«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է 2004 թվականին Հայաստանում խոշտանգված, ապա Բելգիայում ապաստանած ՀԺԿ նախկին անդամ Գրիշա Վիրաբյանը։
– Պարոն Վիրաբյան, հայտարարել էիք, որ պատրաստվում եք մասնակցել առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններին։ Վերջին տարիներին մշտական բնակություն չեք ունեցել Հայաստանում, ինչպե՞ս եք պատրաստվում հաղթահարել այդ արգելքը։
– Ես որոշել եմ դիմել Սահմանադրական դատարան իմ իրավունքները վերականգելու համար։ Ես ՀՀ քաղաքացի եմ, իմ բացակայելն արդարացված է, ես այլ ելք չունեի։ Կխնդրեի, որ իմ նման շատ շատերին թույլ տան մասնակցել ընտրություններին։ Հայաստանում կա գործազրկություն, մեր շատ հայրենակիցներ այսօր ստիպված են աշխատել արտերկրում, բայց դա չպետք է խոչընդոտ լինի ընտրություններին մասնակցելու համար։
– Արդեն որոշե՞լ եք որ կուսակցության հետ եք գործակցելու, քննարկումներ անցկացնո՞ւմ եք։
– Ես որևէ մեկի հետ քննարկելու ոչինչ չունեմ, որոշումն ինքս եմ կայացրել և պատասխանատվություն եմ կրում իմ որոշման համար։ Ես հայտարարեցի, որ մասնակցելու եմ, բայց դա ամենևին չի նշանակում, թե որևէ կուսակցության ցուցակում ինչ որ տեղ եմ ուզում։Կարող եմ ցուցակում չլինել, վերջին համարը լինել։ Բայց այսօր տեսնում եմ, որ թեպետ ընտրություններին հաշված ամիսներ են մնացել, քաղաքական դաշտում ակտիվություն չկա։ Նախկին ավանդույթը շարունակվում է, ոչ ոք ծրագիր չի մշակում երկրի վիճակը կարգավորելու համար, որևէ պատասխանատվություն չի վերցնում իր վրա։ Համոզված եմ, որ բոլորը սպասում են Սերժ Սարգսյանից «դաբրո» ստանալուն, որ հաղթահարեն անցողիկ շեմը։ Հենց հիմա էլ դա երևում է արդեն, ներկուլիսային բանակցություններ ու առևտուր է գնում, թե ով պետք է լինի հաջորդ Ազգային ժողովում։
Անհատ մարդկանց հետ ուղղակի խոսել եմ, իրավիճակն ինձ համար պարզ դարձնելու համար։ Ոչ ոք ռեալ չի մտածում ընտրությունների մասին, որպեսսզի ես կոնկրետ այդ մարդկանց հետ ինչ որ բան պայմանավորվեմ, բոլորը սպասում են՝ տեսնեն վերևից ինչ հրահանգ կստանան։ Մեծամասնականն էլ որ չկա բոլորը հույսները կապում են ընտրացուցակների հետ։ Սա սարսափելի իրավիճակ է։ Գտնում եմ, որ առաջիկա ընտրությունները ավելի խայտառակ են լինելու։
– Բայց եթե չկա մեծամասնական՝ ի վերջո պետք է որևէ կուսակցության հետ գործակցեք։
– Ես հույս ունեմ, որ որևէ ուժ կդառնա ռեալ ընդդիմություն և ինձ համար կարևոր չէ, ցուցակում լինելը։ Կարևոր է մասնակցել, կարևոր է Սահմանադրության այդ կետի փոփոխությունը։ Ընտրությունները կլինեն առիթ ժողովրդին ցույց տալու՝ ով է իսկական ընդդիմությունը, ովքեր են մտածում երկրի ապագայի մասին, իմ նպատակն ու երազանքը չէ պատգամավոր դառնալը։ Ինչպես ցույց տվեցին ԱՄՆ ընտրությունները՝ իրավունք չունենք ճահճանալու ու տեղում դոփելու։
– Կարծում եք նորաստեղծ կուսակցությունները կարո՞ղ են հավակնել ձեր նշած իսկական ընդդիմադիր ուժ լինելուն։
– Հիմա բոլոր կուսակցությունները նախընտրական պասիվ վիճակում են։ Նոր չեմ քաղաքականության մեջ, բոլորին անձամբ գիտեմ, ինձ համար շատ կարևոր կլինի, թե տվյալ կուսակցության ցուցակում ովքեր կլինեն։ Կարևոր է այն հանգամանքը, որ տվյալ ցուցակում լինեն այնպիսի մարդիկ, որոնց ընտրվելով երկրում սերնդափոխություն կլինի։ Չեմ ուզի գնալ այն մարդկանց հետ, որոնք տարբեր առիթներով իրենց դիրքերը զիջել են, իշխանությունների հետ եկել են փոխհամաձայնության և ժողովրդին հիասթափեցրել են։ Շատ հնարավոր է՝ մասնակցեմ ընտրություններին՝ որևէ կուսակցության համար քարոզարշավ իրականացնելով։ Կարևորէ լինեն երիտասարդներ, որոնք ունեն ծրագիր՝ մշակույթի, տնտեսության զարգացման հետ կապված։ Մենք ունենք բազմաթիվ խնդիրներ, եթե դրանց լուծման վերաբերյալ չկա ծրագիր, ապա այդ մարդկանց հետ ես երբեք չեմ ցանկանա համագործակցել։ Ես ինքս ունեմ որոշակի ծրագրեր, առաջարկություններ։ Որևէ կուսակցության հետ գործակցելուց պետք է առաջ քաշեմ նաև իմ պահանջները՝ կապված կադրային քաղաքականության, կրթության, արտաքին քաղաքականության հետ։ Այդ ծրագիրը պետք է կոնկրետացվի ու ներկայացվի ժողովրդին։
– Կարծում եք առանձին ցուցակով հանդես գալն ընդդեմ ՀՀԿ-ի արդյունավե՞տ կլինի, թե՞ անհրաժեշտ է դաշինքով պայքարել։
– Դաշինքով հանդես գալը միշտ շատ կանխատեսելի հետևանքի է հանգեցրել, հետագայում դաշինքները տրոհվել են։ Շատ կարևոր է, որ որևէ կուսակցություն անհատապես հանդես գա ու հայտարարի՝ գնում է ընտրությունների իշխանություն վերցնելու ու պատասխանատվություն կրելու համար, և ոչ թե գնում է Ազգային ժողով ներկայացուցչություն ունենալու համար։ Եթե տվյալ կուսակցությունը չհայտարարի որ գնում է իշխանությունը վերցնելու համար՝ ես երբեք չեմ համագործակցի։
