Ուղղաթիռի խոցումը փաստում է այն մասին, որ նախագահական երեք հանդիպումներում որևէ պայմանավորվածություն ձեռք չի բերվել: Այս մասին այսօր «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց ռուսաստանցի քաղաքագետ, Կովկասի հարցերով փորձագետ Անդրեյ Եպիֆանցևը՝ անդրադառնալով ԼՂ հակամարտության գոտում առաջացած լարվածությանը ադրբեջանական զինուժի կողմից հայկական ռազմական ուղղաթիռի խոցման հետևանքով:
Հարցին, թե ինչո՞ւ Ռուսաստանի՝ որպես ՀՀ անվտանգության երաշխավորի արձագանքը համարժեք չէ տեղի ունեցածին, նա պատասխանեց, որ Ռուսաստանի դիրքորոշումը բավական զուսպ է, քանի որ ռազմավարական առումով տեղի ունեցածը չի փոխում տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը: Ըստ նրա, ուղղաթիռի խոցումը ցավալի, ողբերգական միջադեպ է, և Ռուսաստանը դրան չի աջակցում, այլ քննադատում է, բայց կարդինալ իրավիճակ չի փոխում, իրավիճակի լարման չի հանգեցնում, պատերազմի չի հանգեցնի, ինչի համար էլ ՌԴ-ն իրեն զուսպ է դրսևորում:
«Զուսպ գնահատականների պատճառներից մեկն էլ այն է, որ Ռուսաստանի ուշադրությունը կենտրոնացած է Ուկրաինայի վրա: Ռուսաստանը Հայաստանի անվտանգության երաշխավորն է՝ այո, բայց այդ երաշխիքները նման դեպքերում չէ, որ գործի են դրվում: Եթե մենք պատկերացնենք, որ վաղը պատերազմ է սկսվում Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև, ապա Ռուսաստանը ռազմական միջամտություն չի ցուցաբերելու, միայն դիվանագիտական միջոցներով է փորձելու կասեցնել պատերազմը: Եթե պատերազմում ներգրավվի նաև ողջ Հայաստանը, ապա ՌԴ-ն ստիպված կլինի միջամտել, այդ դեպքում ՌԴ-ն պարտավոր է միջամտել: Այդ երաշխիքները վերաբերում են Հայաստանին և ոչ Ղարաբաղին: Եթե ինչ-որ բան պատահի ԼՂ-ի հետ, ապա ՌԴ-ն միայն դիվանագիտական միջոցներով է փորձելու կանխել»,- ասաց Եպիֆանցևը:
Վերջինս նաև նշեց, որ յուրաքանչյուր անգամ բարձր մակարդակի հանդիպումներից հետո, որոնք ավարտվում են առանց որևէ արդյունքի, սկսվում են լարվածություններ շփման գծում: Անդրադառնալով հակամարտող կողմերի նախագահական երեք հանդիպումների արդյունքներին՝ նա ասաց, որ նախագահները հանդիպեցին, պայմանավորվածության չեկան ինչ-ինչ հարցերի շուրջ, և հետևանքը այս լարումն էր:
«Լարվածությունը փաստում է այն մասին, որ պայմանավորվածություն ձեռք չի բերվել, որի հետևանքով Ադրբեջանը սկսում է լարել իրավիճակը: Պատճառն էլ հասկանալի է. այսօր Մինսկի գործընթացը փակուղում է, ելք չկա: Վերջին 20 տարիների ընթացքում կողմերը քննարկել են հակամարտության կարգավորման բոլոր տարբերակները: Որևէ այլ տարբերակ այսօր մտածել հնարավոր չէ: Իսկ այն, ինչ այսօր դրված է բանակցային սեղանին, չի գոհացնում կամ Երևանին, կամ Բաքվին:
Հասարակությունները երկու երկրներում այնպես են տրամադրված, որ չեն ողջունի իրենց երկրների ղեկավարների զիջումները, այսինքն՝ հասարակական տրամադրությունները ևս խոչընդոտում են առողջ բանակցային գործընթացին, կա տրամադրվածություն «ինձ՝ ամեն ինչ, հակառակորդին՝ ոչինչ», որը ոչ մի դրական արդյունքի չի հանգեցնում: Եթե Ադրբեջանը որևէ զիջման նշան դրսևորի, ապա Հայաստանը պատրաստ է որոշակի զիջումների: Բայց Բաքուն պատրաստ չէ, ուստի խոսելու բան չկա, պայմանավորվելու ոչինչ չկա: Կողմերն իրենց մեջ զիջումների ուժ պետք է գտնեն»,- մեկնաբանեց Եպիֆանցևը։
Նա կարծիք հայտնեց, որ եթե պատերազմ վերսկսվի, ապա գուցե միջազգային հանրությունը մի նոր համաձայնագիր ձևավորի 1995 թ. նման, երբ արևմտյան երկրները պարզապես նստեցին և որոշեցին բոսնիական սերբերի և խորվաթների ճակատագիրը, նրանք այդ որոշումը պարտադրեցին կողմերին: «Ես այսպիսի լուծում եմ տեսնում, բայց չգիտեմ, թե երբ կարելի է հանգել սրան»,- ասաց ռուսաստանցի փորձագետը:
