Հայաստանի էլցանցերի վաճառքը վերջին շրջանում հերթական խոշոր տնտեսական իրադարձությունն է Հայաստանում կամ, այսպես ասած, տնտեսական բնույթի, շրջանակի իրադարձությունը: Թվարկենք մի քանիսը՝ «Քարֆուրի» մուտք Հայաստան, Որոտանի ՀԷԿ-երի կասկադի մասնավորեցում ամերիկյան «Գլոբալ կոնտուր» ընկերությանը, «Յուքոմ» հայկական ընկերության և «Օրանժ Արմենիայի» միջև գործարք՝ «Յուքոմը» գնում է «Օրանժ Արմենիան», և ահա Էլցանցերի ու Հրազդանի ՊՇԷԿ-ի վաճառք:
Առանձին-առանձին եթե դիտարկենք այս բոլոր իրադարձությունները, ապա, իհարկե, դրանցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ կարող են լինել բազմաթիվ տարաբնույթ հարցեր, կասկածներ, մտահոգություններ, նաև հեռանկարներ և այլն: Սակայն ընդհանուր կոնտեքստում արձանագրում են, որ տեղի են ունեցել մի քանի խոշոր տնտեսական իրադարձություններ, որոնք վկայում են Հայաստանի տնտեսական դաշտում կապիտալի խոշոր շարժերի մասին: Իսկ Հայաստանում կապիտալն ու քաղաքականությունը միմյանց չափազանց սերտ, իսկ շատ դեպքերում նաև՝ ուղիղ են կապված:
Եվ ըստ այդմ, եթե խոսքը գնում է կապիտալի խոշոր շարժերի մասին, կնշանակի, որ դա իր հետ վաղ թե ուշ կբերի նաև համարժեք և համապատասխան քաղաքական շարժեր, կամ միգուցե քաղաքական շարժերն են տեղի ունեցել ավելի վաղ և պարզապես առայժմ դրսևորվել են զուտ տնտեսական մասով: Եվ եթե սրան ավելացնենք նաև այն տեղեկությունները, որ ստացվում են մի շարք ՀՀԿ-ական տարբեր տրամաչափի գործիչների սնանկացման մասին, ապա ակնհայտ է դառնում, որ տեղի է ունենում Հայաստանի տնտեսական քարտեզի միգուցե դանդաղ, սակայն բավական խորքային վերանայում, փոխվում են հայաստանյան տնտեսական սահմանները, ինչն էլ, բնականաբար, իր ազդեցությունը կթողնի իշխանական քարտեզի վրա:
Ըստ որում, ակնհայտ է, որ այս գործընթացները զուտ ներհայաստանյան չեն, քանի որ կապիտալի շարժերում ներգրավված են արտաքին ներդրողներ, և եթե, օրինակ, «Օրանժը» և Էլցանցերը հեռացել են, ապա «Գլոբալ կոնտուրն» ու «Քարֆուրը» եկել են Հայաստան:
Թե ինչպիսի տրամաբանությամբ կարող են լինել առաջիկա տնտեսական երթևեկները՝ ներս, թե դուրս, կանխագուշակելը դժվար է: Սակայն դրանք անշուշտ ներսում որոշակի պատկեր կփոխեն և գուցե նաև փոխեն տնտեսության բնույթը որոշակիորեն: Այս տեսանկյունից սնանկացման գործընթացներն էլ հետաքրքրական են և հուշում են որոշակի ֆիլտրացիայի գործընթացի հավանականության մասին, այսպես ասած՝ հակաբակտերիալ միջոցառումների, որ ստիպված են կատարել իշխանությունները ճգնաժամային, արտաքին մարտահրավերների ռիսկային ազդեցությունների ենթակա տնտեսությունը պահելու համար:
Ինչպիսին կարող է լինել այս շարժերի քաղաքական և տնտեսական էֆեկտը հանրային արդյունքի իմաստով՝ շատ դժվար է կանխատեսել հեռանկարի համար, սակայն մոտ ապագայի տեսանկյունից էֆեկտի զրոյականությունը կասկած չի առաջացնում: Վերադասավորվում է ըստ էության նույն համակարգը, սակայն չեն երևում խաղի կանոնների փոփոխության, այսպես ասած՝ կանոնների հանրայնացման դրսևորումներ: Այսինքն՝ հասարակությունը շարունակում է դուրս մնալ խաղից, ինչը նշանակում է անմասն լինել նաև խաղի որևէ արդյունքից:
