մինչև իր նախագահ դառնալն է հայտնի եղել իր գործունեությամբ՝ տարբեր թանկարժեք նվերների ընդունում, կաշառք. սա արդեն խոսում է իր էության մասին։
Երկրորդ՝ նա չէր կարողանում ճիշտ, ոչ կոնֆլիկտային ձևով Եվրախորհրդում ներկայացնել հարցերը, որոնք պահանջում էին հանգիստ քննարկում։ Ի վերջո, իր այդ այցելությունը Սիրիա ոչ թե որպես խաղաղարար էր, ոչ թե որպես ԵԽԽՎ առաքելություն կատարող մարդ, այլ ուղղակի Ռուսաստանի պատվիրակության կցորդ էր՝ իրենց ինքնաթիռով, կարելի է ասել՝ լիովին կիսելով Ռուսաստանի կարծիքը սիրիական հակամարտության հետ կապված։ Սա անընդունելի է, աննախադեպ է։
Ժամանակին մենք բազմաթիվ տեղերում ենք եղել՝ Բոսնիա Հերցեգովինա, Բալկանյան բազմաթիվ կոնֆլիկտային կետեր, Աբխազիա, Մերձդնեստր, բայց մեզ ընդունում էին որպես չեզոք գործիչների, մարդկային արժեքներ դավանող մարդկանց, այլ ոչ թե կողմնապահ կարծիք ունեցողի՝ ինչպիսին որ այս դեպքում Ագրամունտն է։
– Հայաստանի պատվիրակության, Հայաստանի մասով ի՞նչ անելիքներ կան։ Մեր աշխատանքն էլ իր արդյունավետությամբ չի փայլել՝ նույն քվեարկությունների, դիրքորոշումների մասով՝ հօգուտ Ռուսաստանի։
– Ինչ վերաբերում է Հայաստանի պատվիրակության քվեարկություններին, ապա, ցավոք, պատվիրակության անդամներից շատերը սխալ են պատկերացնում Հայաստանի շահ հասկացությունը։ Մենք աշխատում ենք Եվրախորհրդում, և մեր շահը պետք է միակը լինի։ Մենք պետք է համապատասխանենք քաղաքակիրթ, եվրոպական երկրների չափանիշներին ու այդ արժեքները տարածենք։ Չպետք է պայքարենք ներկուսակցական շահերի և առավել ևս՝ այլ երկրների շահերի համար, ընդ որում՝ վտանգի տակ դնելով մեր երկրի շահերը։ Ռուսաստանի ներքին ոչ ժողովրդավար և ագրեսիվ պայքարի դեմ միավորվել է ողջ քաղաքակիրթ աշխարհը։ Հայաստանը վտանգի տակ դնելով իր ապագան, հեղինակությունը աշխարհում՝ քվեարկում է այնպես, ինչպես որ թելադրում է Ռուսաստանը։ Դա չէր կարող չնկատվել և, իհարկե, չէր կարող չօգտագործվել այն երկրների կողմից, որոնք Հայաստանի նկատմամբ վատ վերաբերմունք ունեն՝ Ադրբեջան, Թուրքիա։
– Հայաստանը տարբեր հարթակներում է այդօրինակ քվեարկություններ անում՝ հիշենք ՄԱԿ-ում հայտնի քվեարկությունը Ղրիմի բռնակցման հետ կապված։ Արդյոք Ագրամունտի հետ կապված միջադեպը չպե՞տք է ազդակ լինի Հայաստանին, որ հօգուտ Ռուսաստանի գործունեություն ծավալելը վանում է մեզ քաղաքակիրթ աշխարհից և առհասարակ ոչ մի տեղ չտանող ճանապարհ է։
– Վաղուց պետք է ազդակ լիներ։ Ռուսաստանի կողմից Ուկրաինայի նկատմամբ ագրեսիա ցուցաբերելու ժամանակ մենք դասվեցինք աշխարհի ամենաոչժողովրդավարական երկրների շարքում։ Հայաստանը փորձում է արդարացնել Ռուսաստանի այն պահվածը, որի դեմ ողջ աշխարհն է ըմբոստանում՝ բացառությամբ Զիմբաբվեի, Հյուսիսային Կորեայի և նմանատիպ այլ երկրների։ Սա ցույց է տալիս, որ Հայաստանն ինքնուրույն արտաքին քաղաքականություն չունի։ Եվ կրկնում եմ՝ այդ փաստն անընդհատ օգտագործվում է այն երկրների կողմից, որոնք Հայաստանի հետ ունեն «անձնական» խնդիր։
