Երբ Սիրիայի հայաշատ Հալեպ քաղաքում ընդդիմության և իշխանության միջև հակամարտությունը թեժացավ, շուրջ 6000 սիրիահայեր եկան Հայաստան: Սակայն նրանցից 1000-ն արդեն մեկնել է այլ երկրներ: Հատկանշական է, որ շատերը հեռանում են ոչ թե Սիրիա այլ ուրիշ երկրներ: Ստացվում է, որ Սիրիայում ծանր պատերազմական իրադարձություններից խույս տված մեր հայրենակիցներն այդպես էլ չեն հարմարվում Հայաստանին և նախընտրում են ապրել ցանկացած ուրիշ՝ օտար երկրում:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում սիրիահայ Վարդան Թաթոյանը խիստ դժգոհություն հայտնեց Հայաստանից և նշեց, որ առաջին իսկ հնարավորության դեպքում ինքը նույնպես կլքի երկիրը. «Այստեղ միակ աշխատանքը, որ կարողացել ենք գտնել ամսական 70.000 աշխատավարձով աշխատանքն է, ինչն ուղղակի ծիծաղելի է: Բնական է, որ Սիրիա չենք կարող վերադառնալ, որովհետև այնտեղ իրավիճակը հեռու է կայուն լինելուց, և կարծում եմ նաև վտանգավոր է, բայց այլ երկրներում նորմալ ապրելու պայմաններ գտնելու դեպքում, անկասկած, կմեկնենք: Մեր բնակարանի վարձն արժե 60.000 դրամ, բա ուտելիքի, հագուստի համար գումար որտեղի՞ց գտնենք, եթե ստացած աշխատավարձով միայն բնակարանի վարձն ենք մարում»,- ասաց Վ. Թաթոյանը:
Հալեպահայ Սրբուհի Թովմասյանը, ում նախկինում սփյուռքի նախարարությունն աջակցել էր, որ վիրահատի աչքերը, «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նույնպես նշեց, որ հնարավորություն ունենալու դեպքում անպայման կմեկնի Հայաստանից. «Մենք՝ սիրիահայերս ընդհանրապես եկել ենք այն հույսով, որ այնտեղ՝ Սիրայում մի օր վիճակը կխաղաղվի, և մենք կկարողանանք վերադառնալ: Օգնություն, ճիշտ է, ստացել ենք, բայց ապրելու համար առավել նպաստավոր պայմաններ ունեինք այնտեղ՝ Սիրայում: Երբ վիճակն այնտեղ խաղաղվի և պատերազմն ավարտվի, անշուշտ, կվերադառնանք»:
Սիրիահայ Սարգիս Օլխաջին մեզ հետ զրույցում նշեց, որ նունպես դժգոհ է, որովհետև չի կարողանում բավարարել իր ընտանիքի կարիքները. «Հայաստան եմ եկել ընտանիքիս հետ, ընկերս ինձ ավտոտնակ է տվել, որպեսզի կարողանամ իմ մասնագիտությամբ աշխատել: Ես մեքենայի խլացուցիչի մասնագետ եմ, բայց աշխատանք սկսելու համար պետք է գործիք ունենամ, իսկ այն արժե 1000-1500 դոլար: Այստեղ ես ումի՞ց նման գումար ուզեմ, նույնիսկ պարտքով չեն տալիս: Գումար չունենք աշխատելու համար, եթե հնարավորություն ստեղծեն, որ մարդիկ ապրեն նորմալ պայմաններում և կարողանան բավարարել իրենց ընտանիքների հոգսերը, ապա համոզված եմ, որ ոչ ոք էլ չի գնա: Ու՞ր գնանք, արդեն չգիտենք ինչ անենք, նույնիսկ հայրենիքը մեզ չի ընդունում, այստեղ մնալն այլևս անհնար է»,- եզրափակեց Ս. Օլխաջին:
