Հայաստանի նախագահի ներկայիս ընտրությունները աչքի են ընկնում ոչ միայն այն յուրահատկությամբ, որ ըստ էության երկու, այսպես ասած, ազդեցիկ ուժեր հետ քաշվեցին և չառաջադրեցին իրենց առաջնորդներին, և մրցակցային ընտրություններ կարծես թե չեն ստացվում, այլ նաև նրանով, որ ներկայիս ընտրությունները կարծես թե դառնում են, այսպես ասած, ընդհատակային:
Այսինքն` տեղի է ունենում ընտրարշավ դե յուրե կանոնների համաձայն, կատարվում են առաջադրումներ, գրանցումներ, կան թեկնածուներ, նախընտրական արշավ և ծրագրեր, հայտարարություններ` շանսերի և այլնի մասին, ու կա իրական քաղաքական սուր պայքար այդ ամենի ներքո: Ընդ որում, այսպես ասած` ֆորմալ ընթացակարգերի մասնակիցների մի զգալի մասը իրական պայքարի հարթակում չէ, այլ ընդամենը հանդիսանում է գործիքներից մեկը:
Նախընտրական արշավում հետաքրքիր իրավիճակ է ստեղծել նախագահի թեկնածու առաջադրված Անդրիաս Ղուկասյանը: Նա հացադուլ է հայտարարել Սերժ Սարգսյանի գրանցումը չեղյալ համարելու կամ Հայաստանից ԵԱՀԿ դիտորդական առաքելության հեռանալու պահանջով: Անդրիաս Ղուկասյանի հացադուլը ստեղծել է նախընտրական գործընթացի բարոյական մի շերտ, որը մասնակիցներին որոշակի, այսպես ասած, հոգեբանական անհարմարություն է պատճառում: Նրանք առնվազն պարտավորված են զգում իրենց որևէ կերպ արձագանքել Ղուկասյանի սահմանած նշաձողին: Իհարկե, այդ արձագանքը առայժմ ոչ թե բովանդակային է, այլ ձևական, բայց այն կա:
Այսինքն` մի քանի թեկնածուներ հայտարարել են քարոզարշավը դադարեցնելու ու անգամ մասնակի հացադուլի մեջ ներգրավվելու մասին: Սա նշանակում է, որ Ղուկասյանի քայլը ակնհայտորեն կատարել է մի նվազագույն դեր՝ ստիպելով խաղի մասնակիցներին առնվազն շեղվել նախանշված ճանապարհից:
Իհարկե, հացադուլի գլխավոր նպատակի կամ, այսպես ասած, պահանջի, հարցադրման հետ դա առայժմ այդքան էլ կապ չունի, բայց առնվազն այն, որ ընդհանուր խաղի տրամաբանությունը հաջողվել է թեկուզ արտաքին դրսևորումների առումով փոխել, արդեն իսկ որոշակի արդյունք է: Այսինքն` Ղուկասյանին ինչ-որ առումով հաջողվել է բավական խոսուն կերպով ցույց տալ, որ նախընտրական գործընթաց կոչված այդ ամենը հանրային և պետական շահի հետ կապ չունի, և որ իրականում այդ ընտրական գործընթացի տակ տեղի է ունենում մեկ այլ՝ ավելի հեռահար խաղ, որը պետք է խափանել և դրան պարտադրել հանրային գործընթաց:
Այդ տեսանկյունից Հայաստանում տեղի է ունենում մերկ ընտրություն կամ, թող տարօրինակ կամ պարադոքսալ չհնչի, թափանցիկ ընտրություն: Պարզապես թափանցիկն այս դեպքում վերաբերում է այն ստվերային քաղաքականությանը, որ մինչ այժմ գերիշխել է Հայաստանում: Ընթացիկ ընտրությունը բացահայտում է այդ ստվերային քաղաքականությունը. դա է թափանցիկ դարձնում հասարակության համար: Իսկ այդ գործում զգալի նշանակություն ունեցավ բարոյականության, մարդասիրական մի փոքր դոզան, որ ներդրվեց առաջին հայացքից ոչինչ չնշանակող և ոչինչ չվճռող հացադուլի միջոցով:
Մնացյալն արդեն հասարակության ինքնակազմակերպական կարողությունների խնդիրն է, որովհետև պարզ է արդեն, որ քաղաքական բոլոր սուբյեկտները Հայաստանում այլևս ոչ թե արդյունք են ստեղծում՝ թեկուզ իրենց համար պիտանի քաղաքական արդյունք, այլ ընդամենը օգտվում են մինչ այժմ հասարակության հարաբերական անարդյունավետությունից:
