Հայաստանի զինված ուժերի սպա Գուրգեն Մարգարյանին կացնահարած ադրբեջանցի ոճրագործ Ռամիլ Սաֆարովին Հունգարիան արտահանձնել է Ադրբեջան, իսկ Իլհամ Ալիևն էլ, բնականաբար, ներում է շնորհել նրան: Սաֆարովը շուտով հերոս էլ կհռչակվի՝ կարող ենք չկասկածել, ինչպես հերոս հռչակվեց այն դիվերսանտը, որը մի քանի հայ զինվորների էր գնդակահարել ու սպանել հայկական կողմում: Սա ադրբեջանական ձեռագիրն է, ոչ՝ դեմքը, և որքան էլ այն այլանդակ է, այստեղ մենք անելիք կարծես թե չունենք:
Մեր անելիքը այլ պետք է լիներ՝ թույլ չտալ, որպեսզի Հունգարիան հանձնի Սաֆարովին Ադրբեջան և այդպիսով պահել մեր զոհված սպայի հիշատակն ու Հայաստանի Հանրապետության պատիվը: Սակայն Հայաստանը ըստ էության չկարողացավ դա անել՝ մատնվելով պապանձված լռության: Հայաստանը պետք է որ արտգործնախարարություն ունենար, որը պետք է տեղեկացված լիներ, մշտապես հետևեր Սաֆարովին, նրա շուրջ անցուդարձին: Բայց, փաստորեն, ադրբեջացիները նրան տանում են տուն, իսկ Հայաստանի համապատասխան կառույցը նույնիսկ ձայն չի հանում այս ընթացքում:
Մի քանի օր առաջ ԱԳՆ-ն տեղեկություններ էր տարածում այն մասին, թե ինչպես է նախարար Նալբանդյանը այցելություններ կատարել Նոր Զելանդիա, Ֆիլիպիններ, հանդիպումներ ունեցել այնտեղ կամ, այլ կերպ ասած, մի լավ հանգստացել խաղաղօվկիանոսյան ավազանում: Եվ սա ըստ էության այն ժամանակ, երբ ադրբեջանցիները աշխատում էին Հունգարիայի հետ Սաֆարովին ազատելու ուղղությամբ: Եվ այսքանից հետո ամենատրամաբանական քայլերից մեկը, որ պետք է կատարվի Հայաստանում, արտգործնախարարության ողջ կազմը աշխատանքից ազատելն է՝ նախարարից սկսած:
Ինչո՞վ էր զբաղված Հայաստանի անվտանգության համակարգը, եթե, իհարկե, կա այդպիսի համակարգ ընդհանրապես, և այդ համակարգը ունա՞կ է, բացի սիրիահայերին արտաքսելուց, այլ՝ ավելի լուրջ հարցերում գործել լուրջ մակարդակով: Ընդհանրապես, այս կոնկրետ դեպքը բացահայտում է այն խայտառակ վիճակը, որ առկա է Հայաստանում՝ որպես պետություն: Սա ապտակ էր մեր պետությանը, ամոթալի ապտակ, երբ մենք չկարողացանք տեր կանգնել մեր սպանված հայրենակցի հիշատակին, իսկ ադրբեջանցիները տեր կանգնեցին ու ազատեցին իրենց մարդասպանին: Եվ այս ապտակը ունի նաև մեկ այլ շերտ կամ ենթաշերտ:
Բանն այն է, որ Սաֆարովին ազատելու հարցում, ինչպես գրում են ադրբեջանական լրատվամիջոցները, մեծ ներդրում է ունեցել ադրբեջանցի հայտնի գործարար և Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինի համակուրսեցի Իլհամ Ռագիմովը: Սա արդեն ապտակ է՝ ճակատագրի հեգնանքախառն: Սակայն սրանից, իհարկե, ապտակի ձայնը ոչ նվազում է, ոչ ուժգնանում, քանի որ խնդիրը՝ պետության անզորությունն ու կոնկրետ հարցում անկենսունակությունը, ակնառու է ինքնին: Այստեղ է, որ պայթում են այն փուչիկները, որ իշխանությունը փչում է այս կամ այն առիթով և մատուցում հասարակությանը՝ ամպագոռգոռ բառեր ասելով պետականաշինության, հայրենասիրության վերաբերյալ:
Պարոնա՛յք, այս դեպքը, ցավալիորեն, ևս մեկ անգամ ակնառու կերպով ցույց տվեց, թե ինչ կա իրականում այդ ամպագոռգոռ բառերի և պաթետիկ ճառերի տակ, և ինչը ու ինչպես է իրականում շինվել ու շինվում այսքան ժամանակ, և ինչ է կառուցվել պետության փոխարեն:
