Արևմտյան ԶԼՄ-ների սեփականատերերի փոփոխություններից զերծ չմնացին նաև արտադրության հսկաները: Անցյալ ուրբաթ օրը փոխվեց Boston Globe-ի սեփականատերը, երկուշաբթի հայտարարվեց The Washington Post-ի վաճառքի մասին: Այս գործարքներն ինձ և, վստահ եմ, հայաստանցի իմ գործընկերներին առիթ են տվել մտածելու՝ հետաձգվո՞ւմ է արդյոք Հայաստանում տպագիր մամուլի մահը: Ե՛վ այո, և՛ ոչ։ Չեմ ուզում կանգ առնել հայաստանյան տպագիր մամուլի շուկայի առանձնահատկությունների վրա: Ես առանձնապես լավատես չեմ այս առումով: Սակայն ուշի-ուշով հետևում եմ մասնավորապես ամերիկյան մամուլի շուկայում վերջին օրերի ֆունդամենտալ փոփոխություններին: Հայտնի հրատարակչությունների նոր տերերը հաջողակ գործարարներ են: Նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ տպագիր մամուլի՝ վաղուց նախանշված մահը հետաձգվում է:
Թերթերն էժանանում են, և այդ շուկայում աշխատելն ավելի դժվար է դառնում: Տեղեկատվական տեխնոլոգիաները զարգանում են, մեդիաբիզնեսն արագ փոխում է ուրվագիծը: Նախկինում, երբ այն եկամտաբեր էր, մեդիամագնատները անսահման հզորության մարմնացում էին համարվում: Թերթային արտադրության նախահայր Ուիլյամ Հըրսթն աշխարհի ամենահարուստ մարդկանցից էր: Այսօր անգամ Ռուպերտ Մերդոկն է Forbes-ի առաջին հարյուրյակի վերջին հորիզոնականներում խարխափում: Այս կամ այն թերթին սերնդեսերունդ տիրող ընտանիքներն այսօր վաճառում են դրանք: Ընտանիքը, որին պատկանում էր The Washington Post թերթը, հետևեց The Los Angeles Times-ի և The Wall Street Journal-ի դինաստիաների օրինակին:
Մեդիահոլդինգի սեփականատերերին այլևս ուրիշ ճյուղեր են հետաքրքրում: Նոր սեփականատերերը հաջողակ գործարարներ են: ԶԼՄ-ները նրանց համար առաջին հերթին ինքնահաստատման միջոց են: Որքան դժվար է դառնում մեդիայի ոլորտում վաստակելը, այնքան ավելի շատ են հիմքերը՝ մտածելու, որ սեփականատերերին առաջ են մղում այլ մոտիվներ: Հեղինակավոր լրատվամիջոց ձեռք բերելը հեղինակավոր առաքելություն և սոցիալական պատասխանատվություն է դիտվում:
Երբ պարբերականի գնորդն իրեն դրսևորում է ոչ այնքան որպես գործարար, որքան որպես բարեգործ, նրա անձնական որակներից շատ բան է կախված լինում: Ազդեցությունն, ամեն դեպքում, հզոր ուժ է։
Հեղինակը «Ժամանակ» օրաթերթի հիմնադիրն ու գլխավոր խմբագիրն է:
