2007թ. այս օրը Երևանում մահացավ հայ օպերային արվեստի մեծագույն վարպետ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Գոհար Գասպարյանը (օրիորդական ազգանունը՝ Խաչատրյան):
Ծնվել է 1924թ. դեկտեմբերի 14-ին Կահիրեում: Նրան նաև անվանել են «հայկական սոխակ»: Գոհար Գասպարյանն ուներ ձայնային լայն դիապազոն, անբասիր տեխնիկա. նրա ձայնն առանձնանում էր ճկունությամբ, երանգների ճոխությամբ, անցումների թեթևությամբ: Բելկանտո ոճի խոշորագույն վարպետներից է:
Ուսանել է տեղի երաժշտական ակադեմիայում, 1940-ից ելույթներ է ունեցել Կահիրեում: 1948 թվականին հայրենադարձվել է: 1949 թվականից արդեն Հայաստանի օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգչուհի էր, հանդես է եկել 23 օպերաների գլխավոր դերերում, նրա երգացանկում տեղ են գտել ավելի քան 500 ստեղծագործություններ:
Հարուստ է եղել նաև Գոհար Գասպարյանի համերգային երգացանկը (Բախ, Հենդել, Մոցարտ, Շտրաուս, Գրիգ, Գլիեր, Ռախմանինով, Չայկովսկիև ուրիշներ, իտալացի վարպետներ, հայ հոգևոր երաժշտություն, Կոմիտաս և այլն):
Գոհար Գասպարյանը 1956-ից ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ էր: 1964-ից դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում, 1973-ից` Երևանի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր է: Նրա բազմաթիվ աշակերտներ դարձել են համաշխարհային լավագույն բեմերի մեներգիչներ: 1984 թվականին ընտրվել է Երևանի պատվավոր քաղաքացի:
Նրա աշակերտն է եղել նաև ապագա ամուսինը` օպերային երգիչ, ռեժիսոր, դերասան Տիգրան Լևոնյանը:
