ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը երեկ Երևանում հայտարարել է, որ Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ը և Ֆրանսիան հստակ դիրքորոշում ունեն ղարաբաղյան կարգավորման հարցում և հանդես են գալիս միասնական դիրքով: Երևի թե որպես դրա վկայություն Լավրովը բացասաբար է արտահայտվել ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացը Մինսկի խմբի համանախագահությունից այլ հարթակ տեղափոխեու փորձերին՝ անդրադարձ կատարելով ԵԽԽՎ քաղաքական հանձնաժողովում մի քանի օր առաջ ընդունված զեկույցին:
Բրիտանացի պատգամավոր Ուոլթերի այդ զեկույցում առկա էին մի շարք հակահայ ձևակերպումներ: Այդ զեկույցի ընդունումից գրեթե անմիջապես հետո այդ հանգամանքի առիթով բացասաբար էր անդրադարձել Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը: Եվ ահա, Երևանում գրեթե նույն մոտեցումը կրկնել է Սերգեյ Լավրովը: Սակայն արդյո՞ք իսկապես միասնական են համանախագահները ղարաբաղյան հարցում իրենց դիրքորոշումներում: Սա, իհարկե, շատ դժվար է ասել: Համենայնդեպս, եթե մենք կարող ենք արձանագրել միասնական մոտեցումներ, միաժամանակ ակնհայտ է նաև, որ կարող ենք բերել նաև շահերի բախման բազում օրինակներ՝ հենց նույն ղարաբաղյան հարցում: Եվ այս տեսանկյունից, իհարկե, նման հայտարարությունները խիստ հարաբերական են:
Սակայն կոնկրետ դեպքում հատկանշական է, որ փաստորեն և՛ ԱՄՆ-ը, և՛ Ռուսաստանը հանդես են գալիս Ադրբեջանի, այսպես ասած, ձեռք բերած դիվանագիտական հաջողության դեմ, որպիսին Բաքուն փորձում է ներկայացնել ԵԽԽՎ-ի զեկույցը: Ահա այս տեսանկյունից, իհարկե, շատ հազվադեպ է պատահում, որ կոնկրետ Ադրբեջանի հանդեպ մոտեցումների հասցեականության առումով համանախագահները միակարծիք լինեն և արտահայտեն միասնական դիրքորոշում, թեկուզ փոքր դրվագում: Այս կոնտեքստում հետաքրքրական է, որ երեկ Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Զաքիր Հասանովը, ըստ էության, սպառնալից հայտարարություն է արել՝ ասելով, որ մոտ ժամանակներս Ադրբեջանը ցույց կտա իր ռազմական առավելությունը Հայաստանի հանդեպ:
Ի՞նչ է սա՝ հուսահատ շանտա՞ժ ԵԽԽՎ-ում դիվանագիտական հաջողությունները, իրականում նավթադոլարների շքերթը արգելակող համանախագահների դեմ, թե՞ պարզապես համանախագահները մի ձեռքով ըստ էության միևնույն կարծիքն են հայտնում ԵԽԽՎ-ի հարցում, հայտարարում միասնական դիրքորոշման մասին, սակայն նրանցից որևէ մեկը մյուս ձեռքով Ադրբեջանին մղում է կամ խրախուսում նոր ապակայունացումների հարցում: Սա, իհարկե, շատ դժվար է ասել: Համենայնդեպս, ակնհայտ է, որ ԱՄՆ-ն ու Ռուսաստանը կոնկրետ դեպքում ըստ էության դատապարտել են Ադրբեջանի փորձերը ղարաբաղյան հարցը այլ հարթակներ տեղափոխելու կապակցությամբ: Եվ չի բացառվում, որ այս տեսանկյունից Մինսկի խումբը այնուհանդերձ եկել է սկզբունքային որոշման՝ ինքնապահպանման հարցում:
Խնդիրն այն է, որ վերջին շրջանում գործընթացում ապակայունացման բաղադրիչի էական ակտիվացումը պայմանավորված էր նաև նրանով, որ օրակարգում ակնհայտորեն հայտնվել էր Մինսկի խմբի ֆորմատի վերանայման խնդիրը, որի ջատագով էին Բաքուն, Անկարան ու նաև Ռուսաստանը, որն այդպիսով փորձում էր տարածաշրջանից դուրս բերել Միացյալ Նահագներին: Սակայն, ըստ ամենայնի, Նահանգներին ու Ֆրանսիային հաջողվել է Մոսկվային բերել Մինսկի խմբի պահպանման շուրջ ընդհանուր համաձայնության, և Լավրովի հայտարարությունը Երևանում երևի թե վկայում է, որ այս հարցում դիրքորոշումները իսկապես միասնական են:
Սա երևի թե նշանակում է, որ չնայած խորքում շահերի բախմանը, այնուհանդերձ ընդհանուր իրավիճակի առումով գործընթացը կարող է որոշակիորեն կայունանալ, եթե համանախագահները միմյանց մեջ կարողացել են ֆիքսել, որ Մինսկի խմբի ֆորմատի վերանայման հարց այլևս չկա:
