Սերժ Սարգսյանը կարծես թե որոշել է ներիշխանական կրակը բորբոքել փուլերով: Նախ` նա թույլ տվեց, որ Վերահսկիչ պալատի հաշվետվությունը հնչի և դառնա խորհրդարանական բուռն քննարկումների և ներիշխանական հարձակումների պատճառ: Հետո` հունիսի 29-ին, արեց հայտնի հայտարարությունները, որից հետո Սերժ Սարգսյանը հետևում է ներիշխանական հարձակումների երկրորդ մասին, այս անգամ կառավարության կատարմամբ, որն անցել է ՎՊ-ի հանդեպ հակագրոհների:
Երեկ Հայաստանում կարծեք թե հայտարարված էր նախարարների օր, այսպես ասած` յուրատեսակ նախարարոց, որի ընթացքում գրեթե բոլոր նախարարները իրենց պարտքն էին համարում հերքել Վերահսկիչ պալատին, ինչպես հրահանգել էր Սերժ Սարգսյանը: Ամենայն հավանականությամբ, Սերժ Սարգսյանն այս պարտիան կընդհատի արդեն ՀՀԿ գործկոմի նիստով, որի մասին խոստացել է դեռևս հունիսի 29-ին, և ակնարկել, որ լուրջ խոսակցություն է ունենալու խորհրդարանական մեծամասնության հետ: Ամենայն հավանականությամբ, այդ հանդիպմանը Սերժ Սարգսյանը կամփոփի այս պարտիայի արդյունքները և կտա նորի մեկնարկ: Հետո էլի մի քիչ դադար կվերցնի, մինչև ներիշխանական կրքերը կրկին կթեժանան, ու կրկին անգամ կորոշի միջամտել ու շտկումներ մտցնել ուժերի բալանսում:
Այս մարտավարությունն արդեն վաղուց երևակված մարտավարություն է, որ կիրառում է Սարգսյանը, և որը արդեն պարզ է բոլորին ինչպես ցերեկվա լույսը՝ նա կառավարում է շահերի բախում առաջացնելով: Սակայն հատկանշականն այն է, որ այս ամենով հանդերձ ոչ ոք չի կարողանում դուրս գալ նրա թելադրած այս խաղից, և հայտնվելով ծուղակում` կա՛մ տեղիք են տալիս այդ շահերի բախումներին, կա՛մ էլ լուռ դիտորդի կարգավիճակով հետևում են զարգացումներին և իրենք իրենց հույս տալիս, որ Սերժ Սարգսյանը չի դիմանա: Իսկ Սարգսյանին էլ անհրաժեշտ է հենց այդ, որ իր մասին մտածեն, որ չի դիմանա:
Դա բթացնում է հանրության զգոնությունը, թուլացնում է հանրության կենտրոնացման հավանականությունը, ինչը Սարգսյանի համար կարևոր նպատակ է, որովհետև եթե լինի հասարակական մոբիլիզացիա որևէ հարցի շուրջ, ապա Սարգսյանը կարող է և իսկապես չդիմանալ: Սակայն, եթե հասարակությանը համոզում են, որ նա չի դիմանա, և բոլորը սպասում են, որ ուր որ է ամեն ինչ ինքն իրեն կբերի Սերժ Սարգսյանի անկումին և պաշտոնանկությանը, նա դրանով իրեն էլ ավելի ապահով է զգում՝ թող մտածեն, որ նա շատ շուտով տեղի է տալու, միայն թե թող ոչ մի հասարակական-քաղաքական լուրջ նախաձեռնություն չլինի, որը կարող է ծանր հարցեր տալ և հարցադրումներ անել, ինչի պատասխանը իշխանություններից ոչ ոք չունի:
Եվ ժամանակ առ ժամանակ այս տրամաբանության շրջանակում էլ Սերժ Սարգսյանը թեժացնում է ներիշխանական թոհուբոհը` կարծես հավաստելով, ապացույցներ ներկայացնելով, որ չի տիրապետում իրավիճակին, և այն դարձել է անկառավարելի իր համար, ու պետք չէ ոչինչ անել, այլ մի քիչ սպասել ու համբերել, և Սերժ Սարգսյանն ինքն իրեն հրաժարական կտա: Եվ այդպես ինքն իրեն Սերժ Սարգսյանը պահում է ջրի երեսին արդեն վեցերորդ տարին:
