«Հրապարակ»-ը գրում է. «Ի տարբերություն 1999թ. հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործներ կամ ոճիրին այս կամ այն կերպ առնչված, ապա կասկածելի հանգամանքներում վաղաժամ մահացած Նորայր Եղիազարյանի, Վռամ Գալստյանի, Համլետ Ստեփանյանի, Մուշեղ Մովսիսյանի, Ռոզա Հովհաննիսյանի, Հասմիկ Աբրահամյանի, Տիգրան Նաղդալյանի (չհաշված բոլոր իմաստներով կես-մարդ Միսակ Մկրտչյանին և Սերոբ Տեր-Պողոսյանին)՝ Տիգրան Նազարյանը հասցրել է անել իր քայլը: Թերևս, իր խորտակված կյանքի վրեժն է լուծել կամ մեզ անհայտ շարժառիթներ է ունեցել:
Բոլոր նրանց համար, ովքեր կասկածում են, որ «Հայլուրի» Տիգրան Նազարյանին հենց այնպես չէին աքսորել Ամերիկա, և հենց այնպես չէր, որ հետագայում խուսափում էին անգամ նրա ամերիկյան հեռախոսազանգերին պատասխանել:
… Ահաբեկչությունից հետո մոտ 2 ժամ Նաիրիի հետ զրուցած Տիգրան Նազարյանն իրականում հրաշալի հասկանում էր, թե ինչի համար է ինքը համարվում կարևորագույն վկա:
Ամերիկյան մեր աղբյուրի տեղեկացմամբ՝ Տիգրան Նազարյանը դատարանում չասած և ասուլիսին կեսբերան ակնարկած իր ամբողջ տեղեկատվությունը հանձնել է տեսաժապավենին:
…Թե ում է հասցեագրել Նազարյանն իր խոսքը և ում է այն վստահել՝ մենք չենք հրապարակում, մնալով պայմանավորվածության շրջանակներում: Մեզ հաջողվել է, սակայն, ճշտել որոշ մանրամասներ, մասնավորապես այն, որ Նազարյանի բացահայտումները պարունակում են ուղղակի մեղադրանք Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի, Ալիկ Հարությունյանի և էլի մի քանիսի հասցեին: Տիգրան Նազարյանի տեսաուղերձը նույնիսկ վերնագրված է. «Իմ վերջին և ուշացած հաղորդումը»: Ընթերցողի իրավունքն է կռահել, թե ում կարող էր ուղարկած լինել այն Տիգրանը, սակայն նա, ում փոխանցվել է այդ տեսաձայնագրությունը, գտնում է, որ ներկա պահին այն ջրի երես հանելը նպատակահարմար չէ, և պետք է սպասել ավելի հարմար պահի, այդ ընթացքում նախ ստուգելով դրա իսկությունը, կոնկրետ պարզել, թե արդյո՞ք այն մոնտաժված կամ կեղծ չէ, և ապա ձեռք բերել լրացուցիչ ապացույցներ ու հիմնավորումներ»:
Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում:
