2013թ.հոկտեմբերի 9-ին Ադրբեջանում տեղի ունեցան նախագահական ընտրություններ: Հայաստանի իշխանություններն այս առումով այդ ընտրություններից շաբաթներ առաջ հայտարարել էին իրենց դիրքորոշումները կամ նախընտրությունները. Սերժ Սարգսյանն այդ ժամանակ հայտարարեց, որ Հայաստանի համար առավել շահավետ կլիներ Իլհամ Ալիևի վերընտրությունը:
Այդ ժամանակ թերևս արժեր համաձայնել Սերժ Սարգսյանի հետ։ Սաֆարովը դեռևս չէր արտահանձնվել Բաքվին և հերոսացվել, հայկական ուղղաթիռը չէր խոցվել, Ադրբեջանում պաշտոնական մակարդակում այսքան հայատյաց հռետորաբանություն չկար։ Մյուս կողմից սակայն, Իլհամ Ալիևի իշխանությունը չնայած մի կողմից սրընթաց կերպով զինում էր Ադրբեջանը, այնուհանդերձ, մյուս կողմից էլ նույն կերպ, գուցեև ավելի արագ, ուղղակի շարունակում է թալանել Ադրբեջանը: Իսկ Հայաստանի համար բնականաբար ձեռնտու է Ադրբեջանը թալանող իշխանություն, որովհետև հակառակ դեպքում Հայաստանի համար շատ դժվար կլիներ:
Բայց այստեղ հարկ է ընդգծել մի կարևոր հանգամանք. Հայաստանի համար Ադրբեջանի թալանը, թե՛ նախկինում, և թե՛ այսօր պարզապես մխիթարության պես մի բան է, մինչդեռ դա կարող էր լինել, կամ ավելի ճիշտ՝ հենց է՛ր և է՛ լավ հնարավորություն, որը, սակայն, չի օգտագործվում: Այսինքն՝ Ադրբեջանում կոռումպացված, ժողովրդավարությունից տասնյակ տարիներով հեռու, խանական ռեժիմի առկայությունը Բաքվին ռեսուրսներով զիջող Հայաստանի համար ուղղակի բարեբախտություն, պատեհություն էր, որպեսզի լիովին հակառակ որակի կառավարում իրականացնելու միջոցով հնարավոր լինել պոկվել շատ ու շատ առաջ և ռազմական հաղթանակներին հավելագրել դիվանագիտական, քաղաքական և քաղաքակրթական հաղթանակներ: Հենց այդ ճանապարհով է, որ կարող է հայանպաստ կերպով լուծվել Արցախի հարցը, կամ ավելի ճիշտ՝ աշխարհը կարող է ընդունել այդ հարցի արդեն իսկ առկա հայանպաստ լուծումը:
Հայաստանի իշխանությունները, սակայն, արդեն ավելի քան երկու տասնամյակ բացարձակապես չեն օգտագործում ադրբեջանական ռեժիմի տված հնարավորությունները: Իհարկե, Հայաստանում և Ադրբեջանում իրավիճակները հնարավոր չէ համեմատել. տարբերություններն իսկապես շատ են, սակայն, խոշոր հաշվով, հիմնարար առումով Հայաստանում և Ադրբեջանում կառավարման որակների քաղաքակրթական հիմքերը ըստ էության նույնն են: Այստեղ ևս պետական ողջ համակարգը կոռումպացված է վերից վար, այստեղ ևս իշխանությունները հարստանում են պետության, հասարակության ռեսուրսների հաշվին, այստեղ ևս ընտրություններ են կեղծվում, այստեղ ևս օլիգարխիան է վերածվել քաղաքականության որոշիչ կենտրոնի: Այդ ամենի արդյունքում Հայաստանում ուղղակի աղետալի սոցիալ-հոգեբանական վիճակ է, սահմանամերձ բնակավայրերն ու երկիրը ուղղակի դատարկվում են բավական արագ տեմպերով, հեռանում են նույնիսկ բարեկեցիկ ապրողները, որովհետև Հայաստանում չեն տեսնում ապագա: Եվ այս պայմաններում Ադրբեջանում ավելի վատթար ռեժիմի առկայությունը զուտ մխիթարություն է, բարեբախտություն, որ Ադրբեջանում մեզանից ավելի վատ է շատ առումներով, ինչը թույլ չի տալիս այդ երկրին դիվանագիտական ճակատում շատ ավելի մեծ առավելություններ ստանալ, քան այսօր դեռևս ունակ է ստանալ նավթադոլարների շնորհիվ: Ալիևի ռեժիմի վերարտադրությունն այս վիճակում, իհարկե, Հայաստանի համար այսպես ասած՝ «փորձված թանն» է, որն անշուշտ ավելի ու ավելի քիչ է Հայաստանի ծարավը հովացնելու համար, որովհետև, ի պատասխան Ադրբեջանում խանական վերարտադրության, Հայաստանը պետք է անհապաղ կերպով պատասխանի ժողովրդավարականությամբ և սահմանադրականությամբ, մինչդեռ Հայաստանի իշխանությունները այս տեսանկյունից ընդամենը քնում են «ադրբեջանական դափնիների» վրա:
