Հայաստանի Ազգային ժողովի նիստին այսօր հետևողների մոտ երևի այնպիսի տպավորություն էր, որ կա՛մ խոսքն ինչ-որ եվրոպական զարգացած երկրի խորհրդարանի մասին է, որտեղ ոչինչ չեն թաքցնում և չեն հանդուրժում անօրինականությունները, կա՛մ Հայաստանում իշխանափոխություն է տեղի ունեցել, և իշխանության է եկել ընդդիմությունը: Պետք էր միայն լսել, թե ինչպես էր բյուջետային մսխումների մասին հայտարարում Վերահսկիչ պալատի նախագահ Իշխան Զաքարյանը, և թե ինչպես էին պատգամավորները՝ Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորությամբ, կոչ անում պատժել «թալանչիներին», «լափողներին»: ԱԺ նախագահին լսողը կմտածեր, որ նա ԱԺ նիստից առաջ սուրճ է խմել կամ ընթրել է Արշակ Սադոյանի հետ՝ փոխ առնելով նրա լավագույն տարիների բառակապակցություններն ու բառերը: Հովիկ Աբրահամյանը բյուջեի միջոցները չարաշահողներին անվանում էր «թալանչիներ» ու «բյուջեն լափողներ»:
Մի խոսքով, իսկական իդիլիա, որին կողքից հետևող անտեղյակը կարող էր նայել ու զարմանալ, թե ինչ տգետ է հասարակության մեծ մասը, որ այս իշխանություններին չի ընտրում և ստիպում է նրանց կեղծել ընտրությունները, որպեսզի հետո էլ նման անձնվեր ձևով պայքարեն բյուջետային միջոցները «լափողների» դեմ: Իրականում, սակայն, հասկանալի է, որ Ազգային ժողովում լրիվ այլ բան է տեղի ունենում: Ըստ որում, սա թատրոն անվանել չի կարելի: Այսպես քաղաքացիների աչքերին թոզ չեն փչում, որ իբր պայքարում են բյուջետային միջոցները փրկելու համար: Ոչ, իրականում պայքար իսկապես կա, սակայն պարզապես այս պայքարն իշխանության ներքին թևերի մեջ է, թե ով է պատասխան տալու բյուջեի համար: Այսինքն, ակնհայտ է, որ ինչ-որ թև պետք է պատասխան տա չարաշահումների համար, որոնք ընդհանուր առմամբ մոտ 70 միլիարդ դրամ են՝ 2012 թվականի համար՝ ըստ Իշխան Զաքարյանի կառույցի տվյալների:
Խնդիրն այն է, որ ռեսուրսներն արագորեն նվազում են, արտերկրի կառույցներն էլ հայտարարում են, որ վարկեր այլևս չեն տալու: Եվ իշխանություններին այլ ելք չի մնում, քան ձեռնամուխ լինել բյուջետային չարաշահումների կրճատմանը: Եվ ուրեմն, ո՞ւմ հաշվին պետք է տեղի ունենան այս կրճատումները, այսինքն ո՞ւմ հաշվին պետք է նվազեն «ատկատները»: Բնական է՝ նրանց, կամ այն թևերի, այն օղակների, որոնք ամենաթույլը կլինեն: Եվ ահա, Ազգային ժողովում տեղի ունեցող քննարկումներում հենց սրանով է պայմանավորված ԱԺ նախագահի և ՀՀԿ-ականների բուռն արձագանքը, սադոյանական լեքսիկոնը, որով աչքի էին ընկնում հենց ՀՀԿ-ականները, ինչն ըստ էության զավեշտալի է, որովհետև ոչ միայն այդ մարդիկ ուղղակիորեն կապված են բուջետային միջոցները տնօրինող պաշտոնյաների հետ, այլ կարող են շատ հանգիստ կերպով բարձրացնել վերահսկողական արդյունավետությունը, եթե ուզում են:
Սակայն նման խնդիր չկա: Խնդիր կա իշխանության ներսում հնարավորինս պինդ ատամներ ցույց տալու, որպեսզի չհայտնվեն թույլ օղակի դերում: ԱԺ նախագահն ու առանձին պատգամավորներ հենց այս խնդիրն էին լուծում իրենց կոշտ արձագանքով, որովհետև հակառակ դեպքում, իհարկե, կարող են թույլ օղակ համարվել, և բյուջետային մսխումների պատասխանը կմնա իրենց վրա, իրենց յուրայինների վրա: Բանն այն է, որ բյուջեից անմասն չէ ոչ ոք, ոչ մի ոլորտի ՀՀԿ-ական, հետևաբար ինչ-որ մեկը պետք է պատասխան տա կամ առնվազն վճարի: Մինչդեռ ոչ ոք չի ուզում վճարել մի բանի համար, որ բոլորն են արել:
