ՀԱԿ կուսակցությունը տասը ամսվա ընդմիջումից հետո երեկ Ազատության հրապարակում նախընտրական հանրահավաք էր կազմակերպել: Հանրահավաքը մարդաշատ չէր, շատերը Facebook-ում սկսեցին քննարկել, որ, օրինակ, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի կազմակերպած հանրահավաքներին ավելի շատ մարդ կար:
Հարցին՝ ի՞նչն էր այս տարիների գլխավոր բացթողումը, ՌԱՀՀԿ տնօրեն Մանվել Սարգսյանը նշեց, որ յուրաքանչյուր հավաք որպես շարժում ենք դիտարկում, սակայն իրականում պետք է դրանք տարանջատել:
«Իրականում սա կուսակցական հավաք էր: Ցանկացած ընդդիմադիր կուսակցություն էլ եթե հանրահավաք անի, մի քանի հազար մարդ կհավաքի»,- ասաց Մանվել Սարգսյանը՝ հավելելով, որ կուսակցական այս միջոցառումը պետք է կտրուկ տարբերել այլ պրոցեսներից, հետընտրական հուզումներից:
Հետընտրական հուզումներն էլ, ըստ նրա, պետք է կտրուկ տարբերել քաղաքացիական շարժումներից:
Մանվել Սարգսյանը ընդգծեց նաև, որ մարդկանց վերաբերմունքը նախընտրական և հետընտրական շրջանի հանրահավաքների նկատմամբ նույնը չէ: Նախընտրական հանրահավաքի իմաստն ընտրություններն են, որոնք հասարակության ինչ-որ տոկոսի հետաքրքրում են, ինչ-որ տոկոսի ընդհանրապես չեն հետաքրքրում, մինչդեռ հետընտրական հանրահավաքները բոլորովին այլ են՝ կապված են կեղծ ընտրությունների հետ, ինչով էլ պայմանավորված՝ շատ ավելի մեծաքանակ մարդիկ են հավաքվում:
Նրա խոսքով՝ այժմ բոլոր կուսակցությունների գործառույթները խառնված են և անհասկանալի:
«Սա նորաստեղծ կուսակցության նախընտրական հավաք էր: Նոր կուսակցություն է, նախընտրական ցուցակում նոր դեմքեր են: Սա կուսակցական կյանք է: Իրենք միգուցե փորձեն իրենց ներկայացնել ավելին, քան կան, բայց իրականում այդպես չէ»,- հավելեց Մանվել Սարգսյանը:
Հարցին՝ ինչո՞ւ քաղաքական ելույթները, մասնավորապես՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթները հասարակությանն այլևս նախկինի պես չեն հետաքրքրում, արդյոք վստահությա՞ն խնդիր է, Մանվել Սարգսյանը պատասխանեց. «Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթի մեջ նկատեցի մի բան. նա ընդգծեց՝ ասելով, որ կուսակցություն ենք. սա քաղաքական պրոցես է, և միշտ էլ այդպես է՝ կուսակցության համար կյանքը ընտրություններն են, և եթե կուսակցությունը սկսում է իրեն ուրիշ գործառույթներ վերագրել, կեղծում է իրականությունը, և իրականության մեջ ուղղակի փորձում են կուսակցական գործունեությունը ուրիշ նպատակներով և ուրիշ փիլիսոփայությամբ տանել, ինչը շատ կարճ կյանք կունենա»:
Մանվել Սարգսյանի դիտարկմամբ՝ շատ ավելի կարևոր է, որ կուսակցությունը ներկայացնի իր ծրագրերը, բայց այսօր կուսակցությունները բարդ իրավիճակում են հայտնվել, քանի որ բացակայում է կուսակցության գործունեության հիմնական պայմանը՝ չկան ազատ ընտրություններ: Կուսակցությունը հստակորեն պետք է քարոզի իր ծրագիրը, իր սկզբունքները ներկայացնի հասարակությանը: Եվ քանի որ այս գործընթացը խաթարված է, Մանվել Սարգսյանի խոսքով՝ Հայաստանում ընդհանրապես անիմաստ է կուսակցական գործունեությունը:
Բարդ իրավիճակում հայտնված կուսակցություններն էլ իրենց գործառույթները ի վիճակի չեն կատարել, դրա համար էլ փորձում են ինչ-որ ճանապարհներ գտնել, ինչ-որ հատուկ դերեր են սկսում փնտրել կուսակցության համար՝ իրենց անվանելով կառուցողական ընդդիմություն կամ այլընտրանք: Սա կուսակցության գործունեության պայմանի բացակայության արդյունքն է:
Ըստ քաղաքագետի՝ ՀԱԿ-ը ունի սոցիալական կայուն բազա, ինչպես, օրինակ, Դաշնակցությունը, և անկախ նրանից՝ ինչ է փոխվում, ինչ խնդիրներ են փոխվում, միևնույն է՝ այդ կուսակցությունը հինգ-վեց տոկոս սոցիալական բազա միշտ ունենում է:
Ինչո՞ւ հրապարակում հնչած քաղաքական ելույթների նկատմամբ չկա հասարակական նախկին վերաբերմունքը, արդյոք սա պայմանավորվա՞ծ է վստահության դեֆիցիտով՝ հարցին Մանվել Սարգսյանը պատասխանեց՝ իհարկե, վստահության խնդիրն է, որովհետև միակ բանը, որ անընդհատ փոփոխության մեջ է, հասարակության որակն է, հասարակության գիտակցությունը տարեցտարի փոխվում է:
Նրա խոսքով՝ հասարակությունը շատ ավելի գրագետ ու ռացիոնալ է դառնում, արդեն առասպելական մոտեցումները չի ընդունում: Մարդկանց հետաքրքրում է, թե կոնկրետ ինչ են առաջարկում, ինչ ծրագրեր են ներկայացնում, և առաջարկողը արդյոք ի վիճակի՞ է այդ նպատակին հասնել;
«Երբ դու հակաքարոզչությամբ ես զբաղվում, արդեն ձանձրալի է, ցույց է տալիս տվյալ քաղաքականության սնանկությունը, ասելիքի բացակայությունը: Ընդամենը ասվում է՝ տեսեք, ռեժիմը ինչքան վատն է: Նման բաներն այլևս հետաքրքիր չեն, ժողովուրդը շատ ավելի լավ գիտի՝ ով ինչ է և ինչ կարողություններ ունի»,- ասաց Մանվել Սարգսյանը:
Նրա դիտարկմամբ՝ նոր մոտեցումներ են պետք, հասարակությունը գնում է առաջ, ավելի գրագետ է դառնում, բայց քաղաքական ուժերը ինչ-որ տեղ մնում են անցյալից կախված, և իրականում գոյություն ունի մի թեզ՝ հակաքարոզչություն: Իսկ տարիներ շարունակ իրենց կյանքը հակաքարոզչության վրա դրսևորած կուսակցություններն այլևս հետաքրքիր չեն:
