«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Շիրակի թեմի առաջնորդ Միքայել եպիսկոպոս Աջապահյանը:
– Սրբազան, Ավետիսյանների իրավահաջորդների փաստաբանները նշում են, որ Պերմյակովը սատանիստ է, պայմանագիր է կնքել սատանայի հետ, գրառում կատարել սոցիալական ցանցում, որ ծառայում է սատանային և նրան կզոհաբերի մի քանի կանանց ու տղամարդկանց: Արժանահավա՞տ են Ձեզ համար այս փաստերը:
– Ես սատանայապաշտության մասնագետ չեմ և իրենց ծիսական արարողություններին այդքան խորապես տեղյակ չեմ, որ անպայման արյուն պետք է լինի, իսկ ի՞նչ է, ավտոմատովը արյուն չէ, պետք է անպայման դանակով լինի՞: Դրա համար էլ սվինով էր խողխողել խեղճ երեխային, և սա լրիվ տեղավորվում է սատանայապաշտական եթե ոչ ծիսակատարության, ապա սատանային զոհ մատուցելու հետ: Եվ ես առաջին օրվանից էլ ասել եմ՝ սա մարդու գործ չէ:
– Չի՞ ստացվում արդյոք, որ եթե սատանիզմն են առաջ բերում, գործը տանում են փակուղի, և ճշմարտությունը այդպես էլ չենք իմանա, և եթե օրինակ, քաղաքական մոտիվացիա ունի, մենք այդպես էլ չենք իմանա:
– Եթե քաղաքական մոտիվացիա ունի, գնացեք բացահայտեք, հո հոտոտելով կամ ենթադրություններով չի: Քաղաքական մոտիվացիան նշանակում է, որ եթե ինչ-որ մեկի դրդումով այդ մարդը կատարեց այդ հանցագործությունը քաղաքական նպատակով, ուրեմն քաղաքական ուժը կարող էր իրեն կամ փախցներ, կամ կարող էր և ոչնչացնել: Բայց ոչ մեկն է արել, ոչ մյուսը: Եթե ԱՄՆ-ն, Ուկրաինան, Անկարան կամ Բաքուն էր կանգնած դրա հետևում, ուրեմն այդքան հիմա՞ր էին, որ Պերմյակովին չկարողացան կամ ոչնչացնել, կամ փախցնել:
– Սրբազան, լրանում է Ավետիսյանների ընտանիքի դաժան սպանության մեկ տարին: Այսինքն՝ սատանի՞ստ լինելն էր այս դաժան սպանությունների մոտիվացիան:
– Ով ասաց՝ պարզե՞լ եք, դեռ դատարանը պետք է պարզի, ինչու եք շտապում: Գրեթե բացառված է, որ Պերմյակովը սատանայապաշտ չլինի, դատավարությունը չի վերջացել, նոր սկսվել է: Ինչի՞ց եզրակացրեցիք, որ այդ վարկածը կհիմնավորվի, կարող է և մերժվի այդ վարկածը:
Ես առաջին օրվանից եմ ասել, որ նա սատանիստ է, բայց շատ չէի տարփողում այդ մասին, քանի որ մտածում էի՝ կասեն տերտեր է, վեր կացել, նման կերպ է բացատրում: Իսկ սատանայապաշտությունը մոտիվացիա չէ՞ ձեզ համար: Սա մոտիվացիաներից մեկն է:
– Ըստ Ձեզ՝ կարո՞ղ էր մեկ հոգին այդքան դաժան սպանություններ գործել, դանակով և ինքնաձիգով, և աննկատելի մնար:
– Մեկ հոգին կարող է անգամ հազար մարդ սպանել, իսկ թե կարող էր աննկատ մնալ, չեմ կարող ասել, դա հարևանները պետք է իմանան: Ես ոստիկան չեմ, ես տեղազննությանը չեմ մասնակցել:
– Ռուս զինվորի նկատմամբ Գյումրիում այս մեկ տարվա ընթացքում հանրության մոտ վերաբերմունք փոխվե՞լ է:
– Անշուշտ, փոխվել է, առաջվա նման սիրալիր չեն և զգոն են: Նախկինում ամեն քայլափոխի մի բան հյուրասիրում էին, ծխախոտ, հաց էին տալիս, իսկ հիմա՝ ոչ:
– Ի՞նչ եք կարծում, դատավարության ավարտից հետո հավատը կվերականգնվի՞ ռազմաբազայի, ռուս զինվորի նկատմամբ:
– Սա արդեն ռուսների գործն է, թող ռուսները անեն քայլեր, որպեսզի հավատը վերականգնվի, մենք պե՞տք է վերականգնենք հավատը ռուսի նկատմամբ, ռուսը պետք է վերականգնի: Մեզնի՞ց եք պահանջում գործողություններ, իրենցից պահանջեք:
– Իսկ ռուսը արե՞լ է քայլեր, որ իր նկատմամբ հավատը վերականգնվի:
– Ես չեմ տեսել, եթե ուրիշը տեսել է, թող ուրիշը վկայի:
– Սրբազան, ընդհանրապես ռազմաբազայի առկայությունը Գյումրիում որքանո՞վ է վտանգում կամ որքանո՞վ է պաշտպանում գյումրեցու անվտանգությունը:
– Միայն գյումրեցու համար չէ այդ ռազմաբազան, այն հանրապետական նշանակություն ունի և հանրապետական մասշտաբի խնդիրներ է լուծում: Այնպես որ, գյումրեցու ապահովության համար չէ, և եթե ուզում եք իմանալ, բոլորովին գյումրեցու ապահովության համար չէ: Գյումրեցին, ընդհակառակը, ավելի անապահով է: Բայց եթե պետք է հանրապետական հարցեր լուծելու համար, ուրեմն պետք է: Բայց գյումրեցին չի կարող պատանդ լինել և չպետք է պատանդ լինի:
