Անցնող շաբաթների ամենաաղմկոտ սպանությունը շարունակում է մնալ չբացահայտված: «Նուբարաշեն» ՔԿՀ մոտ տեղի ունեցած կրակոցների հետևանքով սպանվել էին 3 հոգի՝ Երրորդմասցի Լյովիկը և նրա երկու ընկերներնը:
Տեղի ունեցածը անկասկած սովորական քրեական ռազբորկա չէ: Մահաբեր միջադեպը շարունակում է լայնորեն լուսաբանվել և քննարկվել մամուլում: Սպանության հետ կապ ունեցողների շրջանակը բավական մեծ է: Նրանցից շատերը Ազգային ժողովի պատգամավորներ և պետական ծառայողներ են:
Այսպիսով, ակնհայտ է, որ կատարվածը ոչ միայն զուտ շարքային քրեական հաշվեհարդար չէ, այլ ըստ էության ձգում է նույնիսկ քրեաքաղաքական աղմկոտ իրադարձություն լինելուն` նկատի առնելով, որ Հայաստանում քրեականն ու քաղաքականությունը քայլում են կողք կողքի արդեն ավելի քան մեկուկես տասնամյակ: Եվ այս տեսանկյունից հարկ ենք համարում ուշադրություն հրավիրել նաև այն հանգամանքի վրա, որ սպանությունները կատարվում են ներքաղաքական թեժ զարգացումներին զուգահեռ: Այսինքն` քաղաքականն ու քրեականը, ըստ էության, թեժանում են զուգահեռ, ինչը նաև միանգամայն օրինաչափ է` հաշվի առնելով հենց այս երկուսի սերտաճվածությունը:
Այսպիսով, Հայաստանում քրեաքաղաքական թեժացումներ են, որոնք քաղաքականում արտահայտվել են, այսպես ասած, բարոյաքաղաքական սպանություններով, իսկ քրեականում արտահայտվում են ֆիզիկական սպանություններով: Ըստ որում` հավանականությունը մեծ է, որ այս ամենը դեռ կունենա շարունակություն:
Այս իմաստով չենք կարող չհիշել ընդամենը ամիսներ առաջ Հայաստանում տեղի ունեցած հետխորհրդային երկրների «օրենքով գողերի» խոշոր հավաքը, որն ըստ էության յուրօրինակ մեսիջ էր ողջ աշխարհին, թե ինչ է իրենից ներկայացնում այսօրվա Հայաստանը, որտեղ կարող է անարգել կերպով նման հավաք տեղի ունենալ: Մեսիջ էր արտաքին աշխարհի այն պետություններին, որոնք Հայաստանը դիտարկում էին որպես պոտենցիալ գործընկեր քաղաքակրթությունների պայքարում: Հայաստանն, ըստ էության, այսպիսով մեսիջ ուղարկեց, իսկ վերջին շաբաթների և օրերի քրեական քրոնիկոնով վերահաստատեց թե ինքը, մեղմ ասած, ինչ «քաղաքակրթության» կրող է:
Սա է խնդրի ողջ էությունը, և այս առումով է, որ տեղի ունեցածը ճակատագրական նշանակություն ունեցավ պետության ապագայի համար կամ ավելի շուտ՝ ինդիկատորի նշանակություն ունեցավ, որ եթե Հայաստանը դառնում է նմանօրինակ հանցավոր հավաքների «մայրաքաղաք», ապա պետությունն ապագա չունի, Հայաստանը պետական ապագա չունի:
Հայաստանը վերջին տարիներին «հանցաշխարհի» քարտեզից ըստ էության դուրս էր մնում: Սա, բնականաբար, «քրեական» կամ «քրեածին» բարքերով ապրող, հարստացող, իշխող Հայաստանի համար անցանկալի հեռանկար էր, փոխարենը իսկապես դրական հեռանկար կարող էր ունենալ պետության համար, ինչպես հարևան Վրաստանի դեպքում: Սակայն ինչպես ասում են՝ «ստատուս քվոն» վերականգնվում է, հայկական «գործոնը» իրեն վերագտնում է հանցաշխարհում, ինչը կնշանակի, որ պետությունը կորցնելու է քաղաքակիրթ աշխարհում:
