Վանաձորի թիվ 8 դպրոցի տնօրեն Կարինե Ստեփանյանն այսօր առաջին անգամ լրատվամիջոցներին ներկայացրեց 2004թ. դպրոցի աշխատանքից ազատված ուսուցչուհի Սուսաննա Սարգսյանի և իր միջև այդ թվականից ի վեր դատական քաշքշուկների պատմությունը, որի հետևանքով ներկայում դպրոցը զրկվել է աշխատավարձերից:
Պատմությունը առավել քան տարօրինակ է ու խրթին, որովհետև հակընդդեմ դատական հայցերը 2004-ից ի վեր շարունակվում են՝ հասնելով ընդհուպ տնօրենի նկատմամբ քրեական գործի հարուցման, կորցրած դասաժամերը վերականգնելուն ուղղված դատական՝ կարծես անվերջանալի հայցադիմումների: Եվ այդուհանդերձ, տնօրենը շարունակում է պաշտոնավարել, իսկ օպտիմալացման հետևանքով աշխատանքից ազատված ինֆորմատիկայի ուսուցչուհին ներկայում աշխատում է Վանաձորի կրթության ազգային ինստիտուտում՝ որպես մասնագետ:
Հարցին՝ ի՞նչ հիմքով են իր դեմ դատական գործ հարուցել, տնօրենը պարզաբանեց, որ իրեն դպրոցի նախկին ուսուցչուհին մեղադրում է նրանում, որ չի վերականգնում իր՝ դպրոցում աշխատելու իրավունքը:
Տարիներ շարունակ ձգձգվող տարբեր դատական որոշումներից շատերը, տնօրենի խոսքով, արդարացի չեն: Կարինե Ստեփանյանը ներկայացնելով դատական անվերջ թվացող հայցերը՝ հայտնեց, որ դրանց հետևանքով 2007թ. դպրոցից բռնագանձվել է 2 մլն 632 հազար դրամ, իսկ այս տարվա ապրիլին դատարանի որոշմամբ՝ 1 մլն 870 հազար դրամ: Սրանք, ըստ տնօրենի, «կեղծ աշխատավարձի չափով գումարի հաշվարկներ են»: Դպրոցի տնօրենի խոսքով՝ դպրոցը, ըստ դատարանի որոշման, պետք է վճարի դեռ 3 մլն 700 հազար դրամ, իսկ մինչ գումարի սպառումն ամսական պետք է վճարվի ևս 60 հազար դրամ:
Նա տեղեկացրեց, որ այդ ամենի հետևանքով դպրոցի ուսուցչական կազմը 2007թ. աշխատավարձը ստացել է 2009թ. նոյեմբերին: Այս տարվա ապրիլի աշխատավարձը տնօրենը կարողացել է, ինչպես ինքն ասաց, «դետեկտիվ եղանակով» բանկից ստանալ ու բաժանել աշխատողներին, սակայն մայիս ամսվա աշխատավարձ իրենք չեն ստանալու, քանի որ ԴԱՀԿ-ն արգելանք է դրել դպրոցի աշխատավարձերի հաշվեհամարին:
Տնօրենի խոսքով՝ աշխատանքից ազատված կնոջ թիկունքում բարձրաստիճան պաշտոնյա է կանգնած՝ Վանաձորի ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահ Գագիկ Հովհաննիսյանը:
Կարինե Ստեփանյանի խոսքով՝ «դպրոցն անօգնական վիճակում է», ու իրենք բազմիցս դիմել են դատական ատյաններին՝ լուծելու դպրոցի շուրջ առաջացած թնջուկը: Նա տեղեկացրեց, որ դպրոցի ուսուցիչները դիմում են գրել ու 3 անգամ դիմել են ՀՀ գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանին, 3-4 անգամ՝ ՀՔԾ նախկին պետ Անդրանիկ Միրզոյանին, 2 անգամ՝ ՀՀ արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանին, իսկ 2007թ. դիմել են այն ժամանակվա վարչապետ Սերժ Սարգսյանին, որը հրաման էր տվել զբաղվել հարցով ու իրեն զեկուցել, սակայն ապարդյուն՝ արձագանք չեն ստացել ոչ մի ատյանից:
«Համաձայն եմ պատժվել, սակայն օրենքի սահմաններում, մինչդեռ սկսվել է ուժային ճնշում»,- ասում է տնօրենը՝ ընդգծելով, որ հիմա այնպիսի իրավիճակ է, որ «դատարանները իրենց են արդեն պաշտպանում»:
Նա հայտնեց, որ ներկայում դիմել է Լոռու մարզպետարանի իրավաբանական բաժին, ներկայացրել բոլոր փաստաթղթերը, որպեսզի կարողանան հարցին լուծում ստանալ: Ներկայում արդեն տնօրենին դատի է տալիս հարկադիր կատարողը:
Ի դեպ, ՀՀ կրթության ու գիտության նախարարությունը չի խառնվել այս թնջուկի լուծմանը, թեև մեկ-երկու անգամ հանձնաժողովներ է ուղարկել դպրոց: Տնօրենին աշխատանքից կարող է ազատել միայն Լոռու մարզպետը:
Իսկ ովքե՞ր են պատասխանատու այն ամենի համար, ինչ կատարվում է այդ դպրոցում, ինչպե՞ս կարող է պատահել, որ ինֆորմատիկայի ուսուցչուհին պահանջել է ու ստացել տնօրենի՝ պատմության դասաժամերը ու դասավանդել դպրոցում, ինչպե՞ս է պատահում, որ գործալքության պատճառով աշխատանքից ազատված կինը այսքան տարիներ պայքարում է իր իրավունքների համար ու ստանում չստացած աշխատավարձեր՝ այլ ուսուցիչների աշխատավարձերի չվճարման հաշվին: Այս ամենը կարիք ունի լուրջ պարզաբանումների:
