«Առաջին լրատվական»-ի Real Politik+ հաղորդաշարի հյուրն էՀՀ նախագահի թեկնածու Հրանտ Բագրատյանը:
– Ձեզ արդեն հասցրել են տարբեր կուսակցություններ և քաղաքական գործիչներ իրենց աջակցությունը հայտնել։ Նրանցից շատերը Ձեզ հետ եղել են ՀԱԿ-ում, հետո դուրս են եկել ՀԱԿ-ից։ Հետաքրքիր կոնսոլիդացիա է սկսվում Ձեր շուրջ։ Բայց Ձեր գործընկերը խորհրդարանում ու նաև Կոնգրեսի համակարգողը Ստրասբուրգից անցած շաբաթ ասում էր, որ իրականում ընտրություններն անցկացվում են Սերժ Սարգսյանի և մարգինալ ուժերի միջև։ Դուք դրան չեք պատասխանել։ Դուք Ձեզ մարգինալ ուժ համարո՞ւմ եք։
– Եթե նա իրոք այդպիսի բան ասել է, իհարկե, ոչ, չեմ համարում, պարզապես սխալ է։ Սա դեզինֆորմացիա է, այդպես չէ։
– Ինչպես հայտնի է Ձեր նախորդ հայտարարությունից, Ձեր կուսակցության գործունեությունը Կոնգրեսի քաղխորհրդում Դուք սառեցրել եք, սակայն շարունակում եք մնալ ՀԱԿ-ի յոթհոգանոց խորհրդարանական խմբակցության անդամ։ Մնացած վեց հոգուց, փաստորեն, Դուք չստացաք հրապարակային աջակցություն կամ հայտարարություն, որ գոնե կքվեարկեն ձեր օգտին։ Սա ցավալի չէ՞ Ձեզ համար։
– Նախ ճշտենք ինֆորմացիան։ Մնացած վեցից մեկն, այնուամենայնիվ, ասել է, որ ինքը դրական է մոտենում։
– Նիկոլը, այո, ասել է։
– Եվս հինգ հոգի… Հիմա ասեմ՝ ցավալի է կամ ցավալի չէ, ի՞նչ է փոխվում դրանից։ Նախ՝ դեռ ժամանակ կա, փոփոխություններ կլինեն։ Երկրորդ, ես իրավունք ունեմ առաջադրվելու, մարդն էլ իրավունք ունի ինձ չպաշտպանելու։
– Բայց սա նույն կազմակերպության մեջ է, որտե՞ղ է քաղաքական տրամաբանությունը։
– Եթե ձեզ շատ է հետաքրքրում այդ հարցը, երևի իրենց պետք է տալ։
– Պարոն Բագրատյան, Դուք, փաստորեն, սառեցրել եք ձեր ակտիվ մասնակցությունը քաղխորհրդում, իսկ պասի՞վը։
– Ես սառեցրել եմ ընդհանրապես մասնակցությունը ՀԱԿ-ում։ Բայց ես կուզենայի այսօր մեր ծրագրերից խոսենք։ Ես մի բառ էլ ասեմ ՀԱԿ-ից և կխնդրեի, եթե հնարավոր է, չխորանանք ՀԱԿ-ի ուղղությամբ։ Փետրվարի 18-ից հետո կվերադառնանք ՀԱԿ և կդնենք հարցադրումներ, կասենք, որ մենք ՀԱԿ-ը տեսնում ենք այսպիսին, քանի որ մենք իրար հետ աշխատանք ենք արել, բոլորս այս կառույցի մեջ ներդրում ունենք, չենք ուզում՝ դա անմիջապես ջուրը գնա, ի՞նչ եք դուք մտածում մեր սկզբունքային հարցադրումների մասով։ Եթե տեսնենք, որ մեր հարցերը պատասխան չեն ստանում, բնականաբար, մեր որոշումը կընդունենք։ Այս պահի դրությամբ սառեցրել ենք, որովհետև նախագահական ընտրություններից առաջ հենց այնպես վերկենալ ու դուրս գալ, գնալ, կլիներ սխալ։ Այս պահին մենք ՀԱԿ չենք, այս պահին մենք «Ազատություն» կուսակցությունն ենք ներկայացնում այն կարգավիճակով, որը ես ասացի։
– Պարոն Բագրատյան, Դուք հոգնակի թվով ասացիք՝ կգնանք։
– Մի քանի մարդիկ կան, մի քանի քաղաքական ուժեր, մի քանի քաղաքական գործիչներ ՀԱԿ-ից։
– Այսինքն՝ Դուք այդպիսի նախնական պայմանավորվածություն ունեք մյուսների հետ ևս հարցադրումներով հանդես գալ։
– Այո, որովհետև մարդ կար, ասում էր՝ ես դուրս եմ գալիս ՀԱԿ-ից։ Ես եմ նրան ասել, ինքն է ինձ ասել՝ մի շտապիր, մի օրով չէ, մի օրվա նեղանալով չէ, կամ մի սխալով չէ, որ դատում են քաղաքական ուժի մասին։
– Ձեր գործընկերներից ոմանք փորձում են ինչ-որ ձևով հանրագումարի բերել այն սխալները, որոնք գործվել են Կոնգրեսի կողմից, և փորձում են գտնել նաև այն պատճառները, թե ինչու Կոնգրեսը հասավ այսօրվան։ Դուք ձեզ համար մտածե՞լ եք՝ քաղաքագիտական վերլուծությունը կամ երկխոսությունը այն հիմնական հարցերն են, որոնց շուրջ գնում է քննարկում։ Դուք ի՞նչ եք մտածում։ Երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը քաղաքագիտական վերլուծությամբ հանդես եկավ երկխոսությունը տապալվելուց հետո։ Դուք այդ ամբողջ ընթացքում շարունակում էիք մնալ Կոնգրեսում՝ ըստ էության կիսելով նաև պատասխանատվությունը Ծառուկյանի ու «Բարգավաճ Հայաստանի» հետ համագործակցության։
– Ես ոչ մի պատասխանատվություն չեմ կիսում այդտեղ։ Ամառը եղել է, թե մենք ոնց ենք բանակցում բոլորի հետ, այդ թվում՝ ԲՀԿ-ի հետ։ Երեկ ես մանրամասն սա ասել եմ «Ազատություն» ռադիոկայանով։ Կարող եմ հիշեցնել այդ միտքը, որ բանակցությունները շատ ավելի խորն էին, քան կոնսուլտացիաները։ Կլիներ հոկտեմբեր ամիսը, ֆրակցիայի նիստի ժամանակ ես առաջին անգամ և հստակ ասացի, որ նկատի ունեցեք, եթե Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չի առաջադրվում, ես առաջադրվում եմ։ Ես ասացի, որ զգում եմ, դուք ԲՀԿ-ի հետ խորացնում եք, ասացի, որ ես եկել եմ Կոնգրես՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին պաշտպանելու և ԲՀԿ-ի հասցեին վատ բան չունեմ ասելու, բայց իմ երազանքը չի եղել ԲՀԿ-ին ենթարկվելու կամ նույնիսկ սատելիտ դառնալու։ Ինձ վստահեցնում էին, որ նման միտումներ չկան։ Նոյեմբերին-դեկտեմբերին արդեն ակնհայտ էր։ Վստահաբար կարող եմ ասել, որ բանակցությունները սխալ էին վարվում մեր ՀԱԿ համակարգողի կողմից։ Եվ որ փետրվարի 18-ին գնանք, կլինի նաև համակարգողի կողմից պատասխանատվության հարցը։
– Երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը Վարդան Օսկանյանի հետ մայիսի 6-ին համատեղ ասուլիս էր հրավիրել և խոսում էր «Բարգավաճ Հայաստանի» առավելությունների մասին, ասում էր, որ ԲՀԿ-ն փող չի բաժանում և արդար ընտրությունների է մասնակցում, Դուք այդ ժամանակ մտածո՞ւմ էիք, որ դեռ չի խորացել Կոնգրեսը։
– Ոչ։ Հիմա մենք սա կվերածենք մի խոսակցության, որ ընտրողին չի հետաքրքրում, մանավանդ որ հրավիրել եք մարդու, իմ կարծիքով՝ միակը, որ ծրագրեր է ներկայացրել։
– Եվ միակը, որից պատասխաններ ենք ակնկալում։
– Մայիսին մեզ ասվել է՝ սխալ եք հասկացել, սխալ են մեկնաբանել։ Եվ, վերջապես, ՀԱԿ-ից ես կարծես միակն եմ, որ հրապարակավ ասացի, որ մայիսի ընտրություններին փող են բաժանել։ Ես չեմ կարող ասել՝ դա սիստեմ է եղել, բայց ես ասել եմ այն, ինչը որ տեղամասերից մեկում տեսել եմ։ Այնպես որ, մենք երեխա չենք, անմիջապես բաժանվենք կամ չբաժանվենք։ Ես ասել եմ, որ կարծես թե նույն դաշտում չենք գտնվում։ Գուցե այնտեղ էլ շատ ազնիվ մարդիկ կան, բայց այսպիսի երևույթներ ես տեսել եմ։
– Պարոն Բագրատյան, Դուք ձեր ծրագրում Ազգային ժողովի 100 տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգ եք պատկերացնում և գտնում եք, որ այդ ընտրակարգով հնարավոր է նորմալ ընտրություններ անցկացնել։
– Այո։
– Երևանի քաղաքապետի ընտրությունները համամասնական ընտրակարգով են անցկացվում, բայց դրանք ոչ պակաս այլանդակ են, քան ԱԺ ընտրությունները։
– Այդտեղ գրված է, որ Երևանի քաղաքապետի ընտրությունները պետք է լինեն ուղղակի ընտրություններ։
– Եթե քաղաքական համակարգն այսպիսին է, այնուամենայնիվ, կարծում եք, որ խնդիրը մեծամասնականի կամ համասանականի մեջ է, թե՞ քաղաքական կամքի։
– Ես ձեզ շատ արագ կհամոզեմ դրանում. համակարգի մեջ է, իհարկե, բայց համակարգի մեջ էլ տարբեր էլեմենտներ կան։ Եվ ընդհանուր հարց է, որ համակարգը սխալ է, բայց մենք չենք կարող դուրս գալ, ասել, թե ամբողջ համակարգը սխալ է։ Համակարգը կշարունակի այդպես մնալ, պետությունը կվերանա, կդառնա Թուրքիայի մի նահանգը, հետո կասենք՝ բա մենք ի՞նչ էինք մտածում։ Մենք ունենք համամասնական 90 պատգամավոր, մեծամասնական՝ 41։ 41-ից ես չգիտեմ՝ ով է անկախ, ով է կախյալ։ 41-ից ես ճանաչում եմ 1-2 դեպք, որ անցել է ինտելեկտուալ մեկը։ 39-ը մարդիկ են, որոնք, բառի բուն իմաստով, թող չվիրավորվեն, որոշակի առումով թաղային հեղինակություններ են։ Վատ իմաստով չեմ ասում։ Բայց իրենք իրենց դրսևորել են իբրև ակտիվ, համենայն դեպս, ես նրանց չէի որակի որպես մտավորական։ 90 համամասնականի մեջ, բոլոր կուսակցությունները եթե իրար հետ վերցնես, ամեն տեղ կան մտավորականներ, ես կարծում եմ, գոնե 20-22 մտավորական կա։ Եթե հիմա մենք գնում ենք ԱԺ, մեծամասնական ընտրակարգով եկած պատգամավորների օրենսդրական ներդրումը ուղիղ 10 անգամ ցածր է համամասնականով եկածներից։ Ես ձեզ հետ համաձայն եմ, որ դա վերք չի բուժի։ Ես չեմ ասում՝ եկեք երկիրը դրանով սարքենք։ Պրոբլեմը ուրիշ տեղ է։
– Որտե՞ղ է։
– Քաղաքական համակարգը պիտի փոխվի։ Այսօր պիտի պայքարենք քվեի ինստիտուտը վերականգնելու համար։
– Ի՞նչ կարող ենք անել, որովհետև շատ ջանքեր են գործադրվել, մենք 2003թ. ենք տեսել, 2008 թիվ ենք անցել, մարդիկ են սպանվել, մարդիկ են բանտարկվել։ Հնարավոր չէ պայքարել այս ամենի դեմ։
– Ես այսօր մասնակցում եմ և պայքարում։ Այս պահին այս պայքարն է, ես ուրիշ ձև չեմ տեսնում։ Եթե կարողանում ենք հեղափոխություն անենք, անենք հեղափոխություն։ Դրա կողմնակիցն եմ, խոսքերս հետ չեմ վերցնում։ Մենք չենք կարող ասել՝ լավ, հանձնվեցինք, ինչ ուզում եք արեք։ Ես դրա համար գնահատում եմ բոլոր 8 թեկնածուներին՝ անկախ նրանից՝ ով ինչ է խոսում։ Իմ խնդիրը չէ պարզել, թե ով է դրածո, ով դրածո չէ։ Գուցե կա, գուցե չկա, դա իմ խնդիրը չէ։
– Պարոն Բագրատյան, անդրադառնանք ձեր արտաքին քաղաքական պլատֆորմին, որը 14 կետով ներկայացրել եք։ Դուք ասում եք ինքնակենտրոնության մասին։ Ներկայիս հայ-ռուսական հարաբերությունները, իմ գնահատմամբ, ուղղահայաց, վասալային, ուղղակի նվաստացուցիչ հարաբերություններ են։ Ինչպե՞ս եք պատկերացնում այդ ուղղահայաց հարաբերությունները դարձնել հորիզոնական։
– Հենց այդպես էլ պատկերացնում եմ։ Ես հակառուսական քարոզչություն չեմ իրականացնում, իհարկե, բայց հստակ գրում եմ, որ ինձ համար թիվ մեկ սկզբունքը ինքնիշխանության ինստիտուտի պահպանումն է, այն պատկանում է ժողովրդին և ոչ թե երկրի ղեկավարին։ Եվ երկրորդ, ասում եմ, երբեք որևէ երկրի հետ հարաբերությունները չպետք է բերեն նրան, որ վատանան հարաբերությունները մեկ այլ երկրի հետ։ Իսկ ինչպե՞ս կլինի՝ կոնկրետ գործողություններ, կտեսնենք։ Մենք այս տարի պառլամենտում երկու դեպք ունեցանք՝ ազատ առևտրի համաձայնագիր և ՀԱՊԿ-ի փոփոխություններ։ Ազատ առևտրի համաձայնագիրը չեմ ասում՝ սխալ էր, բայց ես պրոբլեմներ տեսա, չկարողացա կողմ լինել։ Մյուսին էլ չկարողացա կողմ լինել և արտահայտվեցի։ Քվեարկության օրը պարզապես գործուղման էի։ Ես հարցեր ունեի՝ արդյոք դա նշանակում է, որ Ղրղզստանը, օրինակ, առանց մեզ հարցնելու կարող է զորք մտցնել Հայաստան։ Մենք նման խնդիրներ ունեցանք նաև Արժույթի միջազգային հիմնադրամի հետ։ Բյուջեի դեֆիցիտը 2013-ի 3,2%-ից իջավ 2,6։ Ես առաջարկեցի էլի իջեցնել՝ 2,9% լինի. Անգլիայի բյուջեի դեֆիցիտը 13% է, ԱՄՆ-ինը՝ 15%, որը թույլ կտար 10 միլիարդ դրամ դնել թոշակներին. այս տարի մեզ մոտ թոշակները չեն աճելու, բայց գներն աճելու են 5%-ով։ Թոշակառուները ևս 5 տոկոս վատ են ապրելու։ Եվ ինձ ասվեց, որ դա հակասում է, ֆինանսների նախարարը հստակ ասաց, որ Արժույթի միջազգային հիմնադրամը չի համաձայնի։ Այսինքն՝ մենք կորցրել ենք մեր սուվերենիտետը։ Ես այսպիսի բաներին դեմ եմ։ Այսպիսի հարցեր կան, նոր հարցեր կգան շուտով և ավելի բարդ հարցեր, ի դեպ, և պետք է կողմնորոշվել։
– Մարտ, ապրիլ, մայիս ամիսներին, երբ Հայաստանին ուղղակի դեմ կտան Մաքսային միության մասին փաստաթուղթը, ո՞րն է լինելու Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Հրանտ Բագրատյանի պատասխանը՝ այո՞, թե՞ ոչ։ Մեզ դա պե՞տք է։
– Ինձ դեռ հայտնի չէ, որ ուզում են մեզ դեմ տալ, թե չէ։ Ես միայն մամուլից գիտեմ։ Այն ռուս ընկերները, որ ես ունեմ, կառավարությունում չեն և ինձ ասել են, որ ակնհայտ չէ ուզում ենք Հայաստանը, թե ոչ։ Երկրորդ, հստակ ասված է մի սկզբունք՝ ինքնիշխանության ոչ մի կորուստ։ Մի անգամ ես Մաքսային միություն չեմ ստորագրել։ Հանգիստ եղեք, Հայաստանում չի եղել այլ գործիչ, որ այդ բանը արած լինի երբևիցե։ Շատերն են խոսում այս ուղղությամբ, բայց ես չգիտեմ, նախագահ դառնալուց հետո ինչպես իրենց կպահեն։ Մի անգամ ինձ պահել եմ։ Լուրջ հարցեր կան Մաքսային միությունում։ Ես չգիտեմ՝ ինչ փաստաթուղթ են դեմ տալու։ Նախօրոք չիմանալով փաստաթուղթը, չէի ուզենա կանխորոշել, ասել ոչ։ Եթե մեզ դեմ են տալու այն փաստաթուղթը, որն արդեն ստորագրված է Ռուսաստանի, Ղազախստանի և Բելառուսի միջև, մեզ շահավետ չէ նախ տնտեսապես։ Այդտեղ կլինեն վառելիքի ներմուծման բարձրացված տարիֆներ և արտահանման ցածրացված տարիֆներ։ Մեր ամբողջ վալյուտային հասույթը պիտի գնա մի կենտրոնացված հաշվի, հետո գա Հայաստան։ Երկու տարի է՝ Բելառուսում դա առաջ բերեց ճգնաժամ։ Երրորդ պրոբլեմը, որ ես այդտեղ տեսնում եմ, մենք այլևս մեր բյուջեն՝ 480 միլիարդ, որի կեսը ավելացված արժեքի հարկն է, որի մեծ մասը՝ 300 քանի միլարդը, հավաքում ենք սահմանին, այդ փողն այլևս չի գալու, չի լինելու։ Սա չորրորդը։ Հինգերորդը՝ մենք սորագրում ենք Մաքսային միություն, բայց Ռուսաստանը փորձում է գազի գին բարձրացնել։ Եթե մենք Մաքսային միություն ենք, գազի գին չպիտի լինի։ Ես պիտի իրավունք ունենամ գնամ «Ուրալգազսնաբից» գազ առնել իրենց ներքին գնով։ Հիմա ես չգիտեմ՝ Հայաստանից որևէ մեկը բանակցո՞ւմ է, թե՞ չէ։ Տպավորություն ունեմ, որ այսօրվա իշխանությունները, հանձինս այսօրվա նախագահի, վարչապետի, նույնիսկ չեն համարձակվում այս հարցերը բարձրացնել։ Հավատացեք, ես կհամարձակվեմ, որովհետև մի անգամ արդեն արել եմ։ Կարող է բարձրացնենք, իրենք փոխեն։
– Ղազախստանը, օրինակ, այն ստորագրելուց հետո այսօր խնդիրը դնում է հանրաքվեի։ Ավելին՝ Լավրովին չհաջողվեց Ուկրաինային համոզել, որ անդամակցի։
– Դուք պարզապես ավելացրիք մտավախությունս։ Սա՝ խնդրի տնտեսական մասը։ Եթե Մաքսային միությունն այս տարբերակով ստորագրում ենք, Եվրոպայի հետ ազատ առևտրի համաձայնագիրը առաջ կգնա՞, թե՞ չէ։ Եկեք չշտապենք։ Եթե երկու եթե-ները տեղի ունենան, այդ միությանը չի կարելի միանալ։
– Ղարաբաղի մասով շատ հետաքրքիր լուծում եք առաջարկում՝ ասելով, որ ուժերի հետագա հաշվեկշիռը Ադրբեջանի օգտին թույլ չտալու համար պետք է մասսայաբար բնակեցնել Հայաստանը։
– Հայաստանն ու Արցախը։
– Ինչպե՞ս եք պատկերացնում բնակեցնել Հայաստանը համատարած արտագաղթի, անհուսության այս պայմաններում։
– Երկու շանս կա։ 200 հազար սիրիահայ կա Հալեպից, ընտիր հայեր, նրանք կարող են վերնաշապիկ գործել, ու քեզ թվում է, դրա որակն ավելի բարձր է, քան բրենդներինը։ Հալեպի ոսկերիչները, թխվածք թխողները, հանճար են, խոհանոցի հաճար։ Չի կարելի չբերել այստեղ։ Բերել, պարտքի տակ ընկնել։ Էդ ո՞նց կարելի էր 500 մլն դոլար վարկ վերցնել, տանել չգիտես ում տալ, բայց չի կարելի փող ճարել այս մարդկանց համար։ Ինձ ընտրում եք նախագահ, տեղացիները չեն գնա։ Ընտանիքը գալիս է, ասենք, ապրում է այնտեղ, որտեղ ուզում ենք ձեռներեցությունը զարգացնել, ասենք՝ Արցախի հարավում, 50 հազար դոլար է տալիս, 5 տարի այս ընտանիքն ապրում է։ Ես հաշարկել եմ այդ թվերը՝ 1 մլրդ 600 մլն դոլար։ 5 տարում հանրապետություն է եկել 11 մլրդ դոլար, ՀՆԱ-ն 12 է, 7 մլրդ տրանսֆերտ է եկել, 2,5 մլրդ պարտք ենք վերցրել, մոտավորապես 1,5 էլ օգնություն ենք ստացել։ Երբեք այսպիսի բան չէր եղել։ Իմ վարչապետության տարիներին միայն օգնությունը եղել է ընդամենը 500 մլն, տրանսֆերտ չկար։ 2008-2012թթ. հանրապետությունը լքել է 3 մլրդ դոլար՝ որպես կապիտալի արտահանում։ Փողը գալիս է, երկիրն աղքատ է, կենտրոնացված է տնտեսությունը, իրենք հարուստ են, ժողովուրդը՝ շատ աղքատ, իրենք ինչ որ արտադրում են, սպառում չունի, իրենք այս փողը ժողովրդից վերցնում են, դրա մի մասը՝ 30%-ը, հերիքում է իրենց գործունեությունը շարունակելու, 60-70%-ը հանում են դուրս։ Այս մոդելի դեմ եմ ես պայքարում։ Հիմա այս մոդելի հեղինակ Սերժ Սարգսյանը ուզում է վերընտրվել։ Եկել է մի Բագրատյան, ասում է՝ չէ, չպիտի լինի։ 3 մլրդ հանել եք, 1 մլրդ 600 մլնը ի՞նչ փող է, գնացեք գցեք փողոցները, Հալեպ անվանեք այդ փողոցը, նոր բնակավայր վերցրեք՝ Նոր Հալեպ։
– Պրն Բագրատյան, սիրիահայերին կբերենք, իսկ տեղացիներին ո՞նց պահենք Հայաստանում։
– Պետք է ազնվություն լինի։ Տեղացիներին պահելու համար շատ հեշտ լուծվում է այդ հարցը՝ ինձ ընտրում եք նախագահ, տեղացիները չեն գնա։ Այսօր սա 10, ավելի ճշգրիտ՝ 50 ընտանիքի երկիր է։ Դարձնենք 500 հազար ընտանիքի երկիր՝ մոդել եմ առաջարկում։ Իսկ գիտե՞ք որքան գումար է եկել 2003-2007թթ. ինչքան է եկել՝ 6 մլն, այսինքն՝ 6 մլրդ տարբերություն, երեք անգամ ավելի է այն կորուստը, որ մենք ունեցել ենք ճգնաժամի տարիներին։ Գալի՞ս են բանավեճի։ Չի գալիս։ Հայտարարվում է, որ ծանր քաշայիններ ենք։ Ծանր քաշայինը տվյալ պարագայում, մանավանդ տնտեսական հարցերով, Հրանտ Բագրատյանն է։
– Այդ 50 ընտանիքը, որ ազգային կապիտալն իրենով է արել, ատամներով պահելու է իր առանձնաշնորհները, մենաշնորհները։ Ի՞նչ անենք։
– Ես պատրաստ եմ, ես չեմ գնալու դեմը ընկնեմ ժողովրդի, թող կրակեն, թող ինձ կրակեն։ Ուրիշ ճար ես չեմ տեսնում։ Այս կառավարման մոդելը տանում է դեպի ոչնչություն, դեպի անէություն։ Էդ բոլորը բլեֆ է՝ նախագահն ուրիշ է, վարչապետն ուրիշ է… այդ բոլորը խաղեր են։ Մի անգամ Եգոր Գայդարն ինձ ասաց. «Հրանտ, այնքան նման եք սերբերին, ձեր դժբախտության պատճառները միշտ ուրիշների մեջ եք ուզում գիտնել»։ Լավ ասաց։
– Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կարծում էր, որ նույնիսկ այսպիսի Ազգային ժողովով կարելի է իրավիճակ փոխել։ Այս մարդիկ անհրաժեշտ կոմպոնե՞նտ են երկրի համար քաղաքական, տնտեսական իմաստով։ Նրանց հետ փոփոխություն հնարավոր է, թե՞ գնում ենք կուլակաթափության։
– Ես կարծում եմ՝ նա էլ պետք է անել, նա էլ։ Ես արդեն յոթ օրենսդրական նախաձեռնություն եմ արել, յոթն էլ մերժվել է, այդ թվում՝ արդեն նվազագայուն աշխատավարձը պիտի լինի 72 հազար դրամ, ասում եմ՝ թոշակը կապեք աշխատավարձին։ Գնաճը մաշում է թողակը, արդյունքում թոշակը հիմա կազմում է աշխատավարձի 20%-ը։ Այսպիսի բան անհնար է, չի ապրում այդ փողը։ Սա էլ մերժեցին։ Ես ունեմ պրոֆեսիոնալ լուծումներ, որոնք կարող են փրկել վիճակը։
– Սերժ Սարգսյանն ասաց, թե կլինեն փոփոխություններ, սակայն դա չի նշանակում, որ «կուլակաթափ ենք անելու»։
– Դա ազդանշան է՝ ուղղված օլիգարխներին, որ դա չի լինեու, որ իրենք մնալու են։
– Գագիկ Ծառուկյանն ամենախոշոր օլիգարխն է, սակայն ամենաքիչ հարկերն է վճարում։
– Ես դառնում եմ նախագահ, ասում եմ՝ բոլորդ եք հարկեր մուծում։ Էդ էր պակաս՝ իրենք հարկ չմուծեն։
– Ձեր հարցազույցներից մեկում ասել եք, որ քաղաքականությունը ինտրիգ է, և կարևորն այսօր տնտեսությունն է, բայց Դուք այսօր ձգտում եք քաղաքական պաշտոնի։
– Հենց դրա համար՝ վերջապես պիտի ունենա՞նք նախագահ, որը տնտեսությամբ է զբաղվում։ Ինչո՞ւ փոփոխությունների հիմքում չդնել տնտեսական զարգացման պահանջը։ Տնտեսությունը չպետք է սպասարկի քաղաքական համակարգին, այլ հակառակը պետք է լինի։ Այդ առումով ես առաջին թեկնածուն եմ։
