1881թ. այս օրը Կարինում (Էրզրում) բարերար Մկրտիչ Սանասարյանը Կարապետ Եզյանցի խորհրդով և Հայ առաքելական եկեղեցու Պոլսի թեմի առաջնորդ Մաղաքիա Օրմանյանի օրհնությամբ Կարինում հիմնադրեց Սանասարյան (Սանասարեան) վարժարանը:
Վարժարանի սաները հայեր էին, կրթությունը տարվում էր հայերենով, թեև գրաբարից և աշխարհաբարից բացի անցնում էին թուրքերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, կրոնական առարկաներից բացի` հայոց, օսմանյան և ընդհանուր պատմություն, աշխարհագրություն, կենսաբանություն, բնագիտություն, թվաբանություն, երկրաչափություն, եռանկյունաչափություն և այլն:
Ուսուցիչները Մկրտիչ Սանասարյանի նպաստով եվրոպական բուհերում կրթություն ստացած անձինք էին: 1885թ. Սանասարյանը անձամբ մեկնում է Կարին, գոհանում արդյունքով և վերադարձից հետո գրում իր կտակը, որով իր ունեցվածքը կտակում է իր անունը կրող վարժարանին:
1899-1900թթ. ուստարում կրթօջախը թուրքական պետության կողմից ճանաչվում է որպես բարձրագույն նախակրթարան և միջնակարգ վարժարան, ինչը հնարավորություն էր տալիս շրջանավարտներին առանց քննության ընդունվել Թուրքիայում գործող պետական համալսարանները:
1912թ. Կ.Պոլսի հոգաբարձուների խորհուրդը որոշում է Սանասարյան վարժարանը փոխադրել Սեբաստիա: Իմանալով այդ մասին՝ Կարինի հայությունը վարժարանների ընդհանուր տեսուչ Ռոստոմ Զորյանի գլխավորությամբ դեմ է կանգնում որոշմանը. գույքի մի մասը թողնվում է տեղում, և շուտով նույն շենքում գործել է սկսում Նոր Սանասարյան անվամբ վարժարանը, իսկ Սեբաստիայում` Սանասարյան գիշերօթիկը:
Երկու կրթական հաստատություններին էլ դժբախտ ճակատագիր էր վիճակված՝ Սեբաստիայի սաներն ու ուսուցիչները զոհ գնացին Հայոց եղեռնին, իսկ Քեմալ Աթաթուրքը 1919թ. հուլիսի 23-ին հենց Կարինի Նոր Սանասարյան վարժարանի շենքում գումարեց թուրք ազգայնականների համագումարը:
