Երևանյան ընտրությունների «ճակատագրական» գործընթացի ֆոնին, ֆուտբոլի Եվրոպայի չեմպիոնների լիգայի խաղարկության կիսաեզրափակիչ հանդիպումներն, անշուշտ, «խամրում» են: Մինչդեռ, եվրոպական հեղինակավոր մրցաշարի կիսաեզրափակիչներում տեղի ունեցավ իսկական ֆուտբոլային իշխանափոխություն՝ գերմանական երկու ակումբներ՝ «Բավարիան» և Դորտմունդի «Բորուսիան», գահընկեց արեցին եվրոպական ֆուտբոլի գրանդներ համարվող իսպանական «Ռեալին» ու «Բարսելոնային»: «Ռեալն», իհարկե, երկրորդ կիսաեզրափակիչ խաղում, ի տարբերություն Բարսելոնայի, կարողացավ պատասխան խաղում հեռանալ գլուխը բարձր պահած, բայց ակնհայտ էր, որ անգամ այդ վիճակը «Ռեալի» համար այդ պահին առավելագույն հնարավորն էր «Բորուսիայի» դեմ:
Ֆուտբոլային իշխանափոխությունը հետաքրքրական էր ընդհանրապես համաեվրոպական գործընթացների տրամաբանության շրջանակում: Դժվար է ասել, թե այն ինչքան կշարունակվի, և հաջորդ տարի ինչպիսի վիճակում կլինեն գերմանական թիմերը, բայց այսօր եվրոպական և գուցե համաշխարհային ֆուտբոլային գահին նրանց հայտնվելն ու ֆուտբոլի ակումբային ամենահեղինակավոր մրցաշարի եզրափակիչում գերմանական տանդեմի առկայությունը այդ համաեվրոպական զարգացումների տրամաբանական արտացոլումն է ֆուտբոլային հայելապատկերում: Եվրոպան ակնհայտ տնտեսաքաղաքական ճգնաժամի մեջ է, որում ամենադիմադրունակ օրգանիզմը Գերմանիան է: Գերմանիայում է, որ այդ ճգնաժամն անցնում են բավական կայուն, սառը տրամաբանությամբ, առանց տնտեսական ու քաղաքական ցնցումների, առանց ընտրական կատակլիզմների և հասարակական աժիոտաժի: Գերմանիան իրեն բնորոշ սառնությամբ և սթափությամբ է դիմագրավում ճգնաժամին, ինչը ոչ միայն տեսակին, ազգային առանձնահատկությանը բնորոշ իրողություն է, այլ նաև նախաճգնաժամային վիճակի արդյունք, տնտեսական և հասարակական, քաղաքական զարգացումների արդյունք, որոնք հնարավորություն են տվել լինել դիմադրունակ ու մրցունակ՝ ի տարբերություն, օրինակ, նույն Իսպանիայի, որտեղ գործազրկությունը ճգնաժամի պայմաններում հասնում է ռեկորդային ցուցանիշների և աճում է բավական արագ: Եվ ի տարբերություն եվրոպական այլ երկրների, որտեղ ճգնաժամը կամ հանգեցրել է որոշակի տնտեսական, քաղաքական կա՛մ հասարակական կատակլիզմների, կա՛մ ստիպել է նվազեցնել պետական հավակնությունները եվրոպական ընտանիքում կամ ընդհանրապես աշխարհաքաղաքական գործընթացներում:
Գերմանիան իր դիրքերը ոչ միայն պահել է Եվրոպայում և աշխարհում, այլ նույնիսկ նկատելի է, որ ճգնաժամային պայմաններում այդ երկրի քաղաքական կշիռն էապես մեծանում է: Գերմանիան այդ իմաստով եվրոպական տնտեսության, եվրոպական քաղաքակրթության անխոս առաջատարն է՝ իր բոլոր թերություններով հանդերձ: Եվ այդ առաջատարությունը տրամաբանական է, որ պետք է ամբողջական ձևով աչքի ընկներ հատկապես ճգնաժամային շրջափուլերում: Ֆուտբոլը վաղուց արդեն դարձել է տնտեսաքաղաքական և հասարակական համակարգերի արտահայտիչ: Ֆուտբոլային կյանքում, ֆուտբոլային զարգացումներում զգալիորեն արտացոլվում է այն կենսակերպը, որով ապրում է տվյալ պետությունը, տվյալ հասարակությունը: Սա աքսիոմատիկ ճշմարտություն կամ դոգմա չէ, սակայն մի իրողություն, որն արդեն ոչ միայն ընդունվում է, այլ նույնիսկ հանդիսանում փորձագիտական ուսումնասիրությունների առարկա: Եվ այս իմաստով, Չեմպիոնների լիգայի կիսաեզրափակիչներում ոչ միայն ֆուտբոլ էր, այլ նաև պետական և հասարակական կենսակերպերի մրցամարտ, որտեղ փայլուն հաջողության հասան գերմանացիները: Ընդ որում, խոսքն այստեղ, ըստ էության,ոչ միայն ֆուտբոլիստների մասին է, քանի որ ֆուտբոլիստներից շատերն ամենևին գերմանացիներ չէին, որ խաղում են գերմանական ակումբներում:
Եվ այս իմաստով, եվրոպական հեղինականվոր մրցաշարում տեղի ունեցավ մի բան, որն առաջին հայացքից ոչ մի ճակատագրական նշանակություն չունի իր առօրյա և ռազմավարական խնդիրների տակ կքած հայաստանցու համար, բացի, իհարկե, զուտ տեսարան լինելուց, որ նաև կարող է ապահովել նորանոր խաղադրույքներ հայաստանյան բուքմեյքերական գրասենյակներում: Հայաստանյան քաղաքական ուժերն իրենց տրաֆարետներով թվում են հայաստանցու հոգսերին շատ ավելի մոտ: Սակայն երբ փորձենք խորությամբ դիտարկել վիճակը, ապա այն, ինչ տեղի էր ունենում ՉԼ խաղարկության կիսաեզրափակչի շրջանակում, կարող էր շատ ավելի կապ ունենալ Հայաստանի և նրա քաղաքացու ունեցած խնդիրների հետ, որովհետև այդ խնդիրների լուծման ռազմավարական և փիլիսոփայական հենքի ձևավորման տեսանկյունից այդ ֆուտբոլային խաղերում շատ ավելի ուսումնասիրության նյութ կա, քան Հայաստանի քաղաքական և կուսակցական խաղերում:
