Անցնող շաբաթվա ընթացքում պարզ դարձավ, որ Հայաստանի պետական պարտքը անցած երկու տարիների ընթացքում ՀՆԱ-ի հանդեպ մոտ 47 տոկոսից մինչև տարվա վերջ կհասնի մոտ 55 տոկոսի: Սա դեֆոլտ չէ, սակայն հինգ րոպե է պակաս դեֆոլտային իրականությունից: Փաստորեն, երկու տարի շարունակ Հայաստանը պարզապես ապրել է պարտքով: Այդ ընթացքում մարդիկ, որոնց քաղաքականության արդյունքում Հայաստանը ապրել է պարտքով, աշխատավարձ են ստացել, պետության հաշվին էկզոտիկ գործուղումների մեկնել, ծառայողական շքեղ ավտոմեքենաներից են օգտվել հարկատուների հաշվին, մի խոսքով՝ վայելել են կյանքը: Եվ այս ամենի համար հասարակությունը ոչ միայն նրանց կանոնավոր աշխատավարձ է վճարել, այլև, ըստ էության, վճարելու է նրանց այդ վայելքները ապագայում էլ, քանի որ այդ մարդիկ ավելացրել են պետական պարտքը վտանգավոր աստիճանի հասցնելով: Այսինքն՝ հասարակությունը նրանց վճարել է կանխիկ, սակայն դեռ վճարելու է նաև ապագայում: Եվ այս մասին կառավարության համար իր պատասխանատվության վերաբերյալ հայտարարող Հանրապետական կուսակցությունը լռում է:
ՀՀԿ խոսնակը հայտարարել է, որ ինչպիսին էլ լինի կառավարությունը՝ կուսակցական թե անկուսակցական, միևնույն է, այն ՀՀԿ-ի կառավարությունն է, և ՀՀԿ-ն է եղել պատասխանատու ե´ւ Տիգրան Սարգսյանի, ե´ւ Հովիկ Աբրահամյանի, ե´ւ պատասխանատու է նաև Կարեն Կարապետյանի կառավարության համար: Կնշանակի, որ ՀՀԿ-ն պատասխանատու է Հայաստանի պետական պարտքի գերվտանգավոր ցուցանիշի համար: Այսինքն՝ սա, ըստ էության, ոչ թե նախորդ կառավարության, այլ ներկայիս ՀՀԿ-ի գործունեության հետևանքն է: Որովհետև, եթե ամեն ինչ դրվի նախորդ, հեռացող կառավարությունների վրա, ապա դա ոչ մի խնդիր չի լուծում, ՀՀԿ-ն որպես իշխող ուժ պատասխանատվությունից հեռացնելուց, պատասխանատվությունից ազատելուց բացի:
ՀՀԿ-ն է պատասխանատու այն բանի համար, որ անցնող երկու տարիներին Հայաստանի պետական պարտքը աճել է և անցել ՀՆԱ-ի կեսից, ինչն արդեն նշանակում է տագնապ: Հովիկ Աբրահամյանին հեռացնելը պատասխանատվության իրացում չէ, առավել ևս, որ Աբրահամյանը կարծեք թե ինքն է որոշել հեռանալ, ինչպես հավաստիացնում են ե´ւ ՀՀԿ-ն, ե´ւ Սերժ Սարգսյանը:
Եվ ուրեմն, այդ դեպքում առավել քան հստակ է, որ ՀՀԿ-ն նույնիսկ Աբրահամյանին հեռացնելու պատասխանատվության գիտակցման չի եկել, և եթե Հովիկ Աբրահամյանը փաստորեն, այսպես ասած, ինքը չորոշեր հեռանալ, ուրեմն Հայաստանի պետական պարտքը շարունակելու էր աճել, քանի որ դա ՀՀԿ-ին ոչ մի կերպ չի հուզել: Կամ էլ Հանրապետականը պետք է խոստովանի, որ Հովիկ Աբրահամյանն ինքը չի հեռացել, այլ նրան հեռացրել են, հեռացրել են վատ կառավարման, վատ արդյունքների համար:
Քանի դեռ ՀՀԿ-ն չի հայտարարել նման բան, քանի դեռ նման բան չի հայտարարել Սերժ Սարգսյանը, Հովիկ Աբրահամյանի կառավարության գործունեության արդյունքների համար պատասխանատու է ոչ միայն նա և նրա նախարարները, այլև միգուցե առաջին հերթին հենց նրանք, որոնք նշանակել են Աբրահամյանին, որոնք հավանության են արժանացրել նրա ծրագիրը և նրա կառավարության բերած օրենքների նախագծերը: Այսինքն՝ պատասխանատու է այդ արդյունքների համար ՀՀԿ-ն, խորհրդարանական մեծամասնությունը, որը արժանապատվություն և բարոյականություն ունենալու պարագայում պետք է հեռանար Հովիկ Աբրահամյանի հետ միասին:
