ԱԺ ՀԱԿ խմբակցության ղեկավարը երեկ հայտարարել է, որ Սահմանադրական դատարանի նախագահ Գագիկ Հարությունյանը կաշառել է Վենետիկի հանձնաժողովին, և կան փաստեր, որոնք անհրաժեշտության դեպքում կներկայացվեն: Սա, իհարկե, չափազանց լուրջ հայտարարություն է, որը ունի ոչ միայն ներքաղաքական, այլ ըստ էության՝ նաև միջազգային կոնտեքստ: Որովհետև եթե պարզվում է, որ կան իսկապես հավաստի փաստեր առ այն, որ Վենետիկի հանձնաժողովին Հայաստանում իշխանությունները կաշառել են, ապա սա միջազգային սկանդալ է, քանի որ Վենետիկի հանձնաժողովը, ըստ էության, միջազգային հեղինակություն ունեցող կառույց է և միայն Հայաստանի համար չէ, որ ստեղծված է, ու միայն Հայաստանի հետ չէ, որ աշխատում է:
Մնում է սպասել, թե երբ են հայտարարության հեղինակները ներկայացնելու այդ փաստերը, որովհետև եթե դրանք չեն ներկայացվում, կամ ներկայացվում են փաստեր, որոնք ընդամենը մեկնաբանությունների մակարդակի են, ապա այստեղ արդեն իրավիճակը փոխվում է: Եվ փոխվում է ոչ այն իմաստով, որ հնչել է զրպարտություն և պետք է տրվի պատասխան: Սա հայտարարությունն անողների, Հայաստանի իշխանությունների և Վենետիկի հանձնաժողովի խնդիրն է: Հայաստանի հասարակությանը այստեղ հետաքրքրող կարող է լինել այն, որ առանց համոզիչ փաստերի նմանօրինակ հայտարարությունները հանդիսանում են Հայաստանում քաղաքական ընդդիմության կամ քաղաքական ընդդիմության դիրքերից հանդես եկողների անզորության վկայություն:
Ըստ էության ստացվում է, որ ընդդիմության մեղադրանքները արդեն հասնում են միջազգային մասշտաբների, ինչը, սակայն, չունենալով հավաստի ապացույցներ, կնշանակի, որ ընդդիմությունն այլևս ներքին մեղադրանքներով չի կարողանում քողարկել իր քաղաքական անարդյունավետությունը, անցնում է ընդամենը ավելի լայն մասշտաբների: Իսկ ինչ մասշտաբներ են լինելու հետո, երբ այս հարցում էլ, ըստ էության, էներգիան սպառվի, և այս մասշտաբի մեղադրանքներն էլ Հայաստանի հասարակության համար դառնան սովորական:
Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի հասարակության համար Հայաստանի իշխանությունների անելիքի առումով անհնար բան այլևս չկա, այսինքն՝ Հայաստանի քաղաքացիները համոզված են անկասկած, որ չկա մի վատ բան, որ այս իշխանություններից հնարավոր չէ սպասել, որ չկա մի բան, ինչի առաջ իշխանությունները կանգ կառնեն հանուն սեփական շահերի, չկա մի բան, որից անգամ կամաչեն: Հայաստանի հասարակությունն այս առումով կասկածներ չունի վաղուց:
Եվ ուրեմն կաշառել են Վենետիկին, թե ոչ՝ կարող է հետաքրքիր լինել միմիայն իրավական պրոցեսի տեսքով, երբ ներկայացվեն փաստեր: Իսկ քաղաքական առումով հասարակությանը հետաքրքրում են այլ փաստեր՝ ընդդիմադիր որևէ ուժի որևէ մի կենսունակության փաստ, եթե կա: Առայժմ, դժբախտաբար, բոլոր փաստերը խոսում են միայն անկենսունակության մասին՝ դժբախտաբար, ինչն էլ, ըստ էության, իշխանություններին տալիս է բոլոր չափերն անցնելու ավելի ու ավելի մեծ հնարավորություններ: Դե, իսկ Հայաստանի իշխանությունները, ինչպես արդեն վերը նշվեց, այս հարցում, իհարկե, չունեն ոչ մի սահմանափակում՝ ոչ ախորժակի, ոչ էթիկայի:
