Նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանը որոշել էր կուսակցություն ստեղծել և այդ նպատակով բանակցություններ էր սկսել տարբեր քաղաքական և հասարակական գործիչների հետ: Օսկանյանը փորձում էր իր զրուցակիցներին համոզել, որ Հայաստանում քաղաքական մենաշնորհը վերացնելու համար պետք է նոր քաղաքական կուսակցություն ստեղծել և Հայաստանի քաղաքական կյանքի վակուումի պայմաններում այդ կուսակցությունը կարող է հաջողության հնարավորություն ունենալ:
Այսօր կարող ենք փաստել, որ կա՛մ Օսկանյանի համոզելու տաղանդը չի բավականացրել մարդկանց իր գաղափարներով վարակելու և նրանց իր շուրջ միավորելու համար, կա՛մ այդ մարդիկ են, չափազանց պահպանողական լինելով, ամուր կառչած եղել իրենց հին համոզմունքներին և չեն ցանկացել տարվել Օսկանյանի հեղափոխական գաղափարներով երկիրը վերափոխելու և այն ավելի լավը դարձնելու տեսլականի իրագործման հարցում: Պարզ ասած՝ Օսկանյանի պրոյեկտը տապալվել է, և նա հրաժարվել է Հայաստանի փրկության գործից:
Իսկ Օսկանյանին չհաջողվեց կուսակցություն ստեղծել երկու պատճառով: Առաջինը անձնական խարիզմայի և հանրային հեղինակության բացակայությունն է: Օսկանյանը հայտնի է որպես Քոչարյանի ռեժիմի օդիոզ ներկայացուցիչ, որը թեև հայտնի չէ որպես կոռուպցիոներ և մարդակեր, բայց մյուս կողմից՝ նա զբաղված է եղել այդ ռեժիմի համար արտաքին քաղաքական աջակցություն ապահովելով, մշտապես հանդես գալով այդ ռեժիմի հանցագործությունները արդարացնելու դերում:
Քաղաքացիները սիրում են համարձակ և ինքնազոհողության պատրաստ գործիչների, բայց Օսկանյանի ամենահամարձակ արարքը եղել է 2012թ. խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ, երբ նա հայտարարեց, որ Գագիկ Ծառուկյանի գոտկատեղում եղել է ոչ թե ոսկեզօծ հեռախոս, այլ ատրճանակ, ինչը առանց Օսկանյանի խոստովանության էլ բոլորի համար պարզ էր, որովհետև որևէ մեկը հեռախոսը գոտկատեղի հատվածում չի պահում: Բայց Ծառուկյանի խաբեության բացահայտումը բավարար չէր, որ Օսկանյանը հռչակվեր համազգային առաջնորդ, և նա այդպես էլ մնաց Ծառուկյանի ստվերում, մինչև այն պահը, երբ Ծառուկյանը որոշեց դուրս գալ ԲՀԿ-ից և այդ կուսակցությունն ու ամբողջ ընդդիմադիր կոչվող քաղաքական դաշտը մատնել վիտամինային քաղցի: Օսկանյանը տեսնելով, որ ԲՀԿ-ից այլևս ակնկալիք չունի, դուրս եկավ կուսակցությունից՝ ցույց տալով, որ այդ կուսակցությունում էր միայն հանուն Ծառուկյանի հզոր գաղափարների և նրա ֆինանսական միջոցների:
Այն, որ Օսկանյանը զուրկ է հանրային վարկանիշից՝ պարզ էր նաև 2013թ. Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ, երբ ԲՀԿ-ն ուղղակի տապալվեց՝ այն դեպքում, երբ 2009թ. անհամեմատ ավելի մեծ հաջողություն ունեցավ, երբ ԲՀԿ ցուցակը գլխավորում էր Հարություն Քուշկյանը: Օսկանյանը ինքն էլ չի թաքցրել, որ չունենալով հանրային աջակցություն՝ իր ստեղծած կուսակցությունը չի կարող հավակնել լուրջ քաղաքական աջակցության, և պատասխանելով իր զրուցակիցների հարցերին, թե որքան է իրենց հաջողության հնարավորությունը, ասել է, որ այն գրեթե զրոյական է:
Օսկանյանի կուսակցականաստեղծ գործունեությունը տապալվեց նաև այն պատճառով, որ նա չուներ կուսակցություն ստեղծելու համար անհրաժեշտ միջոցներ: Քաղաքականությամբ զբաղվելու համար անհրաժեշտ են ամսական հարյուր հազարավոր դոլարներ: Գագիկ Ծառուկյանի օրինակը ցույց տվեց, որ մարդիկ շատ հեշտ համախմբվում են փողի շուրջ, իսկ եթե այդ փողը բացակայում է, կուսակցությունից լավագույն դեպքում մնում է միայն դրա հիմնադիրը, ով ստիպված է լինում զբաղվել քաղաքական մուրացկանությամբ՝ փորձելով իր ծառայությունն առաջարկել փող ունեցողներին: Ծառուկյանից հետո Հայաստանում քաղաքականության մեջ ֆինանսական ներդրում կատարելու ունակ և ցանկություն ունեցող գործիչ չկա, և առաջիկայում դժվար էլ հայտնվի: Ով պետք է ֆինանսավորեր Օսկանյանի կուսակցություն ստեղծելու մտադրությունները: Հնարավոր է, որ նրան ինչ-որ գումար խոստացել էին այն դեպքի համար, եթե նա կարողանար իր շուրջ համախմբում ստեղծել:
Վարդան Օսկանյանը հիմա ստիպված է լինելու միայնակ զբաղվել քաղաքական գործունեությամբ, միայնակ պայքարել սահմանադրական փոփոխությունների նախագծի անցկացման դեմ, և ի վերջո՝ նա իր պարտքը կկատարի գնալով և դեմ քվեարկելով այդ փոփոխություններին: Դե, ինչ կարող ես անել. մարդն անշահախնդիր իր ծառայություններն էր փորձում առաջարկել հայ ժողովրդին, ուզում էր մեզ օգնել ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու համար, իսկ մենք մերժեցինք նրան: Դա մեր դժբախտությունն է և ոչ թե Օսկանյանի, որովհետև նա իշխանության տարիներին, իսկ հետո նաև ընդդիմադիր գործունեություն ծավալելու ընթացքում հաստատ մի քանի միլիոն դոլար փող հետ գցած կունենա և կապրի ցանկացած Սահմանադրության օրոք՝ երկրում լինի կառավարման խորհրդարանական, թե նախագահական համակարգ: Հայաստանում չլինի, կլինի ԱՄՆ-ում, այնտեղ որ հաստատ կառավարման համակարգը որևէ մեկը չի պատրաստվում փոխել:
