Դիարբեքիրում այսօր քննարկվող «Տեղական ԶԼՄ-ների դերը հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման հարցում» թեմայի շրջանակներում թուրք լրագրող Մուչահիթ Չեյլանը ցանկացել է իմանալ, թե հայ-թուրքական հարբերությունների հետ կապված՝ ինչ սպասումներ ունեն հայերը նման քննարկումներից և, առհասարակ, ինչ են ուզում:
Նա նշել է, թե այսօր աշխարհը գնում է գլոբալացման: Որպես օրինակ՝ նշել է Եվրամիությունը, որտեղ սահմաններ չկան: Աշխարհն այսօր, ըստ նրա, հանգում է այն մտքին, որ պետք է սահմաններ չլինեն, մյուս կողմից՝ Մերձավոր Արևելքում թույլ տրված սխալների արդյունքում վրեժխնդրության գործընթաց է սկսվել, որը քաղաքական հաշվարկներ է ծնում, և որպես ԶԼՄ-ներ` իրենք անհանգիստ են այս հարցում:
«Մենք` որպես լրագրողներ, ունենք սկզբունքներ։ Մեր հիմնական նպատակը մարդու իրավունքների զարգացում ապահովելն է։ Ես մարդկային հարաբերությունների հենքի վրա հարաբերություններ կառուցելու կողմնակից եմ»,- ասել է Մուչահիթ Չեյլանը:
Խոսելով Հայաստան-Թուրքիա հարաբերություններից՝ նա նշել է, որ այս հարցում մեծ է արևմտյան երկրների աջակցությունը, սակայն հասարակության համար ԶԼՄ-ները ևս կարևոր դեր ունեն ճիշտ տեղեկատվություն մատուցելու տեսանկյունից: Ըստ նրա` կարևորը մարդիկ են, կարևորը ներողամտությունն է, որը հասարակությանը պետք է պատվաստվի ԶԼՄ-ների կողմից: Դրա համար երկու երկրներում պետք է նստեն ու մտածեն հարցը ինչպես լուծել, եթե 90 տարի է՝ այն չի լուծվում: «Պետք է ասեմ, որ աշխարհում արդեն սահմաններ չկան: Ընկերաբար, եղբայրաբար ապրել ենք հայերի հետ, այսօր մենք բաժանված ենք իրարից և շատ տարբեր չափումների մեջ ենք ապրում»,- ընդգծել է նա:
Թուրքիայում հրատարակվող «Ակոս» թերթի լրագրող Լիլիթ Գասպարյանը, որը երկու տարի է՝ ապրում է այնտեղ և համագործակցում թուրքական ԶԼՄ-ների հետ, իր ելույթում նշել է, որ պետք է ճիշտ լրագրող լինել, առաջին հերթին հեռու մնալ ազգայնականությունից, ազգային ինքնության հիման վրա նորություն չստեղծել ու տարածել:
Նրա խոսքերով` կարևոր է ատելությամբ չխոսելը, ատելությամբ չգրելը։ Մինչդեռ Թուրքիայում խաղաղության լեզվով չեն խոսում։ Մինչև դա չլինի՝ երկու երկրների հարաբերություններում դրական տեղաշարժ չի լինի: Բացի այդ, ըստ նրա, հայ և թուրք լրագրողների միջև կապ չկա, նրանք իրար հետ չեն շփվում՝ չհաշված նեղ շրջանակները, չեն հասկանում իրար:
Ամփոփելով` Լիլիթ Գասպարյանը նշել է, որ ազգայնականությունը, ազգային ինքնությունը և օբյեկտիվ լրագրությունը տարբեր բաներ են, և պետք է հնարավորինս շատ խաղաղության մասին խոսել ու խաղաղության լեզուն գործածել, իսկ դրանում լրագրության դերը շատ կարևոր է:
Դիարբեքիր, Թուրքիա
