«Առաջին լրատվական»-ի Real Politik+ հաղորդաշարի հյուրն է ՀՀ նախագահի թեկնածու Արման Մելիքյանը:
– Ինչո՞ւ եք Ձեր թեկնածությունն առաջադրում նախագահական ընտրությունից ընտրություն, մինչդեռ Ձեր տեսակետները կարող եք ամրապնդել քաղաքական ուժով և քաղաքական կյանքում հավակնել լուրջ դերակատարության:
– Այն, ինչ ես ասում եմ ընտրությունների միջև ընկած ժամանակահատվածում, ասում եմ նաև քարոզարշավների ժամանակ: Այս ընտրություններում ես հանդես եմ գալիս և որպես քաղաքացի, և որպես քաղաքական գործիչ, և որպես փորձագետ-վերլուծաբան, ու կարծում եմ, որ այդ ամենի համադրությունը կարող է շատ ավելի օգտակար և արդյունավետ լինել:
– Առանց քաղաքական ուժի կարո՞ղ եք գալ իշխանության:
– Հայաստանում ձևավորված քաղաքական ավանդույթը թույլ չի տալիս, որ քաղաքական ուժերը իշխանության գան ընտրությունների միջոցով: Այդ է պատճառը, որ անիմաստ եմ համարում մտնել որևէ քաղաքական ուժի մեջ և այդ ճանապարհով փորձել ինչ-որ բան փոխել երկրում:
– Ինչո՞ւ եք կարծում, թե Ձեր գաղափարը կլինի ոչ թե «ձայն բարբառոյ յանապատիե, այլ լսելիի:
– Ես, անշուշտ, հեղափոխական գործիչ չեմ և երբևէ չեմ հավակնել այդ դերին, առավել ևս՝ այդ ճանապարհը արդյունավետ չեմ համարում Հայաստանի համար: Իմ ասպարեզը քաղաքական գաղափարախոսության ասպարեզն է: Ես ունեմ համակիրների ու աջակիցների թիմ, որոնցով մենք կարող ենք լիարժեքորեն ապահովել մեր մոտեցումների ու ծրագրերի իրականացումը: Մենք հիմնականում մտահոգված ենք ներքին խնդիրներով, որոնցից գլխավորը կառավարման համակարգն է: Այս տարիներին Հայաստանում ձևավորվել է կոռուպցիոն կառավարման համակարգ, և նախորդ պաշտոնավարման շրջանում Սերժ Սարգսյանը չկարողացավ որևէ գործուն միջոց ձեռնարկել այդ համակարգի գործունեությունը կասեցնելու համար: Հայաստանի քաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունն ընդգրկված է կոռուպցիոն գործընթացների մեջ կամ որպես կաշառատու, կամ որպես կաշառակեր:
– Այս ընտրությունները մրցակցային համարո՞ւմ եք:
– Մեր պայմաններն ու պահանջներն առաջադրելուց հետո՝ այո, որովհետև մենք ստեղծեցինք իրական գաղափարների պայքարի դաշտ և նախքան ընտրությունները պետք է ապահովենք դրանց օրինականությունը:
– Ինչո՞ւ չմիացաք Արամ Հարությունյանի ու Անդրիաս Ղուկասյանի նախաձեռնությանը:
– Ես բավական երկար ձգեցի որոշմանս կայացումը և այդ մասին հայտարարեցի դեկտեմբերի վերջին. ինձ համար հասկանալի էր, որ բոյկոտը չի ստացվել: Ես չէի ուզում լինել այն թեկնածուն, որը կլինի բոյկոտը խախտողը և պարոն Սարգսյանի իշխանությունը լեգիտիմացնողը: Ըստ էության, Պարույր Հայրիկյանը, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը և Հրանտ Բագրատյանն արդեն ապահովել էին լեգիտիմացման խնդիրը: Հիմա ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ իշխանական ուժերը քաղաքական դաշտը մաքրել են հավանական ուժեղ թեկնածուներից: Երկրորդ էշելոնի մարդիկ որոշեցին մասնակցել այս ընտրություններին՝ այդպիսով լեգիտիմացնելով ընտրությունները: Իմ խնդիրն էր առնվազն այն, որ այս լեգիտիմացումը չդառնար մեր երկրում ստեղծված իրավիճակն անշրջելի դարձնելու գործոն: Եթե մենք չփոխենք իրավիճակը մինչև ընտրությունները, ապա կունենանք շատ տխուր պատկեր, ընդ որում՝ շատ երկար ժամանակով: Մեր քաղաքացին լքված է ու հիասթափված և որևէ մեկի հետ հույս չի կապում:
– Ինչպե՞ս եք վերաբերվում Ռոբերտ Քոչարյանի վերջին հարցազրույցին և այն գնահատականներին, որ սա հայտ է վերադարձի և 2018թ. ընտրությունների մասնակցության:
– Կարծում եմ, դեռ շուտ է այդքան հեռու գնալ: Անշուշտ, պարոն Քոչարյանը ունի հստակ քաղաքական ու տնտեսական շահեր, որոնց պաշտպանությունը պետք է ապահովի: Չեմ կարծում, թե Մարտի 1-ից հետո Հայաստանի հանրությունը կողջունի պրն Քոչարյանի վերադարձը: Բայց կոտրված հանրության վզին ամեն ինչ կարելի է փաթաթել, և սա է, որ մենք բոլորս պետք է կանխենք:
– Պարոն Մելիքյան, Դուք եղել եք ԼՂՀ արտգործնախարարը. կառավարման որակների առումով ի՞նչ տարբերություն կա Ղարաբաղում և Հայաստանում: Այն ժամանակ տեսնո՞ւմ էիք Հայաստանի իշխանության հակաժողովրդական ու հակապետական որակները:
– Համակարգը մոտավորապես նույնն է, բայց մենթալիտետի տարբերությունները տալիս են նաև համակարգի կառավարման տարբերություններ: Ղարաբաղում կառավարումն ավելի կուռ է և կոշտ, ղեկավարներն ավելի ընկալունակ են: Առաջնորդի անկասելի ընթացքը, որ կա Հայաստանում, Ղարաբաղում շատ ավելի մեղմ է:
– Ո՞վ է վճարել Ձեր ընտրագրավը:
– Իմ համախոհները, որոնց անունները չեմ կարող հրապարակել, քանի որ վստահ չեմ, որ նրանց նկատմամբ ճնշումներ չեն կիրառվի:
– Ի՞նչ հարց կցանկանայիք բարձրացնել:
– Կուզեի բոլորին ասել՝ չպետք է վհատվել ու մի կողմ քաշվել, չպետք է հեռանալ Հայաստանից, որը կարող է լինել բարգավաճող երկիր, որտեղ յուրաքանչյուր քաղաքացի կարող է իրեն ապահով ու պաշտպանված զգալ:
– Կարո՞ղ ենք ասել, որ մենք խոսքի ազատության պայմաններում ենք:
– Մասնակիորեն: Մենք այն կարգի երկիր չենք, որտեղ մամուլը կամ եթերը փակեն: Սա չի նշանակում, թե պետք է բավարարվենք դրանով:
