«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Հայաստանի պահպանողական կուսակցության նախագահ Միքայել Հայրապետյանը։
– Պարոն Հայրապետյան, երեկ Շուշիի ազատագրման 21 ամյակին նվիրված միջոցառումը մեկնակեց ռուսական հիմնով: Այս քայլն Անկախության տոնի չգիտակցո՚՞ւմով է բացատրվում, թե՞ ռուսներին արջի ծառայություն մատուցելով:
– Ընդհանրապես անկախության, պետականության չգիտակցությամբ, մարդկային տարրական արժանապատվության գրեթե գենետիկ բացակայությամբ է պայմանավորված որևէ օտար պետության քծնումը: Այլ բան սպասել հնարավոր էլ չէ չորս ոտքից երեքով դեռ Խորհրդային Միության կազմում գտնվող մեր քաղաքական և մշակութային «էլիտաներից»:
– Ի վերջո, ինչո՞ւ անկախությունից քսաներկու տարի անց չի գիտակցվում դրա կարևորությունը, փոքր լինելու վախե՚՞րն են:
– Իսկ ովքե՞ր են անկախության գլուխ կանգնած 22 տարուց ի վեր՝ միայն նրանք, ովքեր ո՛չ մեր փոքր, ո՛չ էլ մեծ լինելու գիտակցումը չունեն. դրանք «Միմինոյի» խաչիկյաններն են: Չկասկածեք՝ վաղը, եթե հարմար լինի «աշխարհում երկրորդ տեղի» իռացիոնալ միֆով գոյություն քարշ տվողների այս «էլիտաներին», նրանք մի ակնթարթում կմոռանան Ռուսաստանի օրհներգը և անձամբ կերգեն Թուրքիայինը կամ Ադրբեջանինը: Մենք երբեք չուզեցինք պետականություն. հիշենք թե ինչպես էին 1988-ին անգրագետ ցուցարարից մինչև Վազգեն Ա կաթողիկոս սուլում անկախականներին՝ փոխարենը զմայլվելով ԿԳԲ-ի սիրելիներով, ում և հանձնվեց իբրև թե անկախ մեր պետության ղեկը: Բայց վհատվել պետք չէ. միշտ էլ «Բարաբայի՛ն» բղավողների ձայնը խլացրել ու խաչել է Ազատությունը, բայց այն իր ճամփան գտել է:
– Ինչո՞ւ, ըստ Ձեզ, մեր հասարակության մեծամասնության մոտ դեռ կա Ռուսաստանի իշխող քաղաքական դասի քաղաքականության նկատմամբ մեծ համակրանք:
– Կրկնեմ՝ դա ամենևին էլ համակրանք չէ, այլ կենդանական կապվածություն ու դող. նրանք այս վայրկյանին էլ պատրաստ են ուրանալու և դավաճանելու իրենց այսօրվա տիրոջը, պարզապես դեռ նոր տերն իրենց չի գտել կամ գնել: Խնդիրն այստեղ ստրուկի հոգեբանության մեջ է, և չկա ոչ մի քաղաքական կամ քաղաքակրթական բաղադրիչ:
– «Ավագ եղբոր» արմատացած կարծրատիպն ինչպե՞ս կարելի է հաղթահարել, գոնե եղբայրական հարաբերություն դիտարկել:
– «Ավագ եղբայր» ասում էին և ասում են, սակայն երբեք եղբայրության խնդիր դրված չի եղել` ոչ մի կողմից: Եղբայրությունը` թեկուզ ավագով ու կրտսերով, չքնաղ բան է, որ մեզ բացակայում է: Երեկվանը և այսօրվանը ստրուկի և ստրկատիրոջ դաշտում է պետք փնտրել: Իսկ եթե հաղթահարելու մի բան կա, ապա դա ստրուկի հոգեբանությունն է և ո՛չ թե կարծրատիպ:
– Տեսակետ կա, որ Սերժ Սարգսյանն ամենաարևմտամետ նախագահն է նախորդների համեմատությամբ, արդյոք համաձա՞յն եք: Եթե այո, ապա ինչո՞ւ նրա օրոք դեռ շարունակում է չհաղթահարված մնալ այս խնդիրը:
– Ոչ մի արևմտամետության մասին խոսք լինել չի կարող: Այդպիսի մոտեցումը դուրս է գիտական վերաբերմունք պահանջելու սահմաններից և գտնվում է ընդամենը գավառական քարոզչության տիրույթում: Այլ բան է, որ Սերժ Սարգսյանն ավելի, քան նախորդ նախագահները, գտնվել և առաջիկայում առավել ևս գտնվելու է արևմտյան և ռուսական խաչաձև կրակահերթերի տակ, և նրան տրված չէ գլոբալ որևէ խնդիր հաղթահարելու արք: Առավելագույնը, ինչ նա կարող է անել, դա իրեն և Հայաստանը բացարձակորեն չնույնացնելն է, որպեսզի հիշյալ կրակահերթերի տակ երկիրը ևս չհայտնվի: Առայժմ դա մասնակիորեն հաջողվել է նրան, իսկ վաղվա համար լիահույս չեմ՝ «դատելով գուլպաներից»՝ կասեր Բենդերը:
