«Ես չէի գերագնահատի Ադրբեջանի հարաբերությունների սառեցումը ԵՄ-ի և Եվրոպայի խորհրդի հետ: Նա շատ ավելի կարևոր ռազմավարական գործընկերներ ունի՝ Թուրքիան և ԱՄՆ-ը: Մոսկվան չի կարողանա այդ խաղացողներին դուրս մղել տարածաշրջանից՝ ինչ արտաքին քաղաքական առաջադրանքներ էլ դնի իր առաջ»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց գերմանաբնակ հայ քաղաքագետ Ալեքսանդր Ստեփանյանը՝ անդրադառնալով հեղինակավոր «ԴՈԼՉԵ ՎԵԼԼԵ» պարբերականում հրապարակված Իվան Պրեոբրաժենսկու հոդվածին, որտեղ նշվում է, որ Ռուսաստանը կարող է օգտվել Ադրբեջան-ԵՄ սառեցված հարաբերություններից և Ղարաբաղն օգտագործելով՝ Ադրբեջանին իր կողմը քաշել:
«Այդ սառեցման աղբյուրն Ադրբեջանում մարդու քաղաքացիական իրավունքների հետ կապված իրավիճակն է, որն այդքան կարևոր է Եվրոպական միության համար՝ իրենց քաղաքականությունը որոշելու հարցում, բայց այդ օրակարգը կարող է փոխել իր բովանդակությունը, և փոխում է, ինչը հիմա տեսնում ենք Բելառուսի օրինակով»:
Ստեփանյանի խոսքերով՝ ԵՄ «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրից Ադրբեջանի դուրս գալու շանտաժն ավելի շուտ իրավիճակային բնույթ ունի․ «Բացի դրանից՝ Բաքվի վերջին տարիների քաղաքականությունն առանձնացել է ավելի մեծ ինքնավարությամբ՝ մյուս հետխորհրդային հանրապետությունների համեմատ, ուստի Ալիևն իրեն թույլ չի տա «տրվել Պուտինի տաք գրկախառնություններին»՝ չնայած 2 ինքնակալական կերպարների նմանությանը:
Նույն հոդվածի մեջ նշվում է, որ Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնակցումը Հայաստանում և Ադրբեջանում տարբեր կերպ է ընկալվում, մինչդեռ երկու կողմերն էլ դեմ չէին լինի Ղարաբաղյան հակամարտությունը Ղրիմի օրինակով լուծելու տարբերակին: Մեր զրուցակիցն անդրադառնալով այս հիշատակմանն ասաց. «Ադրբեջանը ոչ մի դեպքում չի ճանաչի Ղրիմի բռնակցումը: Մոսկվան ռազմավարական առումով հետաքրքրված չէ Ղարաբաղյան հակամարտության լուծման և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև հակասությունների վերացման հարցում, այդ դեպքում նա խաղաթուղթ կկորցնի Մեծ Կովկասի համար խաղում: Ոչինչ հակառակը չի մատնանշում: Համենայնդեպս, քաղաքականության իրական դաշտում նշաններ չեն նկատվում»:
Նրա խոսքերով՝ Կրեմլի համար նախկինի պես հարմար է մնալ հակամարտության վերահսկման ռեժիմում՝ այդպիսի վերահսկողության կենտրոնն օգտագործելով երկու հարթության վրա գաղտնի բանակցություններ վարելու բոլոր հնարավորություններն ունենալու համար:
«Բաքու ռուս բարձրաստիճան անձանց այցերի աճող թիվը, նաև Հայաստանի և Ռուսաստանի ղեկավարների բավական ինքնաբուխ խոսակցությունները հաստատում են Մոսկվայի կենտրոնական դերը հակամարտությունների ավելացման մեջ»,- կարծում է Ալեքսանդր Ստեփանյանը:
Նա ավելացրեց, որ Բաքվի վերադարձը Ռուսաստանի ազդեցության ոլորտ չի կարելի կապել Սիրիայում Ռուսաստանի հնարավոր գործողության հետ՝ ինչպես նշվում է վերը հիշատակված հոդվածում. «Հիշեցնում եմ՝ պաշտոնապես այն դեռ չի հայտարարվել, չկան ռուսական խորհրդարանի պատժամիջոցներ, բայց դե ֆակտո այն արդեն ընթանում է: Եվ հետո, ռուս զինվորականներին օդային միջանցքի տրամադրումն ինձ քիչ հավանական է թվում՝ նորից նկատի ունենալով Ադրբեջանի ռազմավարական կապերը»:
