Պարզելու համար, թե բազեի պոտենցիալ զոհերին ինչպես է հաջողվում խուսափել թռչնի ճիրաններում հայտնվելու ճակատագրից, գիտնականները հավաբազեի գլխին 20 գրամ քաշով տեսախցիկ են ամրացրել ու հետևել նրա որսին: Իրենց ուսումնասիրության մասին կենսաբանները պատմել են The Journal of Experimental Biology ամսագրում:
Ամերիկացի կենսաբան Սյուզան Ամադոր Քեյնը ուժերը միավորել է նիդերլանդացի որսորդ Ռոբերտ Մասթերսի՝ երկու տարեկան Շինթա բազեի տիրոջ հետ: Տեսախցիկը գլխին նրանք թռչնին բաց են թողել որս անելու Տվենտե շրջանում:
Բազեի՝ ճագարների և փասիանների որսի 16 նկարահանումները ընդհանրացնելով՝ կենսաբանները պարզել են ռազմավարությունը, որը թռչունը կիրառում է որսին հետապնդելու համար: Բազեն հայացքը սևեռել է իր ապագա զոհի վրա և անփոփոխ անկյան տակ թռչել դեպի նա՝ հաշվարկելով, թե որտեղ կլինի նա գետնին մոտենալու պահին: Եթե զոհերը մի կողմ են թեքվել, բազեն փոխել է իր կուրսը: Երբ բազեն մոտեցել է վախեցած զոհին, սկսել է ուղղակիորեն հետևել նրան՝ հետքերով:
Կենդանիները գրեթե հնարավորություն չունեն փախչելու արագ թռչող թռչնից: Ըստ գիտնականների՝ ճագարները փրկվում են կտրուկ մի կողմ նետվելով, ինչը խախտում է թռչնի տեսողական ապարատում «թիրախի որսը»: Այլ կերպ ասած՝ բազեի հետապնդումից փրկվել հնարավոր է միայն նրա զգայական օրգանները խաբելով:
