Սերժ Սարգսյանն այսօր մեկնում է Ռումինիայի մայրաքաղաք Բուխարեստ, որտեղ տեղի է ունենալու ԵԺԿ համագումարը: Կարելի է չկասկածել, որ Սերժ Սարգսյանը Բուխարեստում այսօր եվրոպացիների ականջները կշոյի եվրաինտեգրացիայի անհագ ծարավի մասին իր հերթական ելույթով` փորձելով ներկայանալ որպես 21-րդ դարի մեծագույն բարեփոխիչ: Իսկ այդ ընթացքում Հայաստանի ԱԽՔ Արթուր Բաղդասարյանը Մոսկվայում է և հանդիպումներ է ունենում տեղի իշխանության, նաև ՀԱՊԿ-ի ղեկավարության հետ: Արթուր Բաղդասարյանն էլ Մոսկվայում, անկասկած, ամեն ինչ կանի հավատացնելու համար, որ Սերժ Սարգսյանը Բուխարեստում ընդամենը «լապշա է կախ տալիս» եվրոպացիների ականջներից, իսկ իրականում մինչև ականջների ծայրը նվիրված է ռուսներին:
Ինչո՞ւ կամ ինչպե՞ս են հավատում Արևմուտքը կամ Ռուսաստանը այդ երկակի խաղին, որ արդեն տարիներ շարունակ վարում է Հայաստանի իշխանությունը` փորձելով այդ միջոցով արտաքին հովանավորներ գտնել իր պարբերական վերարտադրության համար:
Իսկ ո՞վ ասաց, որ հավատում են: Որևէ մեկը թող չկասկածի, որ թե՛ Արևմուտքում, թե՛ Ռուսաստանում չեն հավատում Հայաստանի իշխանության երդումներին: Եվ այդ իշխանության հաջողությունն իրականում նրանում է, որ երկուստեք չեն հավատում այդ երդումներին: Եթե հանկարծ որևէ մեկը հավատաց, դա կարող է Հայաստանի իշխանության վրա շատ թանկ նստել, բայց ոչ ոք չի հավատում Հայաստանի երդումներին: Դրա համար էլ Արևմուտքն էլ, Ռուսաստանն էլ աստիճանաբար ուժեղացնում են ճնշումը Հայաստանի վրա: Նրանք ունեն, բնականաբար, ճնշման տարբեր լծակներ, տարբեր մեթոդներ, ունեն գործունեության տարբեր ավանդույթներ, բայց ճնշումն ակնհայտորեն երկուստեք մեծանում է: Եվ այստեղ Հայաստանի համար վտանգներն ու հնարավորությունները դառնում են 50/50:
Մի կողմից` Հայաստանն ուղղակի կարող է ճզմվել Արևմուտքի և Ռուսաստանի արանքում, մյուս կողմից` Հայաստանը կարող է օգտագործել մրցակցության այդ սրացումը, բայց դրա համար նախ պետք է հասկանալ, թե ինչ է ուզում Հայաստանն ընդհանրապես: Մինչդեռ դա հասկանալը կարծես թե չափազանց բարդ է, որովհետև Հայաստանը թե՛ իշխանական, թե՛ ընդդիմադիր դաշտերի մակարդակով հանրայնորեն չի ձևակերպել իր ցանկություններն ու պատկերացումները, և այս առումով չկա որևէ լեգիտիմ կոնցեպտ, որի վրա հնարավոր է կառուցել Հայաստանի մարտավարությունն այդ բարդ պայմաններում:
Իսկ քաղաքական սուբյեկտները, այդ ամենով զբաղվելու փոխարեն, զբաղված են նախագահական ընտրություններից առաջ արտաքին դիրեկտիվների սպասումով, թե ինչպես կդասավորվեն աստղերը Արևմուտքում և Ռուսաստանում, ու այդ դասավորությունն ինչպես կդասավորի քաղաքական ուժերին Հայաստանում: Դրա համար էլ որևէ քաղաքական ուժ չի համարձակվում կոնկրետ խոսել նախագահական ընտրություններում իր անելիքների մասին և բոլորը զբաղված են դետեկտիվ «գրելով»:
