Իշխանական բուրգի ամրապնդման գործընթացը, որ դեռևս Բեսլանի իրադարձություններից հետո ծայր էր առել Ռուսաստանում` ոչ միայն ներքաղաքական, այլև աշխարհքաղաքական նշանակություն ունեցավ և ուղղակի կապ չուներ Բեսլանի իրադարձությունների հետ:
Պուտինը իշխանության առաջին իսկ օրերից չի էլ թաքցրել, որ իր հիմնական խնդիրը Ռուսաստանը աշխարհաքաղաքական բևեռ դարձնելն է: Իսկ սա առաջին հերթին նշանակում է` առնվազն հակադրվել աշխարհքաղաքական արդեն գործող բևեռին` արևմուտքին՝ մասնավորապես ԱՄՆ-ին, այնպես` ինչպես Խորհրդային Միությունն էր հակադրվում: Բայց աշխարհքաղաքական այս բևեռացման մեջ ԽՍՀՄ-ի տեղը զբաղեցնելու շատ ավելի մեծ հնարավորություններ ունի Չինաստանը, որովհետև նրա հակադրումը Ամերիկային և արևմուտքին` ոչ թե այդ երկրի տվյալ պահի ղեկավարության ցանկությամբ է պայմանավորված, այլ դրված է այդ երկրի գաղափարախոսության հիմքում. Չինաստանը սոցիալիզմի լիդերն է, ԱՄՆ-ը` կապիտալիզմի, և երկու հասարակարգերի լիդերների մրցակցությունը բնական է դառնում և հասկանալի:
Ռուսաստանի պարագան մի փոքր այլ է. այս երկրի սահմանադրության հիմքում, ըստ էության, դրված են արևմտյան արժեքներ: Հենց սա է պատճառը, որ, ասենք, Ֆրանսիայի և ընդհանրապես Եվրոպայի հակադրումը օրինակ ԱՄՆ-ին` այդպես էլ չի ստացվում, որովհետև այսօրվա Ֆրանսիան և ողջ Եվրոպան հիմնված են այդ երկրի արժեքային համակարգի վրա և անհուսալիորեն յուրացրել են այդ արժեքները: Իսկ աշխարհքաղաքական բևեռ, առավելևս` գերտերություն լինելու համար անհրաժեշտ է ավտոնոմ, ցանկալի է այլոց հակադիր գաղափարախոսություն` իդեաների մրցակցության դաշտ ստեղծելու համար:
Պուտինը իր իշխանության տարիներին քաղաքականության մեջ նոր գաղափարներ չներմուծեց, ու հասկանալի է, որ այլևս չի էլ ներմուծի: Հասկանալի է, որ Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխությունը այս պահին անհնար է և ժամանակավրեպ (պատահական չէ, որ ետբեսլանյան շրջանում Պուտինը դառնությամբ էր խոսում ԽՍՀՄ-ի փլուզման մասին), մանավանդ որ Ռուսաստանի կոմունիստները Պուտինին գաղափարական թշնամի են համարում: Բայց իր աշխարհքաղաքական ամբիցիաները գաղափարական տեսակետից ձևակերպելու անկարողությունը ամենևին էլ չի պակասեցնում ՌԴ նախագահի աշխարհաքաղաքական բևեռի տեսլականը: Ու գաղափարախոսական բեկման, արևմուտքից քաղաքական համակարգով և գաղափարախոսությամբ տարանջատվելու խնդիրը Պուտինը լուծեց ամենապրիմիտիվ տարբերակով. եթե արևմուտքը ժողովրդավարությունն է, Ռուսաստանը պետք է լինի հակաժողովրդավարությունը, եթե արևմուտքը խոսքի ազատությունն է, Ռուսաստանը պետք է լինի խոսքի անազատությունը, եթե արևմուտքն ազատ տնտեսական մրցակցությունն է, Ռուսաստանը կառավարելի տնտեսությունը պետք է դառնա:
Այսինքն, Պուտինը հույս ունի եվրոպական արժեքներին հակադրվելու պրիմիտիվ ճանապարհով հասնել ցանկալի արդյունքի։ Պուտինը լավ է հասկանում, որ գերտերությանը անհրաժեշտ են նաև արբանյակ պետություններ: Այս իմաստով` մեծ նշանակություն ունի ԱՊՀ-ն: Իր իշխանության տարիներին Վլադիմիր Պուտինը հետևողականորեն աջակցել է ԱՊՀ երկրների հակաժողովրդավարական իշխանություններին` այն հաշվարկով, որ ավտորիտար իշխանությունները որոշակի խնդիրներ կունենան արևմուտքի հետ, և իշխանությունը բռնազավթելու նրանց ջանքերը առաջին հերթին հակադրում է նշանակում եվրոպական արժեքներին: Եվ իսկապես, ԱՊՀ գրեթե բոլոր երկրների ղեկավարներին միավորում է մեկ բան` նրանք բոլորը բռնազավթել են իշխանությունը և միմյանց նկատմամբ հարազատություն են զգում:
Անկախ ամենից սակայն, Պուտինյան կայսրության հեռանկարները մշուշոտ են թվում. Նրա ամենամերձավոր շրջապատը կարող է խառնել նախապես ծրագրված բոլոր պայմանավորվածությունները ու Հայաստանն ամեն ինչ պետք է անի` այդ երկրում սկսվող նոր առճակատման հետևանքով ռուսական կայսրության փլատակների տակ չմնալու համար:
