«Առաջին լրատվական»- ի զրուցակիցն է «Համագործակցություն հանուն ժողովրդավարության» ՀԿ նախագահ Ստեփան Դանիելյան:
-Պարոն Դանիելյան, հետընտրական փուլում մի նոր իրականության մեջ ենք հայտնվել, որտեղ հասարակական-քաղաքացիական շերտերը կարծես թե իրենց վերագտնելու անհրաժեշտության առաջ են հայտնվել: 2013-ից հետո քաղաքացիական շարժումների պոռթկումներ եղան՝ տրանսպորտի ուղեվարձի թանկացման դեմ, էլէներգիայի թանկացման դեմ «էլեկտրիկ Երևան» շարժումը, Մաշտոցի պուրակում շինարարության դեմ շարժումը, որտեղ Դուք ևս ակտիվ դերակատարություն ունեիք, և փորձագետները, Հայաստանի խնդիրները ներսից խորությամբ ուսումնասիրողները հույս ունեին, որ քաղաքացիական շարժումները էապես փոխելու են Հայաստանի պատկերը՝ և՛ ձգտումների մասով, և՛ անելիքների: Մենք այդպիսի իրականության ականատեսը չեղանք այս ընտրություններից հետո: Այս դատարկությունն ինչի՞ մասին է վկայում:
-Դատարկությունը վկայում է դատարկության մասին. տարօրինակ թող չթվա, ես այդ դատարկությունը համարում եմ լավ արդյունք, որովհետև ավելի լավ է տեսնել այդ դատարկությունը, քան կեղծ հույսեր փայփայել ինչ-որ կուսակցությունների հետ կամ ինչ-որ շարժումների հետ, հիմա ամեն ինչ ռացիոնալ է, շատ պարզ է, համարյա բոլորի համար հասկանալի: Մենք, ըստ էության, չունենք խորհրդարան՝ որպես ներկայացուցչական մարմին, որտեղ խոսում են, հարցեր են բարձրացնում, որոնք հանրության ինչ-որ շերտերն են ներկայացնում, և որոշումներ են կայացնում: Խորհրդարանը ներկայացուցչական մարմին չէ, որոշումները խորհրդարանում չեն կայացվում: Առավել ևս այս խորհրդարանում, որտեղ 4-ից առնվազն 3-ը վերահսկվող կուսակցություններ են, եթե շատ կարևոր որոշումներ լինեն, կկայացնի Սերժ Սարգսյանը, եթե կառավարության հետ պայմանավորվածություն կա՝ ըստ ոլորտների որոշումներ կայցնելու հետ կապված, ապա մյուս հարցերը կառավարության հետ պետք է պարզել:
–Դուք նշեցիք, որ խորհրդարանը ներկայացուցչական չէ, դա ենթադրել է տալիս, որ ընտրություններից հետո պետք է արձագանքեր առնվազն պարտված ուժերից մեկը, որը խոստանում էր ամենասուր ձևով արձագանքել ընտրախախտումներին, իսկ դրանք բազմազան էին, բոլորիս աչքի առաջ կեղծվեցին ընտրությունները, բայց հետընտրական գործընթացներ չեղան: Մենք ունենք աննախադեպ իրավիճակ՝ համատարած կեղծիքներով ընտրված խորհրդարան, ձեր բնորոշմամբ՝ ոչ ներկայացուցչկան, բայց հետընտրական գործընթացներ չեղան. սա ինչի՞ նշան է:
-Սա նշան է, որ մարդիկ արդեն շատ լավ հասկանում են, որ Հայաստանում ընտրություններ, որպես այդպիսին, գոյություն չունեն: Հույս ունեմ, որ հասկանում են նաև, որ եթե նույնիսկ ընտրությունները լինեին 100 տոկոսանոց արդար, ընտրելիք չկա, այսինքն՝ չկան ուժեր, որոնք պատկերացնում են Հայաստանի վիճակը, և ոչ թե կեղծ դիսկուրսների մեջ են: Իրականությունը չպատկերացնող մարդիկ կեղծ դիսկուրսներ են ձևավորում, այդ ուժերը մինչև ընտրությունները չեն ներկայացնում նույնիսկ կառավարության անդամների կազմը և թե ինչ քաղաքականություն են վարելու, որպեսզի մարդիկ իմանան, ինչ են ընտրում: Հայաստանում ընտրություններ չլինելու հարցը ոչ թե միայն ընտրությունները կեղծելով է պայմանավորված, այլ ավելի խոր պատճառներ կան. սա ինտելեկտուալ, մտավոր դեգրադացիա է, որը նման հետևանքների է բերում: Հանրությունը չունի գաղափարական առանցք, չի հասկանում այդ ուժերն ովքեր են: Այդ ուժերի մեծ մասը նախկին իշխանությունների ներկայացուցիչներ են կամ մինչ այդ ներկայացել են որպես ընդդիմություն և խաբել են հանրությանը, և ինչո՞ւ մարդիկ պետք է գնան զոհողությունների, մանավանդ որ կա Մարտի 1-ի օրինակը, 96թ-ի օրինակը: Հանուն ինչի՞. եթե լիներ այս հարցի պատասխանը, կլինեին նաև գործողություններ: Այդ պատճառով դատարկություն է, և շատ լավ է, որ այդ դատարկությունը չի լրացվում կեղծիքներով:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:
