Երբ Սերժ Սարգսյանը սյունեցիների հետ «ուզում է խոսել» ապահով Հայաստանի մասին, այդ իրողությունը երևի թե ծիծաղ է առաջացնում: Սյունեցիների հետ պետք է ոչ թե խոսել ապահով Հայաստանի մասին, այլ գործել: Իսկ դա նշանակում է, որ սյունեցիներին, օրինակ, պետք է ազատել մարզպետ Սուրիկ Խաչատրյանի՝ Լիսկայի ներկայությունից, կամ ավելի շուտ մարզպետությունից, իսկ իրականում՝ Լիսկայի լծից: Այ դա արդեն կլինի կոնկրետ խոսակցություն, և սյունեցիները կհասկանան, կտեսնեն, որ Սերժ Սարգսյանն իսկապես ապահով Հայաստան կառուցելու մտադրություն ունի և քայլ է կատարել այդ ուղղությամբ:
Մինչդեռ Սերժ Սարգսյանը Սյունիքի մարզում քայլում է Լիսկայի հետ և ապահով Հայաստան խոստանում: Սյունիքի մարզում Լիսկան անկասելի է: Նա և նրա հարազատները պարբերաբար հայտնվում են աղմկոտ պատմություններում, աչքի էն ընկնում մամուլում իրենց թույլ տված բռնությունների մասին պատմություններով: Նրանք դարձել են սյունեցիների ահն ու սարսափը: Հպարտ լեռնեցիները կծկվել են Լիսկայի լծի ներքո: Նա և ապահով Հայաստանը իրար հետ կապ կարող են ունենալ այնքան, ինչքան հյուսիսային և հարավային բևեռները:
Սյունեցիները թունավորվում են հանքարդյունաբերության հետևանքով, ուրանի արդյունահանման հետախուզական աշխատանքների հետևանքով: Սերժ Սարգսյանը, այդ ամենը կասեցնելու, հանքարդյունաբերության ոլորտում հստակ բնապահպանական չափանիշներ պարտադրելու, հանքարդյունաբերողների գերշահույթները, հանուն բնապահպանության, հանուն Սյունիքի բնակչության, մանուկների առողջության, հարկելու փոխարեն, նրանց ապահով Հայաստան է խոստանում:
Այդ ամենը կոմեդիա էլ չէ՝ ապահովություն խոստանալ Լիսկայի լծից տառապող և հանքարդյունաբերությունից քայքայվող առողջությամբ մարդկանց՝ ոչ մի քայլ չանելով այդ տառապանքի և վատառողջության պատճառները հաղթահարելու ուղղությամբ: Դա կոմեդիա չէ, դա ողբերգություն է, որ ազդարարվում է Սերժ Սարգսյանի քարոզարշավի մեկնարկին:
Բայց այդ ողբերգության մասշտաբներն, իհարկե, Սյունիքով չեն սահմանափակվում: Այդ ողբերգությունը հատուկ է Հայաստանի ամբողջ տարածքին, որտեղ էլ որ լինի Սերժ Սարգսյանը: Ամենուրեք տեղական իշխանիկներ են, որ սեփականացրել են մարզը, քաղաքը, գյուղն ու բնակիչներին: Սերժ Սարգսյանը քարոզարշավի ընթացքում քայլելու է նրանց հետ և բնակչությանը ապահով Հայաստան է խոստանալու՝ իրականում ապահովություն խոստանալով հենց ա՛յդ մարդկանց, ո՛չ թե բնակչությանը: Որովհետև եթե Սերժ Սարգսյանն ապահով Հայաստանից է խոսում, ապա պետք է ոչ թե ճառեր արտասաներ բնակչության առաջ, այլ բավական էր ընդամենը ընթերցել հրամաններ տեղական իշխանիկների վերաբերյալ: Դա կլիներ գործնական քայլ դեպի ապահով Հայաստան:
Պետական մակարդակի ողբերգությունը միայն այն չէ, երբ մայրաքաղաքի կենտրոնում մարդկանց գնդակահարելով են դառնում նախագահ: Եթե գնդակահարություն չկա, գնդակահարության նախադրյալներ չկան, դա ամենևին չի նշանակում, որ չկա ողբերգություն կամ եղած ողբերգությունն ավելի փոքր է: Լավ է իհարկե, որ մարդկանց կյանքը պահպանվում է, բայց երբ նրանց ֆիզիկապես պահում են՝ բարոյապես ոչնչացնելու համար, դա արդեն շատ ավելի մեծ կամ, առնվազն, ոչ պակաս ողբերգություն է:
Սերժ Սարգսյանն ու նրա նախընտրական կարգախոսը, ինչպես նաև նախընտրական արշավը, Հայաստանի հասարակության, Հայաստանի քաղաքացու դեմ բարոյահոգեբանական ոտնձգություն է:
