Գլխավոր դատախազությունը երեկ լրացուցիչ նյութեր է պահանջել Վերահսկիչ պալատից` ՎՊ հաշվետվության հետ կապված: Սա անկասկած դատախազության արձագանքն է Սերժ Սարգսյանի հրավիրած խորհրդակցությանն ու դրա ընթացքում հնչեցրած դիտողություններին, որ նա ուղղեց գլխավոր դատախազության գործունեությանը: Սերժ Սարգսյանը պահանջել էր Աղվան Հովսեփյանից արձագանքել բյուջեի թալանի մասին տեղեկություններին, ոչ թե սպասել պաշտոնական դիմումների: Եվ ահա, դատախազությունն արձագանքում է: Այսինքն` արձագանքում է Սերժ Սարգսյանի դիտողությունից հետո:
Մի կողմ թողնենք այս իրողության ներքին քաղաքական, իշխանական անցքերը, որոնք, իհարկե, կանխորոշելու են դատախազության արձագանքի սկզբունքայնությունը, հետևողականությունն ու շարունակականությունը: Այստեղ արձանագրենք մեկ այլ կարևոր բան՝ դատախազությունն իր անելիքն անում է նախագահական խորհրդակցությունից, Սերժ Սարգսյանի ցուցումներից հետո: Այսինքն` դատախազության համար Սերժ Սարգսյանի խորհրդակցությունները փոխարինում են Սահմանադրությանը: Բանն այն է, որ այն, ինչ դատախազությունն անում է Սարգսյանի ցուցումներից հետո, պետք է աներ ՎՊ հաշվետվության մասին մամուլի հրապարակումներից կամ ԱԺ-ում Իշխան Զաքարյանի ելույթից անմիջապես հետո: Թե ինչպես կաներ` կարդարացներ կամ կմեղադրեր մեղավորներին, դա այլ հարց է, բայց արձագանքը պետք է հետևեր ըստ Սահմանադրությամբ և օրենքներով այդ կառույցին վերապահված իրավասությունների և պարտականությունների: Սակայն Սահմանադրությունն ու օրենքները ոչինչ են, Սերժ Սարգսյանի խորհրդակցությունն ու դիտողությունները՝ ամեն ինչ:
Եվ այս երևույթը համատարած է, այսինքն` վերաբերում է ոչ միայն դատախազությանը, այլ պետական կառավարման համակարգի բոլոր օղակներին անխտիր, եթե այդ օղակների ուղղակի սահմանադրական, աշխատանքային պարտականությունների կատարումը այնքան էլ լավ բան չի խոստանում որևէ մի բարձրաստիճան պաշտոնյայի կամ նրա ղեկավարած ոլորտին, նրա մերձավորների ղեկավարած ոլորտին: Իսկ սա խնդիր է, լրջագույն խնդիր: Ավելին` խնդիրների խնդիրը հենց սա է, իսկ բյուջետային չարաշահումները ընդամենն այս ամենի հետևանք՝ չեն կատարվում իրավապահների սահմանադրական պարտականությունները, և նրանց համար Սահմանադրության փոխարեն գերակա է «խորհրդակցություն» հասկացությունը: Իսկ ահա այս մասին նախագահական խորհրդակցություններ չեն լինում, այսինքն` Սերժ Սարգսյանը չի փորձում բարձրացնել կամ դնել հենց այդ՝ Սահմանադրության ու օրենքի պահանջին հետևելու խնդիրը, այլ ըստ էության իր դիտողությունների և նախատինքի ինստիտուտը է՛լ ավելի է փորձում զարգացնել բարի թագավորի հանրահայտ քարոզչական սկզբունքի շրջանակում:
Դա նշանակում է, որ սկզբունքային փոփոխություններ հանրային-պետական կյանքում չեն կարող սպասվել, որովհետև սկզբունքը օրենքն ու Սահմանադրությունն են, ոչ թե նախագահների բարի ցանկությունները: Առավել ևս, որ այդ բարի ցանկությունները կոչ անելով, այսպես ասած, ձուկը բռնել գլխից, չգիտես ինչու իրենք խուսափում են խնդիրը գլխից բռնելուց և պետական կառավարման համակարգի աշխատանքում որպես ելակետ ու առաջնորդող Սահմանադրության և օրենքի գաղափարը շեշտադրելուց:
