Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ակադեմիան ավարտած շատ սպաներ այդպես էլ չեն հասկանում, թե ինչ մեծ պատասխանատվությամբ պետք է մտնեն բանակ: Չեն հասկանում, որ զորամաս մտած զինվորի հետ պետք է խոսել ոչ թե «արա»-ով կամ «արքա»-ով` կախված զինվորի պապայի «տրամաչափից» կամ ելնելով գողական` սեփական պատկերացումներից, այլ զինվորական կարգուկանոնին համապատասխան: Օրինակ` «արա, ռեխդ փակի»-ի փոխարեն պետք է ասել` «զինվո’ր, չխոսել», որ անկախ պապայի ով լինելուց` զինվորը հասկանա, որ բոլորն էլ հավասար են, ասի` «մեռնեմ օրենքին» ու ենթարկվի:
ԼՂՀ հյուսիս-արևելյան զորամասերից մեկում հանգիստ ծառայել են վանաձորցի լեյտենանտ, հրետանային դիվիզիոնի մարտկոցի կառավարման դասակի հրամանատար, 22-ամյա Արեն Ղարդաշյանը և զովունցի, ժամկետային զինծառայող, շարքային Խաժակ Ալեքսանյանը: Բայց 2012թ-ի նոյեմբերի 13-ին երևի Խաժակը շատ հոգնած է եղել և մոռացել է, որ զինվորական ծառայության ժամանակ քայլելիս ձեռքերը պետք է աջուձախ տանի. ժամը 14.15-ի սահմաններում, երբ դասակը շարք է կանգնել` ճաշարան գնալու համար, Խաժակը ձեռքերը դրել է գրպաններում և քայլել դեպի ճաշարան: Դասակի հրամանատար Արենը նկատել է և փողոցային լեզվապաշարով նրան դիտողություն է արել, ասելով` «արա, ձեռքերդ գրպանիցդ հանի»: Խաժակը շրջվել է դեպի պետը և հարցել, թե «արա» արտահայտությունն ում է վերաբերվում: Արենը կոպիտ կերպով պատասխանել է` «արի պահասենյակ կասեմ»: Զինվորները գնացել են ճաշարան, իսկ Արենն ու Խաժակը` պահասենյակ: Այնտեղ մտնելուց հետո Արենը դուռը փակել է, ըստ Խաժակի` բռնել իր օձիքից` թափահարել, ապտակել և հայհոյել: Խաժակն էլ ջղայնացել է ու պետի ոտքերից այնպես է բռնել ու քաշել, որ վերջինս ընկել է և թիկունքով, գլխով զարնվել զինարկղերին: Ստացած հարվածից Արենը գոռացել է, քանի որ գլուխը վնասվել է և սկսել արնահոսել: Միջանցքի հերթապահը ձայներից մոտ է վազել, որ ներս մտնի, բայց դուռը փակ է եղել: Այդ պահին դուռը բացել և պահասենյակից դուրս է եկել Խաժակը` Արենին թողնելով այնտեղ ընկած:
Ավելի ուշ պարզվել է, որ Արեն Ղարդաշյանի առողջությանը թեթև վնաս է պատճառվել: Ուստի նախաքննական մարմինը Խաժակ Ալեքսանյանին մեղադրանք է առաջադրել պետի նկատմամբ բռնություն գործադրելու համար, որը պատժվում է` առավելագույնը 3 տարի կարգապահական գումարտակում պահելով, կամ առավելագույնը 5 տարվա ազատազրկում:
Իսկ Արեն Ղարդաշյանին մեղադրանք է առաջադրվել զինվորին վիրավորելու համար, որը պատժվում է առավելագույնը 2 ամսվա կալանքով, կամ` կարգապահական գումարտակում պահելով` առավելագույնը 6 ամսով:
Սյունիքի մարզի առաջին ատյանի դատարանը մեղավոր է ճանաչել նրանց առաջադրված մեղադրանքում և հաշվի առնելով, որ Արեն Ղարդաշյանը կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, իսկ Խաժակ Ալեքսանյանը` միջին ծանրության հանցանք, վերջինիս դատապարտել է 3 ամսվա ազատազրկման` 1 տարվա պայմանական փորձաշրջանով, իսկ Արեն Ղարդաշյանին` 2 ամսվա կալանքի` կրկին մեկ տարվա պայմանական փորձաշրջանով:
Դատարանը նման վճիռ է կայացրել` հասկանալով, որ ամբաստանյալներն ընդունել են մեղքը, զղջացել և կարող են ուղղվել առանց ազատությունից զրկվելու` մնալով զորամասերի հրամատարության հսկողության տակ: Սակայն այդ դատավճռից դժգոհ է մնացել զինդատախազությունը, որը վերաքննիչ քրեական դատարանից պահանջում է ավելի խիստ պատիժ` Խաժակ Ալեքսանյանին պահել կարգապահական գումարտակում 1 տարի 6 ամիս, իսկ Արեն Ղարդաշյանին կալանքի տակ պահել 2 ամիս:
Հ.Գ. Զինդատախազության մոտեցումը թեև ընդունելի չէ, բայց զարմանալի էլ չէ. շատ աղմկահարույց գործերով, որոնցում առկա են եղել դաժան ծեծի և խոշտանգման դրվագներ` մահվան կամ սպանության ելքով, իրական մեղավորները գրեթե միշտ մնացել են մեղադրանքի և դատավճռի լուսանցքում: Լավագույն դեպքում` կալանավորվել են մի քանի ամսով` հասարակական ճնշման ներքո: Իսկ Խաժակի և Արենի թեթև միջադեպի դեպքում զինդատախազությունը հանկարծ որոշել է խիստ լինել…, բայց այդպես էլ չի կարողանում դատերի «խազերը» ճիշտ տեղում դնել:
