ՀՀԿ-ական Համլետ Հարությունյանը հայտարարել է, որ դժգոհ է «Հայաստան» համահայկական հեռուստամարաթոնին սփյուռքահայության հանգանակության չափից: Կասկած չկա, որ Հարությունյանը արտահայտում է, այսպես ասած, իշխանահաճո դժգոհություն, այլապես հազիվ թե նա համարձակվեր այն արտահայտել: Այսինքն` ՀՀԿ-ն է սփյուռքից դժգոհ, այդ իսկ պատճառով էլ Հարությունյանը նաև նշում է, որ հավաքված 21 միլիոնից 11-ը Մոսկվան է տվել:
Այսինքն` Հայաստանի իշխանությունը սկսում է կարծես թե նաև իր դիրքորոշումն ու վերաբերմունքը արտահայտել, այսպես ասած, ռուսական սփյուռքի նկատմամբ, որին արդեն երկար ժամանակ է` հակադրում են Հայաստանում արևմտյան սփյուռքին կամ Հայաստանից հեռացած արևմտյան սփյուռքին:
Սա այն ենթատեքստն է, որ նրբորեն թաքնված է ՀՀԿ-ականի հայտարարության տակ, նրա մասով` իհարկե, ենթագիտակցաբար, իսկ ՀՀԿ-ի տրամադրությունների և մթնոլորտի մասով՝ բավական հիմնարար:
ՀՀԿ-ականները հիասթափված են և հիմա փորձում են երեսով տալ սփյուռքին` բերելով Մոսկվայի «գերազանցիկ» սփյուռքի օրինակը, որն իր ներդրումները Հայաստանում առաջ է տանում բոլորին հայտնի խորհրդա-ռուսական կոռուպցիոն համակարգի կանոնների և տրամաբանության հետ ներդաշնակ համագործակցությամբ:
ՀՀԿ-ականներին զայրացրել է, որ արևմտյան սփյուռքը Հայաստանում փող ներդնելու համար օրենք և իրավունք, սեփականության պաշտպանության դատական անկախ համակարգ է ակնկալում, չի ակնկալում «ատկատներ», կաշառք, պաշտոնեական դիրքի չարաշահում, իշխանության ու բիզնեսի սերտաճում, չի ակնկալում խաբեություն: ՀՀԿ-ականները չեն ներում, որ արևմտյան սփյուռքի ներդրողները դժգոհ են իրենց նվիրաբերած գումարները ծախսելու արդյունավետությունից և չեն ուզում հարստացնել կոռումպացված իշխանական համակարգը, հանդիսանալ այդ համակարգի դոնորը:
ՀՀԿ-ն չի ներում արևմտյան սփյուռքի այդ սկզբունքայնությունը, չի ներում, որ արևմտյան սփյուռքը իր դառը փորձից ելնելով` այլևս կուլ չի տալիս ուռա-հայրենասիրական խայծերը, ու դրանք այլևս չեն մնում սփյուռքի կոկորդին:
Այդ իրողությունը ՀՀԿ կոկորդին է մնացել, և ՀՀԿ-ն դժգոհ է: Սփյուռքից դժգոհելու փոխարեն` ՀՀԿ-ն ավելի լավ է դժգոհի իրենից, իր գոյությունից, և եթե Համլետ Հարությունյանն ու կուսակցական ընկերները ցանկանում են սփյուռքի առավել շռայլ հանգանակություն, ապա նախ` թող ստեղծեն դրա համար վստահություն ներշնչող ներերկրային վիճակ, ինչում, որպես առաջին քայլ, պետք է լինի ինքնալուծարումը, հրաժարումը իշխանության բոլոր լծակներից՝ նախագահի պաշտոնից սկսած, և Հայաստանում նոր իշխանության ձևավորման գործընթաց իրականացնեն:
Բայց որևէ մեկը այդ աստիճան միամիտ չէ` հավատալու համար, որ ՀՀԿ-ն կգնա այդօրինակ ինքնասպանության: ՀՀԿ-ի համար գործում է մահ կամ իշխանություն սկզբունքը: Եթե գործեին այլ սկզբունքներ, ապա ներկայումս խնդիրը ինքնին գոյություն չէր ունենա, և համազգային հանգանակության կարևոր մեխանիզմը կաշխատեր շատ ավելի արդյունավետ, իսկ դրանից բացի` Հայաստանում շատ ավելի մեծ կլիներ սփյուռքի ներդրումային ներկայությունը` նպաստելով պետության և հասարակության համակողմանի զարգացմանը:
