Չնայած Վրաստանը Օսմանյան կայսրությունում 1915 թ. հայերի զանցվածային ոչնչացման փաստը չի ճանաչել որպես ցեղասպանություն, նախատեսվում է, որ ապրիլի 22-24-ին Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումներին Երևան կմեկնի նաև վրացական պատվիրակություն: Բայց առայժմ հայտնի չէ՝ ով կղեկավարի պաշտոնական պատվիրակությունը: Հայտնի է միայն, որ ո՛չ նախագահ Գեորգի Մարգվելաշվիլին, ո՛չ խորհրդարանի խոսնակ Դավիթ Ուսուպաշվիլին չեն մեկնի Հայաստան, գրում է վրացական «Ռեզոնանսի» թերթը:
Վրաստանի համար այս այցը կրկնակի նուրբ հարց է: Առաջին, բարձր մակարդակով պատվիրակությունը կարող է վիրավորել Վրաստանի ռազմավարական դաշնակիցներին՝ Թուրքիային ու Ադրբեջանին: Բացի այդ, կա ևս մեկ կարևոր դետալ. Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը հարգելու համար ապրիլի 22-24-ին Երևան կժամանի Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, և, մեծ հավանականությամբ, նա ստիպված կլինի հանդիպել վրացական պատվիրակության ղեկավարության հետ: Վրաստանի դիվանագիտական ակադեմիայի ռեկտոր Սոսո Ցինցաձեն կարծում է, որ նման նուրբ հարցում Վրաստանը պետք է շատ զգույշ լինի: Պատվիրակություն պե՛տք է գնա, բայց եթե վարչապետը չմեկնի Երևան, Հայաստանում չպետք է դրան քննադատաբար մոտենան: Նա նաև նշում է, որ եթե դիվանագիտական մակարդակով նախնական աշխատանք է տարվել Պուտինի և վրացական պատվիրակության ղեկավարի հնարավոր հանդիպման շուրջ, ապա Երևան կարող է մեկնել հենց վարչապետը, և դա կլինի «բացառիկ հնարավորություն»:
«Այն, ինչ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Օսմանյան կայսրությունում տեղի է ունեցել հայերի հետ, իսկապես հսկայական ողբերգություն էր: Գործնականում ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհը այդ փաստը գնահատում է որպես ցեղասպանություն: Բայց բացի բարոյական պարտավորություններից՝ պետությունների համար գոյություն ունեն նաև ազգային շահեր: Եթե մենք ըմբռնումով ենք մոտենում այն բանին, որ Հայաստանը, իր ազգային շահերից ելնելով, փորձում է լավ հարաբերություններ ունենալ և՛ Վրաստանի, և՛ Ռուսաստանի հետ, միանում է Եվրասիական միությանը, ապա հայ ղեկավարներն էլ պետք է հասկանան այն փաստը, որ Վրաստանը չի կարող բացահայտ զորակցությամբ նյարդայնացնել այնպիսի կարևոր հարևանների, ինչպիսիք են Թուրքիան և Ադրբեջանը: Հաշվի առնելով ազգային շահերը և նյութական գործոնը, հաշվի առնելով ներդրումները՝ մեզ համար Հայաստանն առավել համեստ տեղ է զբաղեցնում: Երևան պատվիրակություն ուղարկելը պարտադիր է, բայց պարտադիր չէ լինել ավելի կաթոլիկ, քան Հռոմի պապը: Ցեղասպանության տարիներին մենք առաջինն ենք մեր բարոյական պարտքը կատարել հայ ժողովրդի առջև և Վրաստանում ապաստան ենք տվել տասնյակ հազար հայ փախստականների: Այդ ժամանակ ժողովրդավարական Վրաստանն աջակցում էր հայ ժողովրդին»,- պարբերականի հետ զրույցում ասել է Սոսո Ցինցաձեն:
