Երեւանի քաղաքապետարանը այսօր մերժել է Հայ ազգային կոնգրեսի հանրահավաքը ապրիլի 28-ին Ազատության հրապարակում անցկացնելու հայտը: Դրանով իշխանությունը փաստորեն մերժում է Կոնգրեսի երեք պահանջներից մեկը, որոնք ապրիլի 8-ի հանրահավաքի հարթակից էին ներկայացվել եւ դրանց կատարման վերջնաժամկետ էր նշվել ապրիլի 28-ը:
Մնացել է երկու պահանջ` քաղբանտարկյալների ազատ արձակում եւ մարտի 1-ի իրադարձությունների բացահայտման պաշտոնական պատրաստակամության ստանձնում: Տեսականորեն իշխանությունն իհարկե ժամանակ ունի դրանք կատարելու, բայց եթե դատենք` ելնելով ներկայիս իրողություններից, ապա դժվար է պատկերացնել, որ գործնականում իշխանությունը կկատարի այդ երկու մնացած պահանջները: Քաղբանտարկյալներից մեկ կամ երկու մարդ գուցե ազատ արձակվի, բայց թերեւս վստահաբար կարելի է ասել, որ ազատ չեն արձակվի բոլորը: Մինչդեռ Կոնգրեսի պահանջների մեջ խոսք չկար մեկ-երկու ազատման մասին. խոսքը բոլորին էր վերաբերում:
Ինչ վերաբերում է Մարտի 1-ի բացահայտմանը, ապա դժվար է պատկերացնել, որ մինչեւ ապրիլի 28-ը մնացած երկու շաբաթների ընթացքում իշխանությունն ասի նոր բան, քան մինչ այժմ է ասել: Այդպիսով, ամենայն հավանականությամբ Կոնգրեսի պահանջներից եւ ոչ մեկը մինչեւ ապրիլի 28-ը չի կատարվի: Թեեւ իհարկե, առավել նպատակահարմար է եզրահանգումներ անել` սպասելով նաեւ մնացած երկու շաբաթը, քանի որ Հայաստանում իրադրությունը կարող է կտրուկ փոփոխությունների ենթարկվել ամեն պահի, այդուհանդերձ արդեն այժմվանից ընդդիմության առաջ կարծես թե բավական առարկայորեն հառնում է հարցը, թե ինչպես պետք է փոխվի մարտավարությունը: Կոնգրեսի առաջնորդ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն ապրիլի 8-ին հայտարարեց, որ եթե իշխանությունը մինչեւ ապրիլի 28-ը չկատարի պահանջները, ապա Կոնգրեսը ստիպված է լինելու կտրուկ փոխել մարտավարությունը:
Հայ ազգային կոնգրեսի համակարգող Լեւոն Զուրաբյանն էլ այսօր հայտարարել է, որ մարտավարական փոփոխությունների եւ անելիքների հարցը Կոնգրեսը կորոշի ժողովրդի հետ միասին` ապրիլի 28-ի հանրահավաքում: Փաստորեն ներքաղաքական խաղն անցնում է որոշակի նյարդային մի փուլ, երբ կողմերը որոշում են միմյանց նյարդերի հետ խաղալ: Կոնգրեսը ապրիլի 8-ին վերջնագրի տոնով երեք պահանջ ներկայացրեց իշխանությանը` սպառնալով չկատարելու դեպքում փոխել տոնը: Իշխանությունը փաստացի ակնարկում է, որ մտադիր չէ հրապարակավ եւ այսպես ասած դե յուրե փոխել իր տոնը: Կարծես թե ստեղծվում է մի իրավիճակ, երբ հարց է առաջանում, թե ում նյարդերը առաջինը տեղի կտան: Մյուս կողմից, իշխանությունը թերեւս ակնարկում է, որ ինչ-ինչ պատճառներով պատրաստ չէ հրապարակային երկխոսություն սկսել Կոնգրեսի հետ եւ գերադասում է հեռահար շահերի հաշվարկումը, երբ կողմերը, պարզապես միմյանց քայլեր հաշվելով, փորձում են չսրել իրավիճակը:
Սակայն այդ դեպքում իշխանությունը Կոնգրեսի պահանջները դե յուրե չկատարելու դիմաց պետք է դե ֆակտո այնպիսի ծանրակշիռ ժեստ անի, որը Կոնգրեսին հնարավորություն կտա ապրիլի 28-ին հասարակությանը հիմնավորել կտրուկ փոփոխություններից կրկին առժամանակ զերծ մնալը: Բանն այն է, որ ապրիլի 8-ին հնչած հայտարարությունները այդ իմաստով բավական հստակ էին, եւ Կոնգրեսի ղեկավարությունը կարծես թե ինքն իրեն տեղ չի թողել հասարակության առաջ նահանջի համար, եթե չեն կատարվում հայտարարված պահանջները: Հետեւաբար, ստացվելու է, որ կա՛մ իշխանությունն է Կոնգրեսին դնելու փակուղու առաջ, կամ Կոնգրեսը իշխանությանը կկանգնեցնի փաստի առաջ: Կամ ինչպես հայտնի ֆիլմում` «կա՛մ ես նրան կտանեմ զագս, կա՛մ նա ինձ` դատարան»:
