Ասում են` ամեն մարդ իր թուլությունն ունի: Մեկի համար դա ծխախոտն է, մյուսի համար` դժգոհությունը:
Բայց կան նաեւ իրոք յուրահատուկ-«գինեսային» թուլություններ: Հայաստանի վարչապետի թուլությունն էլ դասախոսությունն է: Հայտնի է, որ Տիգրան Սարգսյանն ի վերուստ օժտված է դասախոսական տաղանդով: Կարելի է նույնիսկ ասել, որ նա առիթ ու ժամանակ չի կորցնում հերթական դասախոսությունը կարդալու համար` դրանով գուցե նպատակ ունենալով կոտրել չխոսկան վարչապետի տարիներով ամրապնդված կարծրատիպը: Ընդ որում, հարկ է նշել, որ վարչապետը խորհրդային ժամանակաշրջանի դասախոսի առանձնահատկություններ ունի. ամեն ինչ զուտ տեսական, նույնիսկ երազա-միրաժային հիմքի վրա է կառուցված: Արդյունքում` ականատեսն ենք դառնում մի իրավիճակի, երբ կառավարության նիստերը վերածվում են գեղեցիկ եւ ռիթմիկ դասախոսությունների` Հայաստանի ցնցող ապագայի, «Հայկական աշխարհ» կոչվող «մինի-չինգիզխանական» տեսիլքի, հեռահար ռազմավարական ծրագրերի եւ այլ չափազանց կարեւոր ու իրականության հետ քիչ աղերսներ ունեցող թեմաների մասին:
Դասախոսությամբ հանդես գալու ձգտումն այնքան մեծ է, որ Տիգրան Սարգսյանը սեփական բլոգ է պահում, որպեսզի կարողանա փրկել կառավարության նիստերի ժամանակ չհնչած մտքերը: Բայց լինում է նաեւ այնպես, որ Հայաստանի վարչապետը կարողանում է գերազանցել նաեւ ինքն իրեն: Այդպես եղավ նաեւ վերջերս, երբ վարչապետն անդրադարձավ մեր «ջերմեռանդ» հարեւանին` Իրանին: Բոլորս էլ հասկանում ենք, որ վարչապետը դեռեւս իրանական այցելության ազդեցության տակ է. բազմապիսի բարձրաստիճան հանդիպումները, մեկ ընդհանուր` ոչ թե ֆուտբոլային, այլ մաքսային դարպասի ստեղծումը, արդյունաբերական գոտու կառուցումը եւ «Հայկական աշխարհի» հիմքը հանդիսացող հայ-իրանական համատեղ սպանդանոցի նախագիծը յուրաքանչյուր հայի էլ հունից կհանեն, բայց արդյո՞ք այնքան, որ մարդ մոռանա, թե ամբողջ աշխարհն այժմ պայքարում է այդ երկրում հաստատված իսլամիստական ռեժիմի դեմ, ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհուրդը մինչ նիստը սկսելը` առավոտյան սուրճի հետ նոր պատժամիջոց է ընդունում Իրանի դեմ, եւ գնալով ավելի շատ հրթիռային եւ հակահրթիռային համակարգեր են տեղադրվում հարեւան բոլոր երկրներում: Բայց Տիգրան Սարգսյանն անդրդվելի է. եթե Իրանում իշխանությունը լինի ոչ թե այս, այլ մեկ ուրիշ վարչակազմի ձեռքում, ապա «մենք կունենանք լուրջ բացասական գործընթացներ տարածաշրջանում, որոնք կազդեն ողջ աշխարհի իրավիճակի վրա»: Ես վստահ եմ, որ նույնիսկ Իսլամական հեղափոխության հեղինակները չէին կարողանա այսքան վերջնականորեն արդարացնել ու հիմնավորել սեփական իշխանության գոյությունը, ինչպես դա արեց հարգարժան վարչապետը: Իսլամական հեղափոխության պահապանների բրիգադը եւս պետք է Տիգրան Սարգսյանից սովորի ու սովորի: Ուշադրություն է պետք դարձնել, թե միանգամից ինչպիսի «լսարանի» է դիմում վարչապետը. իրանցիներ, ովքեր չեն հասկանում, թե իրենց ինչ է պետք եւ «էշ-էշ» դուրս էին եկել փողոց, ընդդիմադիր կրոնական առաջնորդներ, ովքեր ոչինչ չեն հասկանում տարածաշրջանային շահը նեղ-անձնական-ազգայինից վեր դասելուց, եւ վերջապես մի ամբողջ միջազգային հանրություն, որ կարող է գալ վարչապետի մոտ քննության եւ «կտրվել»` դասերից բացակայելու պատճառով:
Լուսանկարը` Գագիկ Շամշյանի
