«Սպասված օրը չուշացավ: Ճիշտ Ժամանակին հասավ մատուռի օրհնության օրը` համընկնելով մատուռի կառուցման գլխավոր նախաձեռնող զինվորի` շարքային Սամվել Պողոսյանի զորացրվելու ու տունդարձի օրերի հետ: Զորամասի հրամանատարական և զինվորական անձնակազմը միմյանց պատմում էին մարտական հենակետում մի նոր, խնկաբույր մատուռի կառուցման մասին: Հրամանատարական ու հոգևորական անձնակազմը` չնայած մարտական խնդիրներով հագեցած օրվան` ժամանակ են գտնում և շտապում շնորհակալություն ու շնորհավորանք հայտնելու զինվորին ու նրա զինակիցներին ու ուխտի գնալու դեպի արդեն կառուցումն ավարած ու օրհնության պատրաստ մատուռ: Զինվորներն անչափ ուրախ էին իրենց հոգևորականների ու հրամանատարի հերթական անգամ ու հատկապես այս առիթվ իրենց այցելության համար: Մատուռի օչհնության կարգը կատարվեց ձեռամբ Մարտակերտի շրջանի հոգևոր հովիվ` արժանապատիվ Տ. Բարսեղ քահանա Անդրյանի, ով կարևորելով մատուռ կառուցելու գիտակից հավատքի առկայությունը մեր ժողովրդի երիտասարդ զավակների հոգում` մաղթեց, որ այն լինի գրավական զինվորական անձնակամի հայեցի ու Աստվածավախ դաստիարակության համար` մղելով ողջ կյանքում ծառայելու Աստծուն, ազգին ու հայրենիքին:
Շարքային Սամվել Պողոսյանը պատմելով եկեղեցու կառուցման մասին, նշեց, որ իր բանակ զորակոչված օրից երկու տարի երազել է մատուռ կառուցել և չնայած նյութական ու շինարարական միջոցների սակավությանը տևական մանրակրկիտ աշխատանքից հետո կանգնեցրեց աղոթավայր իր մարտական հենակետում: Մատուռը ցածրահասակ է այնքան, որ այնտեղ աղոթողը չի կարող կագնած լինել և զինվորը բացատրեց, որ դիտավորյալ է այդպես կառուցել, որ իր ջանքերով կառուցված մատուռում աղոթել ցանկացողը չկանգնի Աստծո առաջ, այլ խոնարհված ու ծնկած աղոթի, որպեսզի թշնամու առաջ չծնկի, քանի որ ով Աստծո առաջ չծնկի, մարդու առաջ կծնկի:
Հենակետի պաշտպան զինվորները նորակառույց մատուռի շուրջը փորել էին պաշտպանական ու կրակային խրամուղի, որն արժանացավ զորամասի հրամանատարի գովեստին` հրամայելով, որ պետք է մատուռը պաշտպանելով պաշտպանենք մեր հայրենիքը: Հիրավի, Ավարայրից մինչ այսօր նույնն է մնացել հայի հավատտն ու նվիրումն իր ազգին, եկեղեցուն և ընտանիքին: ինչպես յուրաքանչյուր հայորդի նախ իր համար եկեղեցի է կառուցում և ապա` տուն, այնպես էլ հայ երիտասարդ զինվորականն այսօր երազում է նախ իր մարտական դիրքում ու հենակետում կառուցել մատուռ ու հոգևոր անկյուն, և ապա մատուցել իր ծառայությունն ազգին ու հայրենիքին: Գիտակից հայորդի ու նվիրյալ զինվորին բարի վերադարձ հայրենի օջախ` շենացնելու և բարգավաճելու հայրենի տունն ու անդաստանը…
