Գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանը նախօրեին Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի կապակցությամբ կազմակերպված իրավաբանների միջազգային համաժողովում ունեցած ելույթի ընթացքում արել է հայտարարություններ, որոնք ունեն գրեթե սենսացիոն բնույթ: Գլխավոր դատախազը հայտարարել է, որ Թուրքիան պետք է փոխհատուցի Ցեղասպանության վնասները, և այդ ուղղությամբ հայերի պահանջները Թուրքիային պետք է ամուր հիմքեր ստանան:
Ըստ էության, Աղվան Հովսեփյանը կոչ է արել Թուրքիայի հանդեպ հանդես գալ պահանջատիրության կուռ շարքերով: Եթե Աղվան Հովսեփյանը լիներ ՀՅԴ շարքերից, ապա այս հայտարարություններին կարելի էր հանգիստ վերաբերվել, սակայն այս մասին խոսում է մի մարդ, որի ելույթները միապաղաղության խորհրդանիշերից բացի, որևէ այլ բան չեն պարունակել: Եվ հանկարծ այսպիսի պոռթկում:
Ինչով է այն պայմանավորված` երևի միայն Աղվան Հովսեփյանը գիտե, կամ էլ միգուցե Սերժ Սարգսյանը, որը գլխավոր դատախազին է վերապահել հայտարարություններ, որ կարող էին լիովին ականի էֆեկտ ունենալ իր կամ արտգործնախարարի շուրթերից հնչեցնելու դեպքում: Սակայն, ի վերջո, գլխավոր դատախազն էլ բարձրաստիճան պաշտոնատար անձ է, և չնայած նա հանդես է եկել որպես իրավաբան, այնուհանդերձ ոչ ոք չի մոռանում, և անկասկած նաև թուրքերը, որ Աղվան Գառնիկիչը դեռ պաշտոնավարող դատախազ է, եթե անգամ մամուլում սկսել են հաճախ գրել այն մասին, որ Աղվան Հովսեփյանը կարող է գնալ:
Ի դեպ, միգուցե խնդիրը հենց այստեղ է, որ Աղվան Հովսեփյանը բարձրաստիճան, սակայն հեռացող պաշտոնյա է: Իսկ նման դեպքերում հաճախ հենց այդ պաշտոնյաներին են վերապահվում հայտարարություններ, որոնք այլ դեպքերում կարող են լինել բավական սկանդալային: Վառ օրինակ էր Հիլարի Քլինթոնը, որը ԱՄՆ պետքարտուղարի պաշտոնում իր առաքելության ավարտին չափազանց կոշտ հայտարարություններով հանդես եկավ Ռուսաստանի դեմ` հայտարարելով, որ թույլ չեն տա Պուտինին վերականգնել ԽՍՀՄ-ը: Չի բացառվում, որ Սերժ Սարգսյանը հեռացող Աղվան Հովսեփյանին է վերապահել աղմկոտ հայտարարությունները, երբ Հովսեփյանը մի քանի ամիս հետո կգնա, իսկ նստվածքը, ինչպես ասում են՝ կմնա:
Բոլոր դեպքերում, դժվար է մտածել, որ Աղվան Հովսեփյանը նման հայտարարություններ է արել առանց մտածելու և առանց իր մտորումները Սերժ Սարգսյանի հետ կիսելու: Իսկ սա հիմք է տալիս ասելու, որ Հայաստանը կարծեք թե փորձում է ինչ-որ բաներ հետախուզել Թուրքիայի և միգուցե նաև միջազգային հանրության տրամադրություններում: Պետք է սպասել, թե ինչ արձագանքներ կտա պաշտոնական Անկարան: Եվ դրանից հետո արդեն հատկապես հետաքրքրական կլինի, թե Անկարային պատասխանելու առաքելությունն արդեն պաշտոնական Երևանն ո՞ւմ վրա է դնելու՝ կրկին Աղվան Հովսեփյանի՞, թե՞ արդեն ավելի քաղաքական դեմքի:
Եթե կիրառվի, իհարկե, Շարմազանովի պատասխանի տարբերակը, այստեղ կարող ենք եզրակացնել, որ ոչ մի արտասովոր բան չկա, և Երևանն ընդամենը մի փոքր խաղացել է Թուրքիայի նյարդերի հետ:
