Ապրիլի 7-ի առավոտյան կամ ավելի ճիշտ՝ լուսադեմին Հիմնադիր խորհրդարանի գրասենյակում և անդամներից մի քանիսի, այդ թվում և առաջնորդող Ժիրայր Սեֆիլյանի տանը խուզարկություններ են կատարվել, իսկ հետո Սեֆիլյանն ու մի քանի ՀԽ-ականներ բերման են ենթարկվել:
Քննչական կոմիտեն հայտարարել է, որ կանխարգելվել են զանգվածային անկարգություններ, թեև առայժմ ներկայացված չեն փաստեր, թե ինչ հիմքով են նման եզրակացություններ արվել, որ ՀԽ-ն զանգվածային անկարգություններ է պատրաստել: Համենայնդեպս՝ կարծես թե Հիմնադիր խորհրդարանի հրապարակային հայտարարությունները, մասնավորապես՝ ապրիլի 24-ի օրվա հետ կապված, կրել են լրիվ հակառակ բնույթ: Ինչևէ, շատ խորհրդանշական է փաստը, որ խուզարկությունները կամ գործողությունները սկսվել են լուսադեմին՝ 6.40-ի սահմաններում:
Ինչպես գիտենք, հենց այդ ժամանակահատվածում էր, որ 2008 թվականին սկսվեց «խուզարկությունը» Ազատության հրապարակում՝ ըստ էության կրկին նույն բացատրություններով՝ զենքի հայտնաբերում և անկարգությունների կանխում: Եվ ըստ էության ստացվում է, որ Հիմնադիր խորհրդարանը «մարտի 1-ի» է ենթարկվել, բարեբախտաբար, իհարկե, միայն առաջին մասով:
Ըստ էության, Հիմնադիր խորհրդարանի հանդեպ իշխանությունների նման վերաբերմունքը, այսպես ասած, ծավալվում և հասունանում է վերջին ամիսներին, այսինքն՝ սա անսպասելի ակտ կարելի է համարել մեծ վերապահումով:
Այս ծավալվող պրոցեսի ընթացքում Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում տեղի ունեցող տրանսֆորմացիաներին մենք առիթ ունեցել ենք անդրադառնալու, արձանագրելու, որ փաստորեն ըստ էության ներքաղաքական դաշտում առաջանում են երկու զուգահեռ պրոցեսներ, որտեղ մի կողմում ՀԽ-ն է՝ իր մոտեցմամբ՝ այսպես ասած, ընտրական մասնակցության մերժում և քաղաքացիական անհնազանդություն, իսկ մյուս կողմում էլ մնացյալ քաղաքական ուժերն են, որոնք իրադարձությունների զարգացումը տեսնում են, այսպես ասած, ընտրական ճանապարհով:
Եվ ահա Հիմնադիր խորհրդարանի դեմ իշխանությունների հերթական գործողությունները ըստ էության էլ ավելի են խորացնում հայաստանյան ընդդիմադիր դաշտում առկա այս երկու ակոսները:
Սովորաբար այս ամենը հայաստանյան պրակտիկայում ավարտվել է «բաժանիր, որ տիրես» սկզբունքի հաղթանակով: Այդ սկզբունքով գործող իշխանությունները կարողացել են տիրապետել դաշտում առկա գործընթացներին, տրամադրություններին և խաղարկելով դարերով փորձված այդ սկզբունքը՝ կարողացել են չեզոքացնել Հայաստանում ներքաղաքական ակտիվության իրենց համար վտանգավոր տենդենցներն ու գործընթացները:
Այս տեսանկյունից այսօր տեղի ունեցած գործընթացների առանցքային հարցը, իհարկե, հանգում է քաղաքական դաշտի արձագանքին: Այսինքն՝ այդ արձագանքը բաժանո՞ւմը կխորացնի, թե՞ տեղի կունենա հակառակ մի պրոցես, որը քաղաքական իմաստով կփոխի խաղի տրամաբանությունը՝ խառնելով նաև իշխանությունների խաղաքարտերը:
