Օրերս հրապարակվել են Եվրամիության հարևանության բարոմետրի տվյալները Հայաստանում հանրային կարծիքի վերաբերյալ, ըստ որի՝ հայաստանցիների մեծամասնությունը դրական է վերաբերվում Եվրամիության հետ հարաբերությանը: Հարցվածների մեծ մասն այդ հարաբերությունը համարում է անվտանգության ու կայունության տարածաշրջանային գրավական, իսկ 53 տոկոսն էլ կարծում է, որ Եվրամիության հետ հարաբերությունը կնպաստի աղքատության կրճատմանը:
Ի դեպ, ուշագրավ է, որ վերպետական կառույցներից Հայաստանի քաղաքացիները ամենից շատ վստահում են ՄԱԿ-ին, երկու տոկոսով պակաս Եվրամիությանը, իսկ ավելի քիչ՝ ՆԱՏՕ-ին: Ահա այսպիսի պատկեր Եվրամիության հարևանության բարոմետրի տվյալներով: Ակնհայտ է, որ այս տվյալները էական հակասության մեջ են մի շարք այլ կազմակերպությունների ներկայացրած հարցումների հետ, որոնցում հայաստանցիների համար «ամենա-ամենա»-ն Ռուսաստանն ու Եվրասիական միությունն են: Ընդ որում՝ Հայաստանի քաղաքական ուժերը և իշխանությունն էլ պարբերաբար հղում էին անում այդ հարցումներին, երկիրը եվրասիական ճահիճ մտցնելու իրենց քայլերն արդարացնելու համար:
ԵՏՄ-ին անդամակցումից մեկ տարի և մի քիչ ավելի ժամանակ է անցել, սակայն Հայաստանը բոլոր առումներով զգում և ականատես է լինում այն ստին և դրա հետևանքներին, որ մատուցվել է հանրության անվան տակ: Դժբախտաբար, այդ հետևանքների շարքում էին նաև մարդկային կորուստները, որոնք ունեցանք Ադրբեջանի հարաճուն ագրեսիայի տարբեր դրսևորումների և ի վերջո քառօրյա պատերազմական գրոհի հետևանքով:
Այսօր Հայաստանի առաջ կանգնած է այդ իրավիճակը էական, բեկումնային փոփոխության ենթարկելու խնդիր, ինչը պահանջում է արտաքին հարաբերությունների արագ վերանայում, հիմնարար վերանայում կամ պարզ ասած՝ ստի վրա հիմնված արտաքին պետական քաղաքականության արմատական բեկում և Հայաստանի շահերի ու անվտանգության իրական սպասարկում: Դա նշանակում է իրական հարաբերություն թե´ սեփական հասարակության հետ, թե´ այդ հասարակության իրական կարծիքի վրա հիմնված հարաբերություն միջազգային քաղաքականության կենտրոնների, սուբյեկտների հետ: Դա է պահանջում Հայաստանի ինքնիշխան շահն ու հրամայականը, դա է պահանջում նոր պատերազմին ավելի պատրաստ լինելու հրամայականը, իսկ ավելի ճիշտ՝ Բաքվի մոտ նոր պատերազմի ախորժակը զսպելու հրամայականը: Իսկ որ Բաքուն ունի այդ ախորժակը, ակնհայտ էր Վիեննայի հանդիպումից հետո պայմանավորվածություններից հրաժարվելու ակտիվ կուրսից: Եվ Բաքուն շարունակելու է այդ գիծը, քանի դեռ Հայաստանը ինքնիշխան արտաքին քաղաքականության փոխարեն կշարունակի առաջնորդվել ռուսական կայսերական շահերով պարտադրված ստով ու կեղծիքով, որը մատուցվում է քաղաքականության անվան տակ:
Սա է այսօր խնդիրը, և հրապարակված սոցհարցման տվյալներից, իսկ դրանից առաջ էլ մեկ այլ կարևորագույն բաղադրիչի տեսանկյունից՝ ապրիլյան պատերազմի մոբիլիզացիոն ալիքից ակնհայտ է, որ այդ խնդիրը, ինքնիշխան քաղաքականության և դրա միջոցով միջազգային հարաբերությունների համակարգում ծանրակշիռ տեղի ու դերի խնդիրը լուծելու համար անհրաժեշտ հանրային հենարանն առկա է, չնայած սոցիալ-տնտեսական աղետալի վիճակին՝ սոցիալական հենարանն առկա է, առկա է ելման կամ հենման կետը և պահանջվում է ընդամենն այդ ամենին արժանի իրական էլիտա, որն ունակ կլինի առաջնորդվել ինքնիշխանությամբ, առաջնորդվել պետական շահով:
