Արժույթի միջազգային հիմնադրամի Հայաստանի ներկայացուցիչ Թերեզա Դաբան Սանչեսը երեկ հայտարարել է, որ եթե Հարկային օրենսգիրքը ընդունվի, ապա այն մեծ օգուտներ կբերի Հայաստանին, կապահովի բյուջետային եկամուտներ, որոնք կուղղվեն ենթակառուցվածքների զարգացմանը, որոնց ուղղությամբ Հայաստանում ներդրումներ չեն կատարվում: Հայաստանը եկամուտների կարիք ունի, հայտարարել է ԱՄՀ պաշտոնյան:
Իհարկե, ոչ ոք չի կարող սա վիճարկել, Հայաստանն իսկապես ունի եկամուտների, ներդրումների, հատկապես հենց ենթակառուցվածքային ներդրումների կարիք: Սա գրեթե աքսիոմատիկ ճշմարտություն է, սակայն ի՞նչ կապ ունի սրա հետ Հարկային օրենսգիրքը, որն առաջացրել է գործնականում ամբողջ բիզնես դաշտի դժգոհությունը՝ բացառությամբ, իհարկե, նրանց, որոնց համար բիզնեսը դա իշխանական լծակներն են: Այսինքն՝ հարկային օրենսգրքից դժգոհ չեն միայն այն մարդիկ, որոնք առանց այդ էլ հարկ չեն վճարում և չեն վճարելու նաև նոր օրենսգրքի պայմաններում:
Փոխարենը՝ նրանք, ովքեր այսօր վճարում են և մի կերպ կարողանում գոյատևել արտոնյալ բիզնեսների կողքին, Հարկային նոր օրենսգրքի պայմաններում վճարելու են էլ ավելի: Այսինքն՝ Հարկային նոր օրենսգիրքը, ըստ էության, ամբողջ երկրի համար դառնալու է լրացուցիչ բեռ, եթե երկրում չկա արդարացի կառավարում, կոռուպցիայի դեմ իրական պայքար, անկախ դատական համակարգ և դրանով պաշտպանված տնտեսական ազատ մրցակցություն:
Ահա, այստեղ է առանցքային խնդիրը, որը ԱՄՀ պաշտոնյան անտեսում է կա՛մ պարզապես իրավիճակին հանգամանալից չտիրապետելու, կա՛մ էլ պարզապես այլ մոտիվների պատճառով:
Բոլոր դեպքերում, ըստ էության, ստացվում է, որ արդարացի են այն դժգոհությունները և կասկածները, որ Հարկային նոր օրենսգրքի ներկայիս տեսքով ընդունումը խրախուսվում է հենց միջազգային ֆինանսական կառույցների կողմից, և նրանք են, այսպես ասած, թև տալիս Հայաստանի կառավարությանը: Ու քանի որ Հայաստանի կառավարությունը երկիրը պահում է նրանց վարկերով, պարտքերով, ապա, բնականաբար, պարում է այն երաժշտության տակ, որը պատվիրում են միջազգային ֆինանսական կառույցները: Դրա արդյունքում Հայաստանը կանգնած է Հարկային մի օրենսգրքի առաջ, որն ըստ էության ստիպելու է ողջ երկրին վճարել ավելին, որպեսզի պահվի Հայաստանում իշխող համակարգը:
Այս իրավիճակը ամենևին զարմանալի չէ: Բանն այն է, որ սեփական քաղաքացիների ձայնը խեղդող իշխանությունը ստիպված պետք է լսի ձայներ, այսպես ասած, արտաքին աշխարհից: Իհարկե, այդ ձայների մեջ կան շատերը, որոնք լսելը կարող է իրապես բարենպաստ ազդեցություն ունենալ Հայաստանի համար: Օրինակ՝ արտաքին աշխարհից ԱՄՆ-ը, Եվրամիությունը Հայաստանին հորդորում են, պահանջում են պայքարել կոռուպցիայի դեմ, պայքարել մարդու իրավունքների և ազատությունների համար, պայքարել բարեփոխումների համար: Բայց Հայաստանի կառավարությունն, իհարկե, այդ ձայների փոխարեն, այսպես ասած, լսում է նրանք, որոնք խրախուսում են հասարակության, բիզնեսի վրա հարկային բեռի ավելացումը՝ ըստ էության դրանով իսկ կամա, թե ակամա նպաստելով քրեաօլիգարխիկ համակարգի արտոնյալ կարգավիճակի, այսպես ասած, լեգիտիմացմանը: Այդ ձայները Հայաստանի կառավարության համար «շարականներ» են:
