Չնայած Հայաստանում մոլեգնում է սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամը, ամառը, միևնույն է, քաղաքական իմաստով մեծ թափով մտել է ուժի մեջ, ինչը նշանակում է, որ քաղաքական ուժերն անցել են լիակատար ամառային ռեժիմի և սառեցրել են իրենց գործողությունների զգալի մասը եղանակի ջերմացմանը զուգահեռ: Փոխարենը, միևնույն ժամանակ, գեներացվում են թեժ սպասումներ աշնանը:
Օրինակ` քառյակը հայտարարել է, որ աշնանը սպասվում են հանրահավաքներ ու վերադասավորումներ: Այլ քաղաքական ուժեր էլ կարծես թե աշնանն են սպասում` այդ մասին բացահայտ կամ քողարկված ակնարկելով հասարակությանը:
Այն, որ Հայաստանի քաղաքական ուժերը հասարակությանը շարունակաբար կերակրում են աշունների և գարունների սպասմամբ, նորություն չէ: Նրանք միշտ էլ հայտարարում կամ ակնարկում են, թե` այ, հիմա դադար ենք տալիս, որ աշնանը կամ գարնանը հնչեղ բաներ անենք, փոխենք իրավիճակը, բեկումնային զարգացումների զարկ տանք և այլն, և այլն: Այդ ամենն ավելի ու ավելի է վկայում հակառակի՝ ընդդիմության և ընդհանրապես` քաղաքական ուժերի անզորության մասին, որովհետև հակառակ պարագայում նրանք չէին շարունակի հասարակությանը կերակրել աշնանային կամ գարնանային հռչակագրերով կամ ակնարկներով:
Սեզոնային քաղաքականության այդ հատկանիշը վկայում է Հայաստանի քաղաքական կուսակցությունների անկենսունակության մասին, և պատահական չէ, որ ներկայումս Հայաստանի հասարակական օրակարգում առաջացել է կուսակցականության և քաղաքացիականության դիլեմայի հարցը:
Նորմալ երկրներում, նորմալ քաղաքական համակարգերում կամ նորմալ կուսակցությունների պարագայում այդ դիլեման չպետք է առաջանար, իսկ քաղաքացիական նախաձեռնություններն ու կուսակցություններն էլ պետք է գործեին միմյանց չխանգարելով, և եթե չհամագործակցեին էլ իրար հետ, ապա առնվազն չպետք է խանգարեին միմյանց և չպետք է էերգիա ու ժամանակ ծախսեին` մնացյալ հանրությանը համոզելու համար, թե ով է իրենցից ավելի անկեղծ, նվիրված և արդյունավետ գործում:
Ահա այս իմաստով այդ դիլեմայի առկայության համար առաջին պատասխանատուն քաղաքական ուժերն են, որոնք չկարողանալով արդյունավետ կատարել իրենց գործառույթները` ստիպված են մրցակցել իրենցից շատ ավելի փոքր ծավալ ունեցող, բայց շատ ավելի մեծ պոտենցիալ և արդյունավետություն կրող քաղաքացիական շարժումների հետ: Եվ ինչպես որ այդ մրցակցությունն ու վեճն է ընդամենը ինքնապահպանության մի քայլ, նույն կերպ էլ այդպիսի մի քայլ է սեզոնային խոստումների քաղաքականությունը՝ «էշ, մի սատկի, գարուն կգա», կամ` «էշ, մի սատկի, աշուն կգա» ժողովրդական ասույթի մոտիվներով:
Այլ կերպ ասած` քաղաքական ուժերը կարծես թե իսկապես հայտնի կենդանու տեղն են դրել հասարակությանն ու կերակրում են սեզոնային բնույթի խոստումներով` իրականում ընդամենը ամեն աշուն արդարացնելով գարնանային տապալումները և ամեն գարուն արդարացնելով աշնանային անհաջողությունները կամ անարդյունավետությունը:
Լուսանկարը` PAN Photo-ի
