Պրոդյուսեր Ալեն Սիմոնյանը Ej էլեկտրոնային պարբերականի (ejournal.am) իր բլոգում գրել է.
Ընդդիմությանը պարտադրվեց մի խաղ, որում նա մնաց առանց առաջնորդ: Բայց խոսել այն մասին, թե ընդդիմություն չկա, կարծում եմ, սխալ է: Նախ այն պատճառով, որ այս իրավիճակն ընդդիմությանը տարավ դեպի նորացում և ինքնամաքրում: 2008 թվականից հետո, երբ իշխանությունը հանձնվել էր, իսկ ընդդիմությունն այդ կապիտուլյացիան չընդունեց և դրանից տարիներ անց սկսեց երկխոսել, արդեն իսկ պարզ էր, որ իշխանափոխությունը քիչ հավանական է: Պարզ էր, որ պետք էր շարունակել ինչ-որ գործընթացներ, որպեսզի պահպանեն դեմքը:
Բայց այդ ամենը միաժամանակ տարավ դեպի լարվածության անկում, չնայած այն այդքան անհրաժեշտ էր ընդդիմությանը: Հետևանքում նրանք եկան հասան ճակատամարտին առանց փամփուշտների, քանզի ճանապարհին օդ շատ էին կրակել: Մի պահ փորձ արվեց թանկով վաճառել մեռնող իշխանին, բայց գնորդի արճիճն էլ, պարզվեց, քիչ է: Ճակատամարտը հետաձգվեց և իշխանությունը շահեց ևս 4 տարի: Այս ամենի միջով անցնելուց հետո, ըստ իս, ընդդիմությունը ունի մեկ ճանապարհ:
Միառժամանակ դադարեցնել պայքարի գոնե ակտիվ շրջանը, ետ քաշվել, թույլ տալ, որ իշխանությունը, չունենալով ռեալ վտանգ, լճանա, սկսի ինքն իրեն ուտել, զորքերում հիվանդություն տարածվի և ներքին մրցակցություն ի հայտ գա: Եվ միայն դրանից հետո գնալ ճակատամարտի նոր առաջնորդով. միայն հաղթելու:
