Փոխվարչապետ Վաչե Գաբրիելյանը, լրագրողներին պատասխանել է, թե, օրինակ, Սամվել Ալեքսանյանը կլինե՞ր հաջողակ գործարար, եթե չվայելեր Սերժ Սարգսյանի հովանավորությունը, պատասխանել է, որ Ալեքսանյանը միշտ էլ հաջողակ է եղել, նաև Ռոբերտ Քոչարյանից առաջ էլ: Այսինքն՝ Վաչե Գաբրիելյանը ըստ էության ակնարկել է, որ Սամվել Ալեքսանյանը Հայաստանի անկախության «ծնունդ» է:
Մեծ հաշվով, ուզենք թե ոչ, պետք է խոստովանենք, որ ինչպես անկախության ծնունդ են մեր ռազմական հաղթանակները Արցախյան պատերազմում, այնպես էլ անկախության ծնունդ են մեր խայտառակ պարտությունները խաղաղության ասպարեզում: Իսկ Սամվել Ալեքսանյանը, ըստ էության, այդ պարտությունների խորհրդանիշերից մեկն է, որովհետև եթե 21-րդ դարում մի երկրում թիվ մեկ մեծահարուստներից մեկը Սամվել Ալեքսանյանն է, կնշանակի՝ այդ երկիրն ունի լուրջ խնդիրներ ոչ միայն տնտեսական, քաղաքական, այլև, ըստ էության, քաղաքակրթական իմաստով:
Եվ այստեղ, ինչքան էլ տարօրինակ հնչի, Սամվել Ալեքսանյանն ինքը մեղք չունի, կամ նրա մեղքը գուցե թե այն է, որ ինքնակամ չի հրաժարվում այն հնարավորություններից, որ նրան ընձեռել են Հայաստանի իշխանությունները անկախությունից կամ խաղաղությունից ի վեր, իրենց կառուցած պետության, պետական ինստիտուտների բնույթի, քաղաքական համակարգի որակի, տնտեսական հարաբերությունների մշակույթի առումով:
Վաչե Գաբրիելյանն իհարկե փորձում է պաշտպանել Սերժ Սարգսյանին, նրա պատասխանատվությունը տարածել Ռոբերտ Քոչարյանի ու նրանից առաջ՝ Տեր-Պետրոսյանի վրա, և, ըստ էության, նա իրավացի է. ներկայիս համակարգը դրվել է պետության արմատներում և ամրացել, բյուրեղացել տարիների ընթացքում: Եվ այս առումով Տեր-Պետրոսյան-Քոչարյան-Սարգսյան եռյակը շղթայական պատասխանատվությամբ եռյակ է: Սակայն զուտ ներհամակարգային, չինովնիկական այս խնդրից զատ՝ խորքում, իհարկե, Գաբրիելյանը բարձրացնում է Հայաստանի պետական համակարգի քաղցկեղածին բնույթի խնդիրը:
Այդ խնդիրը մինչև այսօր սրվել էր հասարակության համար, դրա հետևանքով հասարակությունն էր կրում կորուստներ, զրկանքներ: Այսօր, սակայն, խնդիրը հասել է հենց համակարգին: Այսինքն՝ քաղցկեղը զարգացել է այնքան, որ սպառնում է օրգանիզմին, և փաստացի, ինքն էլ վերանալու է այդ օրգանիզմի հետ մեկտեղ:
Մարդկային օրգանիզմում քաղցկեղածին բջիջներն այդ ամենն իհարկե չեն գիտակցում և ավերում են օրգանիզմը որքան կարող են: Բայց պետական օրգանիզմում քաղցկեղածին բջիջները չեն կարող չգիտակցել, որ վերջ տալով, քայքայելով օրգանիզմը՝ ի վերջո կանգնել են նաև դրա հետ միասին վերանալու վտանգի առաջ:
Սրանով է այսօր պայմանավորվում Հայաստանում ներհամակարգային հարաբերությունների աստիճանական սրումը: Այսինքն՝ այստեղ զուտ ընտրական ցիկլի խնդիր չէ, քանի որ այդպիսի ցիկլեր Հայաստանում նախկինում էլ եղել են: Սակայն ներիշխանական իրողությունները, ներհամակարգային պայքարը երբեք չի դրսևորվել նման սրությամբ, որքան վերջին տարիներին: Բայց այստեղ կա մի մեծ թյուրիմացություն: Այդ բջիջները փորձում են գնալ ոչ թե իրենց բնույթը փոխելու, այսինքն՝ օրգանիզմը առողջացնելու ճանապարհով, այլ համարում են, որ եթե տարածք բացեն իրենց համար, ապա կփրկվեն: Այսինքն՝ կա վտանգի գիտակցումը, սակայն չկա մասշտաբի և խորության պատկերացումը, և ելքը փնտրվում է ներքին ռազբորկաների մեջ:
