Երեկ և այսօր առավոտյան շատ ու շատ ծնողների համար աշխատանքային շաբաթը մեկնարկեց սառը ցնցուղով, ընդ որում` բառի բուն իմաստով:
Բանն այն է, որ ծնողների մի զգալի մասն իրենց երեխաներին առավոտյան մանկապարտեզ տանելիս արձանագրել են, որ մանկապարտեզի դռները սովորականի պես բաց լինելու փոխարեն, անսովոր փակ են: Իսկ պատճառաբանությունը եղել է այն, որ առավոտյան խցանումների հարցը քաղաքում լուծելու համար, քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանը որոշել է, որ մանկապարտեզները, դպրոցները և բուհերը տարբեր ժամերի պետք է սկսեն իրենց աշխատանքը: Եվ որոշվել է, որ երեխաները պետք է սովորական ժամից շատ ավելի վաղ գնան մանկապարտեզ, իսկ ով 8.30-ից կուշանա, դռները նրա առաջ կլինեն փակ:
Եվ ահա, երեկ բոլոր ուշացող ծնողներին դիմավորել են փակ դռներով` հայտարարելով, որ կատարում են Կարեն Կարապետյանի հրամանը: Իսկ երեկ առավոտյան հորդառատ անձրև էր Երևանում: Անձրևը, ինչպես հայտնի է, Կարեն Կարապետյանի ենթական չէ: Ու այն անխնա թրջել է «ուշացած» ծնողներին` նրանց մատուցելով հենց վերը նշված բառիս բուն իմաստով սառը ցնցուղը:
Ինչ գնահատական տալ այդ երևույթին` դժվար է ասել: Խցանումների դեմ պայքարն, իհարկե, սրբազան պատերազմ է հիշեցնում, ու այդ պայքարը պետք է ողջունել: Բայց մի՞թե խցանումների դեմ պետք է պայքարել ծնողների նյարդերի և երեխաների սթրեսի հաշվին: Սա է հարցը, որին պետք է պատասխան տա քաղաքապետարանը:
Եվ ընդհանրապես, ե՞րբ պետք է Հայաստանի իշխանությունը դադարի քաղաքացիների նյարդերի և սթրեսների հաշվին հարցեր լուծելուց: Նյարդերի ու սթրեսի հաշվին ԱՊՊԱ են ներմուծում, նյարդերի ու սթրեսների հաշվին փողոցային առևտուր են կանոնակարգում: Հիմա էլ նյարդերի ու սթրեսների հաշվին խցանումների դեմ են պայքարում: Մինչդեռ ցանկացած իշխանության գործողություն պետք է ոչ թե նյարդայնություն և շոկ, այլ հանգստություն և հարմարավետություն պատճառի քաղաքացիներին: Բայց դա այն իշխանության գործողությունը, որը ձևավորվում է քաղաքացիների կամքով:
Կարեն Կարապետյանը գիտե, որ իր պաշտոնավարումը քաղաքացիների կամքից չի կախված, այլ կախված է ընտրություն կեղծող սափրագլուխների և ոստիկանների ջանասիրությունից: Հետևաբար նա փողոցային խցանումների դեմ պայքարում առաջինը ոչ թե նրանց է հարվածում, որ մեքենաները փողոցներում ուզած ձևով չկայանեն` առաջացնելով երթևեկության դժվարություններ, այլ հարվածում է երեխաներին: Ու այդպես ցանկացած պաշտոնյա լավ գիտե, թե ում ջանքից է կախված իր պաշտոնավարումը, իսկ եթե չգիտի էլ, ապա մի բան հաստատ գիտի` դա քաղաքացիների կամքից կախված չէ, հետևաբար առնվազն շառից ու փորձանքից հեռու լինելու համար ինչ անում ես, պետք է քաղաքացիներին, հասարակությանն անես, որովհետև ումից կախված լինես-չլինես, նրանցից հաստատ կախված չես:
Ահա Հայաստանի արդի իշխանության ոսկե կանոնը, որ կազմում է սովորական ու արդեն բավական ժանգոտ աշխատանքի հիմքը: Ահա այն պարզ տրամաբանությունը, որ ընկած է այսօրվա իրավիճակի, կառավարման ներկայիս որակի հիմքում: Եվ իրավիճակի մասին դատողությունները Հայաստանի ցանկացած քաղաքացի, ով դժգոհ է առկա իրադրությունից, պետք է կատարի հենց այդ իրողությունը հաշվի առնելով` հարցերը երկրում կդադարեն լուծվել հասարակության հաշվին, եթե հասարակությունը իշխանության ձևավորման խնդրին մոտենա ամենայն պատասխանատվությամբ և այդ գործում չցուցաբերի անտարբերություն:
