Եռամսյակային միջնաժամկետ ծախսերի ծրագրով, որ նախօրեին հաստատել է կառավարությունը, 2015 թվականի համար կանխատեսվում է 1 տոկոս տնտեսական աճ:
Ըստ էության, Հայաստանի համար դա աճ կարող է համարվել միայն չափազանց մեծ վերապահումով: 1 տոկոս տնտեսական աճը համարժեք չէ ոչ միայն Հայաստանի տնտեսական և անվտանգության կարիքներին, այլև նույնիսկ արտաքին պարտքի աճին, որն այս տարի ավելացել է մի քանի հարյուր միլիոն դոլարով, իսկ ընդհանուր առմամբ արդեն հասել է մոտ 4,5 միլիարդ դոլարի: Արտաքին պարտքի այդպիսի ծավալների պարագայում 1 տոկոս տնտեսական աճը, մեղմ ասած, ձեռնտու աճ չէ: Ընդ որում, ամենայն հավանականությամբ՝ խոսքը ոչ թե իրական աճի մասին է լինելու, այլ վիճակագրական աճի:
Այսինքն՝ եթե կառավարությունը կանխատեսում է 1 տոկոս աճ, ապա դա ըստ էության ավելի շուտ նշանակում է, որ վիճակագրական ծառայությանը հանձնարարված է կատարել մեթոդաբանական նախապատրաստական աշխատանքներ, որպեսզի տարվա վերջում առնվազն ցուցադրվի այդ ցուցանիշը: Այսինքն՝ 1 տոկոսը սահմանումն է, որը պետք է ցույց տալ, նկարել: Այլ կերպ ասած՝ դա մոտավորապես «ինչքան ուզենք, այնքան կխփենք» տարբերակն է: Պարզապես այսօր վիճակը այնպիսին է, որ կառավարությունը ի զորու չէ նկարել այնքան, ինչքան ուզի, և ստիպված է գոնե 1 տոկոսի նշաձող սահմանել:
Ինչքան է Սերժ Սարգսյանի սահմանումը՝ դեռ հայտնի չէ: Մեկ տարի առաջ նա սահմանեց 7 տոկոս՝ ասելով, որ այդքան աճ ցույց չտվող կառավարությունը պետք է հրաժարական տա: Կարելի է պատկերացնել, թե մեկ տարի հետո ինչպիսի աղետալի վիճակում է լինելու Հայաստանի տնտեսությունը, որ նշաձողը 7 տոկոսից իջնում է մինչև մեկ տոկոս, և Սերժ Սարգսյանը երևի թե կառավարությանը խոստացել է, որ եթե անգամ 1 տոկոս աճ արձանագրեն, ապա կառավարության փոփոխություն չի լինի:
Այսինքն՝ մեկ տարվա համեմատ Հայաստանի վիճակն ըստ էության վատացել է առնվազն 6 անգամ, և այսօր նշաձող է դարձել 1 տոկոսը: Բացառված չէ, իհարկե, որ 1 տոկոս աճի փոխարեն՝ լինի, ենթադրենք, 3-4 տոկոս աճ: Հնարավոր են, իհարկե, նմանօրինակ խորամանկումներ, երբ սահմանվում է մի թիվ, հետո գերակատարում ցույց տալիս՝ տպավորություն ստեղծելու համար, որ ոչ թե լավ են աշխատել, այլ շատ լավ, չափից դուրս լավ: Սակայն նույնիսկ այդ դեպքում կնշանակի, որ մեկ տարի առաջվա ժամանակահատվածի համեմատ Հայաստանի վիճակը վատացել է առնվազն երկու անգամ: Սա արդեն իսկ բավական է՝ արձանագրելու համար, որ Հայաստանի կառավարությունը պարզապես տապալվել է:
Մի քանի օր առաջ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը Տնտեսական օրակարգ անունը կրող հավաքի ընթացքում հայտարարում էր, որ չի կարելի «նվնվալ», միաժամանակ չի կարելի «արտաքին գործոնների վրա բարդել» տնտեսական վատ ցուցանիշները: Սակայն Հովիկ Աբրահամյանը չասաց, թե այդ դեպքում ո՞րն է պատճառը, որ Հայաստանի տնտեսական ցուցանիշներն այսօր գտնվում են նմանօրինակ տխուր վիճակում: Այն, որ նվնվալ չի կարելի և չի կարելի անվերջ պատճառաբանություն բերել արտաքին գործոնները՝ միանշանակ ճիշտ է: Սակայն այդ դեպքում ինչ է ստացվում՝ ո՞վ է պատասխանատու առկա վիճակի համար, երբ նոր կառավարության կազմավորումից ավելի քան մեկուկես տարի անց Հայաստանը ընդամենը 1 տոկոս տնտեսական աճ է կանխատեսում:
Նման դեպքում, եթե պատասխանատվության ու բարոյականության աստիճանը առնվազն 1 տոկոսի է հասնում, անմիջապես սեղանի վրա է հայտնվում կառավարության հրաժարականի հարցը: Սակայն այստեղ է ահա, որ գտնվում է Հայաստանի տնտեսության վիճակի գլխավոր պատճառը՝ Հայաստանում տնտեսությունը չի աճում, որովհետև չի աճում իշխանության պատասխանատվությունն ու բարոյականությունը:
