Չգիտես ինչու, հասարակության մի զգալի մասը անակնկալի է եկել Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնում Գալուստ Սահակյանի նշանակման կապակցությամբ կազմակերպված ընտրություններում ԲՀԿ-ի պահվածքից, որը, ըստ էության, սատարեց ՀՀԿ-ի թեկնածու Սահակյանին: Մինչդեռ անակնկալ չէր կարող լինել ոչ միայն ԲՀԿ-ի պահվածքում, որը նույնիսկ ընդդիմություն համարվելուց համառորեն հրաժարվում էր այնպես, ինչպես քրեորեն հետապնդելի արարքից, այլև ընդհանրապես:
Բավական է ընդամենը հիշել, թե ինչ էր հայտարարում Սերժ Սարգսյանը Հովիկ Աբրահամյանի թեկնածությունը ՀՀԿ-ի գործկոմին ներկայացնելիս: «Վերջին օրերի ընթացքում պարոն Աբրահամյանի հետ մենք երկար ենք խոսել ներկայի ու մեր ապագա ծրագրերի մասին: Ես անկեղծորեն ներկայացրել եմ բոլոր այն թերահավատությունները, որոնք կան անգամ մեր թիմակիցների մոտ՝ կապված ներթիմային միասնականության, այլ քաղաքական ուժերի հետ մեր հարաբերությունների կամ հասարակական տարբեր շերտերի կողմից հնարավոր ընկալումների հետ: Բոլոր խնդիրների մասին խոսել ենք անկեղծ, բաց, ու ես ստացել եմ պարոն Աբրահամյանի հստակ հավաստիացումները: Մեր շարքերում առկա հնարավոր մտահոգությունները պարոն Աբրահամյանը խոստացել է շատ արագ փարատել իր ակտիվ քայլերով, քաղաքական հստակ ուղերձներով»,- հայտարարել էր Սերժ Սարգսյանը՝ ներկայացնելով Հովիկ Աբրահամյանին:
«Հովիկ Աբրահամյանը մի կողմից՝ հաջողություններ է արձանագրում այն իմաստով, որ կարողացել է սանձել ԲՀԿ-ին և փարատել ՀՀԿ-ի վախերը, սակայն մյուս կողմից՝ նա ըստ էության հայտնվել է իր իսկ հավաստիացումների և խոստումների պատանդի կարգավիճակում ու ստիպված է հավատարմությունը ՀՀԿ-ին ապացուցել անընդհատ»:
Սրանով, ըստ էության, Սերժ Սարգսյանն ասում էր, որ Հովիկ Աբրահամյանը խոստացել է արագորեն փարատել ՀՀԿ-ականների այն մտահոգությունները, որ կարող էին կապված լինել ներիշխանական ճաքերի, հակադիր ճամբարների և այլնի հետ, այն մտահոգությունները, որ իշխանական համակարգը բաժանվել է երկու մասի, և մի մասը կարող է խժռել մյուսին, կամ, այլ կերպ ասած, ԲՀԿ-ն խժռել ՀՀԿ-ին:
Եվ ահա այն, ինչ տեղի ունեցավ Ազգային ժողովի նախագահի ընտրություններում, ըստ էության Սերժ Սարգսյանին և ՀՀԿ-ի մեծամասնությանը Հովիկ Աբրահամյանի տված խոստումների և հավաստիացումների կատարումն էր, թե՝ մտահոգվելու ոչ մի խնդիր չկա, որ ԲՀԿ-ն ՀՀԿ-ի հետ է, և եղած բոլոր խնդիրները կապված էին բացառապես Տիգրան Սարգսյանի և նրա թիմի հետ ու ոչ թե ՀՀԿ-ի:
Ապրիլի 29-ին հայաստանյան խորհրդարանում ականատես ենք եղել Հովիկ Աբրահամյանի խոստումների կատարմանը՝ որևէ այլ բան տեղի չի ունեցել, որևէ զարմանալի բան տեղի չի ունեցել:
«Հովիկ Աբրահամյանը հայտնվել է մի այնպիսի իրավիճակում, երբ ստիպված է լինելու ամեն օր ապացուցել, որ հավատարիմ է խոստմանն ու հավաստիացումներին, որ չի գնալու դավաճանության կամ դավադրության ճանապարհով»։
Որքանո՞վ սա կբերի Հովիկ Աբրահամյանի դերի բարձրացման՝ դեռ վաղ է խոսել, որովհետև Հովիկ Աբրահամյանը հայտնվել է մի այնպիսի իրավիճակում, երբ ստիպված է լինելու ամեն օր ապացուցել, որ հավատարիմ է խոստմանն ու հավաստիացումներին, որ չի գնալու դավաճանության կամ դավադրության ճանապարհով:
Այսպիսով՝ Հովիկ Աբրահամյանը մի կողմից՝ հաջողություններ է արձանագրում այն իմաստով, որ կարողացել է սանձել ոչ իշխանականների դրոշակակիր ԲՀԿ-ին և փարատել ՀՀԿ-ի վախերը, սակայն մյուս կողմից՝ նա ըստ էության հայտնվել է իր իսկ հավաստիացումների և խոստումների պատանդի կարգավիճակում ու ստիպված է հավատարմությունը ՀՀԿ-ին ապացուցել անընդհատ: Այլ կերպ ասած՝ Աբրահամյանը ըստ էության հայտնվել է մի դերակատարման մեջ, որի ֆունկցիան իշխանական համակարգում տարաձայնությունները, այսպես ասած, «ներս գցելն» է: Ողջ հարցն այն է, թե ինչքան տարաձայնություն իր մեջ կարող է տեղավորել Հովիկ Աբրահամյանը:
